ตอนที่ 89 ไอ้ง่อยผู้ผุดมาจากนรก

ถนนยามค่ำคืนยังคงสว่างไสวด้วยแสงโคม แว่วเสียงผู้คนคึกคักอยู่ไกล ๆ หลานเยว่จูงมือบุตรชายตัวน้อยก้าวเดินออกจากย่านงานเทศกาลไปยังเส้นทางกลับจวน รอยยิ้มอ่อนโยนยังประดับอยู่บนใบหน้าเมื่อก้มลงมองลูก แต่ในความสงบนั้น ดวงตาคมใต้แพขนตายาวกลับฉายประกายเยือกเย็น แฝงแววระแวดระวังที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้

เงามืดสองข้างทางยังคงเคลื่อนไหวอย่างแนบเนียน คนเหล่านั้นพยายามเก็บฝีเท้าและลมหายใจจนแผ่วเบา แต่ทว่า…สำหรับนาง เสียงเพียงหนึ่งจังหวะที่คลาดเคลื่อนก็ชัดเจนยิ่งกว่าความว่างเงียบที่รายล้อม พวกมันอาจคิดว่ากำลังกลืนหายไปกับความมืด แต่ต่อหน้านางผู้ที่เคยโลดแล่นในสมรภูมิเลือดและความตายพวกมันไม่ต่างอะไรกับมือสมัครเล่นที่ยังไม่เคยผ่านราตรีอาบเลือดจริง ๆ

นางจับได้ทุกฝีเท้าที่แอบตามหลัง เสียงลมหายใจที่สั้นยาวไม่สม่ำเสมอ ล้วนบอกชัดว่าอีกฝ่ายมิใช่คนธรรมดา หากเป็นผู้ที่ผ่านการฝึกฝนมา แต่ก็ยังอ่อนด้อยเกินไปในสายตานาง หากนางอยู่เพียงลำพัง…ศพของพวกมันคงกองเรียงรายจนถนนยามค่ำคืนกลายเป็นลำน้ำเลือดไปแล้ว

ทว่าขณะนี้ มือเล็ก ๆ ของหลานจิ่วอวิ๋นกำลังแกว่งไปมาอย่างร่าเริง เสียงหัวเราะใสของเด็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางแสงโคมลอยที่ปลิ