บทที่ 8 อำนาจในจวน

บทที่ 8 อำนาจในจวน

ฝั่งด้านหานเฟยเยี่ยหลังจากที่นางวิ่งตามหลังจางอี้ซือออกมาเขาได้ปลอบใจนางและกล่าวหาว่าพระชายาเอกคงประชวรขอให้นางอย่าได้ใส่ใจ อย่างไรเขาไม่มีทางให้พระชายาเอกมาอยู่ที่ตำหนักเดียวกับเขาแน่นอน เมื่อได้ยินอย่างนั้นหานเฟยเยี่ยพอเบาใจและขอเดินทางกลับเรือนตระกูลหานบอกกับเขาว่านางคิดถึงท่านพ่อและท่านแม่อยากไปเยี่ยมท่าน จางอี้ซือจึงให้นางกลับไปที่เรือนหากอยู่ที่นี่มีหวังปะทะกับเมิ่งซูเหยาอีกเป็นแน่

เมื่อแยกจากกันจางอี้ซือจึงสั่งการให้บ่าวในเรือนไปตามท่านหมอหลวงมาตรวจร่างกายของพระชายาตั้งแต่นางกลับมาจากเรือนตระกูลเมิ่งนางเปลี่ยนไปทั้งไม่ยอมคนและเข้าหาเขาอย่างไม่เกรงกลัว และให้ถังอี้ฟงตามหลังสะกดรอยตามหานเฟยเยี่ยว่านางกลับเรือนในครานี้นางมีแผนอันใดอีกหรือไม่?

หานเฟยเยี่ยเดินทางมาถึงเรือนตระกูลหานจัดการฟ้องท่านพ่อของนางตามที่นางได้แจ้งมาในสารเมื่อวาน คราแรกนางจะยังไม่รีบร้อนที่จะจัดการแต่เมื่อได้ยินและเห็นว่าช่วงนี้จางอี้ซืออยู่กับเมิ่งซูเหยามากเกินไป ทั้งสองเคยนอนเคียงร่วมหมอนแถมยังมีบุตรด้วยกันถึงสองคน อย่างไรนางก็ต้องคิดรอบคอบเอาไว้ก่อนหากนางมีบุตรให้หานอี้ซือในเร็ววันคงดี แต่ทว่าไม่จะทำอย่างไรก็ไม่เกิดผลเสียที

“ท่านพ่อข้าไม่ยอมนะเจ้าคะ ไม่ว่าจะทำอย่างไรท่านพ่อต้องช่วยข้าจัดการนังเมิ่งซูเหยาให้หายไปจากโลกใบนี้เสียที ขนาดท่านพี่ท่านพ่อยังช่วยเหลือเต็มกำลังข้าชักน้อยใจแล้วนะเจ้าคะ”

“เรื่องแค่นี้ข้าจะจัดการเอง เจ้ามิต้องเป็นกังวลข้าอยากให้เจ้าแต่งเข้าเป็นพระชายาขององครัชาทายาทแต่เจ้ากลับดึงดันที่ไปแต่งไปเป็นพระชายารองของชินอ๋อง หากตอนนั้นเจ้าเชื่อฟังข้าเจ้าคงสุขสบายและอำนาจคงอยู่ใต้เท้าของข้าไปนานแล้ว ข้าตามใจเจ้าถึงเพียงนี้คิดว่าข้าไม่รักเจ้าอย่างนั้นหรือหานเฟยเยี่ย ส่วนเรื่องพี่สาวของเจ้าที่ข้าช่วยเต็มกำลังเพราะต้องการให้อำนาจของตระกูลหานมั่นคงเมื่อไหร่ที่แผนของข้าสำเร็จเมื่อนั้นไม่ว่าเจ้าต้องการอันใดล้วนสามารถจัดการได้โดยไม่ต้องเกรงกลัวผู้ใดในใต้หล้า”

“เช่นนั้นข้าจะทนรอเจ้าค่ะ ท่านแม่เจ้าคะตอนที่ท่านแม่ตั้งครรภ์ท่านพี่กับข้าท่านแม่ได้ดื่มยาบำรุงหรือไม่เจ้าคะ ข้ามั่นใจว่าข้าใช้เวลาร่วมรักกับท่านอ๋องบ่อยครั้งแต่ทว่าเหตุใดข้าถึงไม่ตั้งครรภ์เสียทีเจ้าคะ”

“หานเฟยเยี่ยร่างกายของคนเราไม่เหมือนกัน เอาเช่นนี้ก่อนเจ้ากลับข้าจะให้ท่านหมอที่เคยจัดหายาบำรุงครรภ์ให้ข้าหายาให้เจ้าก็แล้วกัน”

หลังจากที่นางหารือกับตระกูลเสร็จสิ้นได้เดินทางกลับจวน เมื่อเข้ามาที่จวนได้ยินเสียงเจี้ยวจ้าวของบ่าวรับใช้กำลังจัดของมากมายขึ้นรถม้านางเกินความสงสัยผู้ใดจะเดินทางไปที่ใดกัน และเมื่อเดินเข้ามาใกล้เห็นเมิ่งซูเหยากับบุตรของนางกำลังยิ้มหัวเราะอย่างสุขใจนางไม่ชอบใจอิจฉาริษยามากกว่าเดิม

"สิ่งของพวกนี้จะขนไปที่ใดกัน" เด็ก ๆ เห็นชายารองรอยยิ้มพลันเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยรีบเดินมายืนอยู่ด้านหลังผู้เป็นมารดา

