บทที่ 18 หลอกล่อโจรขโมยของ

บทที่ 18 หลอกล่อโจรขโมยของ

“หม้อขนาดกลางใบละสี่สิบหยวน ทำจากวัตถุดิบชั้นดี ใช้ได้หลายสิบปีเลยครับ คุณลูกค้าลองดูก่อนได้นะ วันนี้ร้านเรายังมีอุปกรณ์ปะหม้อและกระทะที่รั่วด้วยนะครับ” ฟางหลู่เฉินเอ่ยถึงสินค้าที่น้องสาวนำออกมาขายด้วยความคล่องแคล่ว ชายหนุ่มไม่เคอะเขินเลยที่ต้องมานั่งขายของแบบนี้กับน้องสาว เพราะเขาคิดแค่ว่า ทำอย่างไรก็ได้ที่ให้น้องสาวเหนื่อยน้อยลง

“แล้วที่ปะหม้อมันใช้อย่างไรหรือ ราคาแพงหรือเปล่า” ลูกค้าคนนี้สนใจ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความกระตือรือร้น เพราะถ้าหากมีอุปกรณ์ปะหม้อที่ใช้ดี ก็จะทำให้ประหยัดเงินไปได้เยอะ และจะได้เอาเงินส่วนนั้นมาซื้ออาหารอย่างอื่น

“เดี๋ยวผมจะทำให้ดูนะครับ”

ฟางหลู่เฉินพูดจบก็จะสาธิตให้ลูกค้าดูตามที่น้องสาวสอนก่อนจะมาขาย ชายหนุ่มหยิบม้วนคล้ายกับกระดาษสีเงินออกมา ก่อนจะมองหน้าฟางเจียวเหมยเพราะตอนนี้ไม่มีหม้อที่ชำรุด ฟางเจียวเหมยเข้าใจทันที

เธอจึงตัดสินใจหยิบตะปูเพื่อเจาะรูก้นหม้อแล้วยื่นให้กับพี่ชาย นี่จึงทำให้ลูกค้าหลายคนตกใจมาก ไม่คิดว่าแม่ค้าร้านนี้จะกล้าลงทุนเจาะสินค้าของตัวเองแบบนี้

เมื่อได้หม้อที่มีรูรั่วมา ชายหนุ่มก็สาธิตอย่างช้า ๆ เมื่อเสร็จแล้วก็เทน้ำใส่เข้าไปในหม้อที่ปะแล้วและไม่มีน้ำรั่วออกมาแม้แต่หยดเดียว นั่นทำให้ลูกค้าหลายคนยอมควักเงินซื้อทันที 

การค้าวันนี้ที่สองพี่น้องช่วยกันขายของได้เงินมาไม่น้อยเลยทีเดียว ซึ่งฟางเจียวเหมยแบ่งให้พี่ชายจำนวนหนึ่ง แต่ทว่าชายหนุ่มขอไม่รับไว้

“เก็บไว้เถอะ น้องต้องใช้เงินอีกเยอะ เอาเป็นว่าพี่ค่อยรับค่าจ้างหลังจากทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้วจะดีกว่า” ฟางหลู่เฉินไม่คิดจะเอาเปรียบน้องสาว เพราะคิดว่าของทั้งหมดที่นำมาขาย ท่านตาคนนั้นมอบให้

ฟางเจียวเหมย เงินทั้งหมดที่ขายได้ก็สมควรจะเป็นของเธอคนเดียว

ส่วนเขาค่อยมารับเงินค่าจ้างก็แล้วกัน

“เงินส่วนนี้ก็ถือเป็นค่าแรงของพี่เหมือนกัน แต่หากพี่ยังไม่รับไป ถ้าอย่างนั้นก็เก็บไว้ที่ฉันก่อน ไม่แน่ว่าถ้าแม่เลี้ยงรู้ว่าพี่มีเงินติดตัว อาจจะโดนหล่อนแย่งชิงไปและจะทำให้การแยกตัวออกมาลำบากมากกว่าเดิม” ฟางเจียวเหมยพูดขึ้นมา เพราะกลัวว่าหากแม่เลี้ยงรู้ว่าพี่ชายมีเงิน หล่อนอาจจะแย่งไปแล้วจะไม่ยอมให้แยกตัวออกมา เพราะเห็นเขาเป็นคนหาเงินเข้าบ้านได้อย่างไรล่ะ

“อืม” ชายหนุ่มตอบกลับเพียงเท่านี้ ก่อนจะช่วยกันเก็บของกลับบ้าน

เย็นวันนี้บ้านสามหลี่ยังคงทำอาหารด้วยเนื้อ ซึ่งกลิ่นนี้ยังคงตลบอบอวลทั่วไปหมด ซึ่งบ้านที่ลำบากต้องกลืนน้ำลายมากที่สุดก็คือบ้านใหญ่หลี่นั่นเอง

“เอาอีกแล้วหรือเนี่ย พวกมันไม่คิดจะทำอาหารที่คนทั่วไปกินบ้างหรืออย่างไร แล้วยังไม่แบ่งมาให้พ่อแม่สามีอีก ช่างไร้น้ำใจสิ้นดี” ย่าหลี่ไม่วายบ่นออกมา แถมยังก่นด่าบ้านสามว่าไร้น้ำใจ ไม่ยอมเอาอาหารจานเนื้อมาแบ่งให้นางกับสามีกินบ้างเลย

