สวมเขา

"ไปไหนของเขานะ"

รั่วหยุนซีพึมพำ ขณะตามหาเจ้าบ่าวที่ไม่รู้หายไปไหน เขาบอกเธอว่ารู้สึกมึนหัวนิดหน่อยเลยขอตัวไปนั่งพักให้ดีขึ้นที่ห้องรับรองด้านใน ส่วนเธอก็อยู่สนุกกับเพื่อนๆ ต่อไป ไม่ได้ถามจุกจิกให้อีกฝ่ายรำคาญ

'เจ้าบ่าวเธอไปไหนแล้ว ปล่อยให้เจ้าสาวยืนเหงาคนเดียวได้ไง'

เพื่อนที่มาร่วมงานแซวขำๆ เพราะภาพที่เห็นตอนนี้นั้นตรงข้ามกับคำว่า 'เหงา' อย่างสิ้นเชิง

'รุ่ยหานปวดหัวนิดหน่อย'

'อ้าวเหรอ แล้วได้กินยายัง'

'ไม่ต้องกินก็ได้มั้ง'

รั่วหยุนซีบอกกับเพื่อนที่ส่ายหน้าแล้วพูดเสียงดุใส่เธอว่า "ไม่ได้" คนปวดหัวนั่งเฉยๆ จะดีขึ้นทันทีได้อย่างไร นั่นจึงเป็นเหตุให้เธอได้ยาพาราแก้ปวดจากเพื่อนมา แต่เมื่อเดินถึงห้องรับรองที่เจ้าบ่าวบอกว่าจะมาพักกลับไม่เจอ

"อ๊ะ! ขอโทษค่ะ"

เพราะไม่ทันระวัง หญิงสาวจึงเดินไปชนเข้ากับพนักงานของโรงแรม เป็นเหตุให้ชุดเจ้าสาวสีขาวถูกน้ำผลไม้กระเซ็นใส่ แต่เธอก็ไม่ได้ต่อว่าพนักงานไป เพราะมันเป็นความผิดของเธอเอง

"คงต้องไปล้างก่อน"

รั่วหยุนซีมองชุดเจ้าสาวของตัวเองที่ไม่ได้เลอะเทอะจนรับไม่ได้ แต่ถ้าไม่รีบล้างทำความสะอาดออกไป คราบก็อาจจะฝังแน่นจนซักไม่ออกอีกเลย หยุนซีคิดขณะเดินไปตามทางที่พนักงานโรงแรมบอกไว้ เพราะอยากทำความสะอาดชุดให้เสร็จไวๆ เธอจึงใช้ห้องน้ำของโรงแรมที่อยู่อีกฝั่งของห้องที่จัดงาน

"โทรบอกรุ่ยหานก่อนดีกว่า"

หญิงสาวหยิบโทรศัพท์กดโทรหาว่าที่สามีเพราะคิดว่าเธอกับเขาอาจจะสวนทางกัน บางทีตอนนี้เขาอาจจะนั่งรออยู่ในงาน เธอจะรีบเช็ดทำความสะอาดและจะรีบไป

TRrrrr🎵

เสียงริงโทนคุ้นหูนี้ทำรอยยิ้มสวยที่ฉาบริมฝีปากบางค่อยๆ จางหาย เธอจำเสียงเรียกเข้านี้ได้ คำถามผุดขึ้นมาในใจทำไมมันถึงได้ดังตอนเธอโทรออกพอดี

'เพลงนี้เพราะไหมคะ'

รั่วหยุนซีถามแฟนหนุ่มที่นั่งทำงานในคอม

'คุณชอบเหรอ'

'อื้อ! ชอบมาก'

รั่วหยุนซีพยักหน้าบอกแฟนที่คบหากันมานานถึงสองปี

'งั้นผมจะตั้งเป็นสายเรียกเข้าเฉพาะตอนที่คุณโทรมา ผมจะได้รู้ทันทีว่าเป็นนักเขียนนิยายชื่อดังนามปากกาหยุนซีโทรมา ดีไหมครับ'

คำพูดและการกระทำที่ดูใส่ใจทำให้หยุนซีตกหลุมรักผู้ชายคนนี้หมดหัวใจ เธอไม่เคยมีข้อสงสัยอะไร เพราะเขาให้ความสำคัญกับเธอมาเป็นที่หนึ่งจริงๆ

'ผมไม่ใช่คนเจ้าชู้'

คำพูดของเขาเธอยังจำได้ ซึ่งเขาก็ทำให้เธอเห็นด้วยตาและเชื่อใจ สองปีที่คบหากันไม่มีเรื่องผู้หญิงมาเข้าหูหรือรบกวนจิตใจ เธอก็เลยปลอบใจตัวเองที่เริ่มยิ้มไม่ออกว่า...