"เจ้าต้องการรู้ไปทำไมกันข้าเป็นชายาเอกของในจวนหรือแม้แต่บ่าวรับใช้ในเรือนล้วนเป็นหน้าที่ข้าต้องจัดการ"

"ฮึ ฮึ อะไรกันเมื่อก่อนไม่เห็นจะอยากจะทำอันใด ๆ วันๆ เอาแต่อยู่ในตำหนักไร้เสียงวันนี้อยากแสดงอำนาจอย่างนั้นหรือ? ในจวนแห่งนี้ไม่มีสาวใช้หรือบ่าวที่เชื่อฟังคำของท่านหรอกนะ นี่พวกเจ้านำของทั้งหมดไปเก็บไว้ที่เดิม คงรู้ใช่หรือไม่ว่าข้านะเป็นที่โปรดปราณของท่านอ๋องไม่ต้องให้ข้าพูดถึงสองครั้งรีบจัดการเดี๋ยวนี้ "

"ท่านแม่ไม่ได้นะเจ้าคะ ของพวกนั้นเราตั้งใจจะเอาไปให้ท่านตากับท่านยาย" เสี่ยวเออร์ดึงปลายเสื้อของเมิ่งซูเหยากระซิบบอกด้วยสายตาเว้าวอน มิใช่แค่เสี่ยวเออร์หรอกนะที่ไม่ยอมเมิ่งซูเหยาเองก็ไม่ยอมเช่นกัน ในเมื่ออยากแสดงอำนาจความโปรดปราณนางก็จะใช้อำนาจของพระชายาเอกเฉกเช่นเดียวกัน

"หยุด!!! อย่าแม้แต่จะคิดนำของกลับไปเก็บ หากบ่าวผู้ใดหรือสาวใช้นางใดกล้าขัดคำสั่งข้า ข้าจะสั่งเฆี้ยนโบยหลังอย่างไม่มีความเมตตา ข้าคือพระชายาเอกของชินอ๋องอำนาจรองมาจากชินอ๋อง หากพวกเจ้ากล้าขัดคำสั่งข้าทำตามคำพูดของชายารองก็ลองดูว่าข้าจะทำตามที่กล่าวมาหรือไม่" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทว่าแผ่กลิ่นอายอันตรายปลิวว่อนทั่วอากาศไม่มีบ่าวรับใช้ผู้ใดกล้าที่จะแตะต้องของพระชายาเมิ่งซูเหยาพลางก้มหน้าลงต่ำ ใบหน้าของหานเฟยเยี่ยแดงก่ำดวงตาร้อนผ่าวด้วยความโมโหที่เห็นว่ายามนี้บ่าวรับใช้ในเรือนไม่ทำตามคำพูดของตนเอง แต่เชื่อคำพูดของเมิ่งซูเหยา

"เรื่องนี้ข้าจะแจ้งท่านพี่ ข้าจะให้ท่านพี่จัดการพวกเจ้าทุกคน"

"อย่าลืมแจ้งจางอี้ซือให้ลงโทษข้าด้วยล่ะ เอ๊ะ! หรือแม้ว่าข้าไม่บอกเจ้าก็วิ่งแจ่นไปฟ้องอยู่ดี " หานเฟยเยี่ยอับอายกำมือแน่นรีบวิ่งออกจากตรงนั้นโดยด่วนโดยมีไป๋ลี่ซูวิ่งตามหลังนายหญิงของตน

เด็ก ๆ เห็นหานเฟยเยี่ยเดินห่างไปไกลก็พากันออกมาจากหลังของมารดา

"ท่านแม่เจ้าคะ อย่างนี้จะเป็นการดีแน่หรือเจ้าคะข้ากลัว กลัวว่าท่านพ่อจะเชื่อพระชายารองและมาทำร้ายท่านแม่ "

"นั่นสิขอรับ หากเป็นอย่างนั้นข้าจะรับโทษแทนท่านแม่เอง"

"โธ่ ๆ เด็ก ๆ ข้านะเป็นมารดาของพวกเจ้าหากปกป้องเจ้ามิได้ข้าคงเป็นแม่ที่ดีไม่ได้เช่นกันข้าไม่กลัวหรอกนะ เหมยหลงช่วยจัดการต่อทีแม่นมพาลูก ๆ ของข้ากลับตำหนักเถิดถึงเวลานอนกลางวันแล้ว" เมิ่งซูเหยาออกคำสั่งสาวใช้ที่ยืนอยู่ตรงนั้นก่อนจะสั่งการให้สารถีไปส่งของตามที่อยู่ของท่านผู้เฒ่าทั้งสอง

ตะวันคล้อยต่ำลงยามนี้จางอี้ซือได้เข้ามาที่โรงเตี้ยมแห่งหนึ่งเมื่อเถ้าแก่โรงเตี้ยมเห็นใบหน้าของชินอ๋องก็พยักหน้าเสมือนรู้กันเขาเดินขึ้นไปชั้นสองของโรงเตี้ยมภายในห้องที่ถูกจัดเตรียมเพื่อเป็นการพบป่ะรื่นรมย์ของเหล่าขุนนางแต่นั่นเป็นเพียงแค่ภาพเบื้องหน้าที่ใช้ปกป้องเท่านั้น ที่นี่คือที่นัดพบของกลุ่มเหล่าขุนนางที่จงรักภักดีต่อราชวงศ์ใช้รวมตัวกันหารือและวางแผนเปิดโปงใต้เท้าหานและกลุ่มขุนนางที่อยู่ข้างเขาที่เต็มใจจะก่อกบฏ