ตงเปียนอ๋อง / 1

"ข้าก็มีความคิดเช่นพระองค์"

หากเล่าถึงเสนาบดีเฟิงอู๋เยว่เขาเป็นคนตรงไปตรงมา บัญชีรายรับรายจ่ายตลอดสิบปีถวายให้ฝ่าบาทตรวจสอบไม่เคยมีความผิดปกติ แต่พอซู่จินเพ่ยที่เพิ่งขึ้นรับตำแหน่งเจ้ากรมกลาโหมได้เพียงไม่นานกลับพบหลักฐานการยักยอกเงินในคลังแถมยังใช้อำนาจจัดการปราบกบฎก่อนทูลฮ่องเต้

หากยิ่งวิเคราะห์ตามเหตุตามผลทั้งสองยิ่งพบพิรุธจนเชื่อว่าตระกูลเฟิงกำลังถูกใส่ร้าย

"เจ้าไม่คิดว่าเรื่องนี้ช่างน่าสนใจรึ ตระกูลซู่ที่เคยตกต่ำในอดีตกลับมามีอำนาจอีกครั้งเพราะอดีตกุ้ยเฟยที่สิ้นไปแล้วเมื่อครึ่งปีก่อน ตัวซู่จินเพ่ยรับราชการไม่นาน เร่งมีผลงานโดดเด่นจับกบฎในราชสำนักได้ ความดีความชอบขนาดนี้ เจ้าว่าฮ่องเต้จะพระราชทานรางวัลอะไรให้ดี"

ริมฝีปากหยักลึก กล่าวถึงตระกูลที่ชอบทำตัวเป็นไม้ท่อนงัดไม้ซุงกับเขามาโดยตลอด

อดีตตระกูลซู่เคยเป็นเพียงข้าราชการปลายแถว ทว่าพอบุตรีของซู่จ้านเกิง นามว่าซู่กุ้ยลี่ พี่สาวของซู่จินเพ่ยถูกแต่งเข้าเป็นสนมในวังแถมได้รับแต่งตั้งให้เป็นกุ้ยเฟยตระกูลซู่ก็ขึ้นมาเฟื่องฟูมีอำนาจครั้งใหญ่

แต่น่าเสียดายที่ซู่กุ้ยลี่ได้เป็นกุ้ยเฟยไม่นานก็ป่วยด้วยโรคประหลาดสิ้นไป

"พระองค์จะให้กระหม่อมแอบเข้าไปสืบลับ ๆ ที่จวนเจ้ากรมซู่ดีหรือไม่"

อู่ชิงหรงร้อนใจอยากช่วยสหายวัยเยาว์เปิดโปงความจริงเรียกความยุติธรรมคืนสู่วงศ์ตระกูลนาง

"ใจเย็นก่อน ไม่สมกับเป็นเจ้าเลยนะชิงหรง"

ใช่ ตอนนี้เขาดูใจร้อนจนลืมไปว่าหูตาของซู่จินเพ่ยยิ่งกว่าตาของสับปะรดเสียอีก

"ซินเอ๋อร์ของเจ้า ใช่เพียงสหายวัยเยาว์จริงหรือ"

แม้จะเป็นคำถามหยอกล้อ ทว่าใบหน้าคนถามกลับนิ่งเรียบไร้อารมณ์ใดปะปน

"ข้ากับซินเอ๋อร์เป็นเพียงสหายกันจริง ขอกล่าวด้วยสัตย์สาบาน"

"เจ้านี่นะ อะไร ๆ ก็จริงจังไปหมด ข้าหยอกเจ้าเล่น"

ก็ใบหน้าคนพูดไม่มีทีท่าเล่นเลยจะให้เขาเชื่อได้เช่นไร

"ก่อนที่จะเข้าไปสืบเรื่องสหายเจ้า ข้ามีเรื่องสำคัญกว่านั้นให้เจ้าทำ"

อู่ชิงหรงมองหน้าท่านแม่ทัพของเขาที่แววตาฉายแววสนุกและมั่นใจในผลลัพธ์ของคำสั่งที่กำลังจะเอ่ยบอก

"เชิญท่านอ๋องบัญชา"

กระดาษที่ถูกจรดด้วยปลายพู่กันตวัดเพียงไม่กี่อักษรยื่นให้องครักษ์ข้างกาย

"สามวัน ข้าจะรอฟังข่าวที่นี่"