'อย่าคิดมากสิหยุนซี เพลงนี้ไม่ใช่เพลงที่เธอชอบคนเดียวสักหน่อย อีกอย่างรุ่ยหานจะเข้ามาได้ยังไง ที่นี่ห้องน้ำหญิงนะหยุนซี'

บอกตัวเองให้คิดในแง่ดีและเลิกสนใจ รุ่ยหานไม่รับสาย เธอจึงกดวางสายซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับเสียงในห้องน้ำริมสุดติดผนังเงียบลง

"ทำไมไม่รับล่ะคะ"

"ผมไม่ชอบให้ใครมาขัดจังหวะ"

เพราะเป็นห้องน้ำที่อยู่ไกล จึงไม่ค่อยมีคนเข้ามา บางทีคนที่อยู่ข้างในอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าห้องน้ำตอนนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาแค่สองคน

"ฉันกับเธอคุณชอบใคร"

"ถามได้ก็ต้องคุณอยู่แล้ว"

"ฉันไม่เชื่อ"

"งั้นผมจะแสดงให้คุณดู"

"อื้อ~ จะทำอะไรคะ"

"ก็ทำแบบที่คุณชอบไงซูฮวา"

"รู้เหรอว่าฉันชอบแบบไหน"

"ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะครับ"

บทสนทนาที่ทั้งคู่คุยกันไม่ต่างอะไรกับมีดคมๆ ที่กรีดลงกลางใจ ซิงอีกลั้นเสียงสะอื้นไห้เพราะเสียงของคนที่อยู่ข้างในห้องน้ำคือเสียงของรุ่ยหานไม่ผิดแน่ๆ

"ฮึกๆ"

มือเรียวยกขึ้นมาปิดปากเพื่อป้องกันไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดออกไป หนึ่งคนที่รัก หนึ่งคนที่ไว้ใจ ทำไมถึงได้กล้าทำเรื่องบัดซบลับหลังเธอ

"ทำไมคุณถึงทำกับฉันอย่างนี้รุ่ยหาน"

ถึงใจรั่วหยุนซีไม่อยากรับความจริง แต่สิ่งที่สองหูของเธอได้ยินมันกลับตอกย้ำว่าให้เลิกหลอกตัวเองสักที

"อ่าห์ ซูฮวา คุณนี่เก่งจริงๆ"

"ดูดแรงๆ สิครับผมชอบ"

"โคตรเสียวเลย"

คำลามกที่พ่นออกมา ทำรั่วหยุนซีปวดร้าวในหัวใจ เขากับซูฮวาแอบมีความสัมพันธ์ลับหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเธอถึงไม่เอะใจ และไม่คิดระแคะระคายเลย

'ผมเฉยๆ นะ'

'คุณดูดีกว่าเธอเยอะ'

'ผมมีแค่คุณเท่านั้นหยุนซี'

ทั้งคำพูดและการกระทำของรุ่ยหานเหมือนจงใจปูทางให้เธอไม่สงสัย เขาทำเหมือนไม่ชอบขี้หน้าของเพื่อนสนิทคนนี้ของเธอเท่าไหร่ เวลาเจอหน้ากันก็ไม่สนใจที่จะชวนคุยสักนิดเดียว

'แฟนเธอไม่ชอบฉันแน่ๆ เลย'

'ต่อไปไม่ต้องชวนฉันมาด้วยแล้วนะ'

'สเป็คฉันต้องผู้ชายลุคส์แบดๆ เท่านั้น'

ตอนนั้นเธอเชื่อคำพูดของเพื่อนที่ดูไม่โอเคกับท่าทีของรุ่ยหานและช่วยแก้ตัวให้ แต่ตอนนี้เธอตาสว่างและเข้าใจ มันก็แค่บทละครที่ใช้ตบตาเธอ

"ช่างโง่จริงๆ"

รั่วหยุนซีด่าตัวเองทั้งน้ำตา ความฝันที่เธอวาดไว้พังทลายในชั่วพริบตา คนเราชีวิตต้องเดินไปข้างหน้า แต่ทว่าเธอแทบไม่มีแรงที่จะก้าวขาเลย รั่วหยุนซียืนนิ่งไปพักใหญ่ เธอได้ยินทุกคำพูดของคนที่สมสู่กันข้างใน ความโกรธที่มาแทนความเศร้าและผิดหวังกำลังถามเธอว่า..

ทำไม...

ต้องทน!

ใช้มือปาดน้ำตา ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่ใช่คนที่ยอมแพ้กับอะไรง่ายๆ รู้สึกเหนื่อย ท้อ แต่ก็ลุกขึ้นยืนหยัดสู้ทุกครั้งไป ถึงครั้งนี้เจ็บจนแทบขาดใจ แต่เธอจะไม่ยอมเป็นควายให้พวกนั้นมีความสุขทั้งๆ ที่สวมเขาให้เธอ

"อื้อๆ กระแทกแรงๆ เลยค่ะ"

"อ่าห์ ซูฮวาคุณนี่ร้อนแรงชะมัด"

"แล้วชอบไหมล่ะคะ"

"ถ้าไม่ชอบผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณเหรอ"

พื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ ไม่ได้เป็นอุปสรรคอะไรสำหรับคนที่โดนความเงี่ยนคลอบงำ เสียงครางที่สลับกับเสียงเนื้อกระแทกกัน บ่งบอกว่าทั้งคู่โดนคลื่นพิศวาสถาโถมจนมัวเมา และไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัว

ติ้ด!!

[วิดีโอได้ถูกบันทึกเสร็จสิ้นแล้ว]