ได้รับภารกิจเสร็จอู่ชิงหรงรีบกล่าวลาแล้วเร่งเดินทางทันที

ครั้นอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมคนเดียว ท่านอ๋องผู้สง่างามก็ได้แต่จดจ้องไปยังต้นเหมยฮัวที่ไม่เคยเบ่งบานสักครั้งแม้จะถึงฤดูออกดอกมากี่แรมปี แต่ทั้งจวนกลับไม่เคยผลิบานสักดอกเดียว

"ท่านแม่ ความอ้างว้างที่ท่านมอบให้ข้า คงเป็นเหมือนต้นไม้พวกนี้ใช่หรือไม่"

ต้นเหมยฮัวที่มีใบแต่ไม่ออกดอก เปรียบเสมือนสิ่งที่ไม่สมบูรณ์ เช่นเดียวกับชีวิตของเขา ที่มีบิดาแต่กลับขาดมารดา

ชะตาชีวิตขององค์ชายสี่ผู้สง่างามในสายตาคนอื่นอาจจะมองว่าเขาช่างเกิดมาโชคดีเสียจริงเป็นโอรสสวรรค์ ทว่าใครจะรู้ว่าความเป็นจริงแล้ว ถังเฟยหลง องค์ชายสี่ในจักรพรรดิถังเฟยเทียนและจักรพรรดินีถังฟาเหรินเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด

เพียงแค่เขาลืมตาดูโลกได้เพียงครึ่งชั่วยาม มารดาอย่างถังเฟยเหรินก็จากโลกนี้ไป ทิ้งเขาไว้พร้อมคำตราหน้าว่าเป็นดาวหายนะของบ้านเมือง

ตั้งแต่เล็กจนโต องค์ชายถังเฟยหลงแทบจะไม่เคยถูกผู้เป็นบิดาโอบอุ้มสักครั้ง ไม่ใช่ไม่รัก แต่เพราะเวลาเห็นหน้าเขาแล้วมักคิดถึงฮองเฮาของตนที่จากไป ทำให้องค์ชายเฟยหลงถูกแม่นมรวมถึงไทเฮาเป็นฝ่ายเลี้ยงดู

ครั้นอายุได้สิบขวบก็เริ่มจับดาบฝึกวรยุทธ์

หลังเข้าพิธีสวมกวานแล้วองค์ชายเฟยหลงก็ติดตามท่านอาจารย์เขาออกศึกเป็นครั้งแรกที่ชายแดนทิศตะวันออกและได้รับชัยชนะกลับมา ทำให้ฮ่องเต้เฟยเทียนพระราชทานแต่งตั้งยศเป็น 'ตงเปียนอ๋อง'  พร้อมกับมอบเมืองเหอผิง เมืองแห่งสันติภาพของแคว้นถังให้องค์ชายสี่เป็นคนปกครอง

อีกด้านของจวน

หลันจินเยว่กำลังเดินตามหาตัวท่านอ๋องที่ช่วยนางออกมาจากคุก ครั้นมองหาสาวใช้ที่วิ่งตามนางมาติด ๆ กลับหายตัวไป แลซ้ายมองขวาก็ไม่เจอแม้เงา

"โหรวโหรวหายไปไหนแล้ว เอาไงดี จวนนี้ก็กว้างเป็นบ้าเลย"

มองไปด้านหน้าก็เป็นทางเดินยาว มีห้องรายล้อมจนแทบจะลายตา ไหนจะทางแยกซ้ายขวาดูวกวนจนไม่รู้จะเลือกเดินต่อไปทางไหนดี

"จวนก็ใหญ่ แต่ทำไมไม่เห็นมีคนสักคน"

อย่าว่าแต่คนเดินเลย แม้แต่แมลงสักตัวยังไม่กล้าบินผ่าน เพราะเจ้าของจวนแห่งนี้เป็นคนรักสันโดด ชอบความเงียบสงบ บ่าวรับใช้เอย พ่อบ้านเอย ทหารยามเอยจะออกมาเป็นเวลา หากเจ้าของจวนไม่เรียกใช้ ใครหน้าไหนก็ไม่กล้าเข้าใกล้ทั้งนั้น