“หล่อนก็กินแบบเงียบ ๆ ได้หรือไม่ บ้านสามจะไม่ให้อะไรพวกเราก็เพราะปากหล่อนเป็นอย่างนี้ไงล่ะ” ปู่หลี่แม้จะไม่ใช่คนดีมาก แต่การที่เห็นภรรยาบ่นแบบนี้ก็อดใจไม่ไหวที่จะสอดปากเข้ามาพูด นี่จึงทำให้ภรรยานั้นถลึงตาใส่อย่างโมโห

“ตาแก่ เงียบปากไปเลยนะ”

บ้านหลี่แม้อยากได้ของจากบ้านสามมาเป็นของตัวเอง แต่เวลานี้ยังไม่มีโอกาสเลยสงบเสงี่ยมและกินอาหารต่อ โดยไม่พูดถึงบ้านสามอีกเลย

กลับมาทางด้านของฟางเจียวเหมย หลังจากทำอาหารเสร็จแล้ว ทั้งหมดมานั่งกินข้าวด้วยกันที่แคร่หน้าบ้านเหมือนเดิม ซึ่งวันนี้สองแฝดยังไม่นอน จึงได้ออกมานั่งเล่นเหมือนกัน

“พรุ่งนี้ฉันจะพาทุกคนเข้าไปในเมืองนะ เตรียมตัวไว้ด้วยนะ” หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว ฟางเจียวเหมยจึงบอกแม่สามีและน้องสาวของสามีให้รับรู้ว่าพรุ่งนี้ทุกคนจะต้องเข้าเมืองด้วยกันตามแผนที่เธอวางไว้

“ถ้าอย่างนั้นเจียวเหมยไม่ต้องเตรียมอาหารเช้าหรอกนะ อาหารเย็นนี้เหลือพอทีจะกินได้อีกมื้อ ถ้าจะทำก็มีเพียงข้าวต้มของสองแฝดเท่านั้น” หนิงหงชุนเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินว่าลูกสะใภ้จะพาทุกคนเข้าเมือง

“ไม่หรอกแม่ หากไม่ทำไว้ พอพวกเรากลับมาต้องหุงหาอาหาร

มันเสียเวลา อีอย่างตอนนี้ใครก็ไม่มาวุ่นวายกับบ้านเราเหมือนเมื่อก่อนแล้วนี่คะ จริงสิ วันนี้ฉันซื้อเนื้อตากแห้งและเนื้อแปรรูปแบบที่เราเอามากินส่งไปให้พี่อี้ข่ายด้วยนะ รวมถึงเสื้อผ้าอีกสามชุด แล้วก็เขียนจดหมายบอกให้สามีกลับมาบ้านด้วย”

เธอบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ เหมือนกับคนไม่มีอะไร ทว่าสายตาของฟางเจียวเหมยเหลือบมองทางบ้านใหญ่ เพราะเวลานี้เธอเห็นว่ามีเงาตะคุ่มอยู่ข้างบ้าน นี่จึงทำให้รู้ว่าคนจากบ้านใหญ่เริ่มมาแอบฟังแล้ว จากนั้นจึงขยิบตาให้พี่ชายเพื่อส่งสัญญาณ

ฟางหลู่เฉินเข้าใจที่น้องสาวพูด จึงทำทีเสนอตัวมาเฝ้าบ้านให้

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้พี่มาเฝ้าบ้านให้ดีไหม เจียวเหมยกับทุกคนจะได้เที่ยวอย่างสบายใจ” เขาพูดขึ้นเสียงดังกว่าปกติเล็กน้อย

“ไม่ต้องหรอก บ้านเรามีแค่อาหารและเงินไม่เท่าไร ส่วนเสื้อผ้าที่ซื้อมาใหม่คนละหกเจ็ดชุดนั้น ใครจะบ้ามาลักขโมยกัน พรุ่งนี้พี่ใหญ่เองก็ต้องไปกับพวกเรา” ฟางเจียวเหมยตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อยเหมือนกัน เพื่อให้คนที่มาแอบฟังนั้นได้ยิน

“อืมเอาอย่างนั้นก็ได้ อย่างนั้นวันนี้พี่จะเอาถ้วยชามไปล้างเอง

แล้วจะมาเก็บไว้ให้ พรุ่งนี้เจอกันตอนเช้าเหมือนเดิม” ฟางหลู่เฉินตอบรับก่อนจะเริ่มเก็บถ้วยชามใส่กะละมังเพื่อที่จะเอาไปล้างที่เดิมเหมือนทุกวัน โดยมีหลี่เหว่ยเหลียนคอยช่วยด้วย

“เดี๋ยววันนี้ฉันไปด้วยดีกว่า ให้เสี่ยวเหลียนกับแม่อยู่ดูแลสองแฝดเถอะนะ” ฟางเจียวเหมยพูดขึ้น เธอมีแผนการในใจว่าจะต้องหาของบางอย่างให้เจอ นอกจากจะจับโจรได้แล้ว ยังได้ความสะใจอีกเล็กน้อย แค่นี้ก็พอจะทำให้สบายใจว่าจะไม่มีปัญหาตามมาหากต้องย้ายเข้าไปอยู่ในเมือง

“ได้ค่ะพี่สะใภ้” หลี่เหว่ยเหลียนตอบรับอย่างว่าง่าย

จากนั้นเด็กสาวและแม่ของเธอจึงพาหลานสองคนเข้าห้องโดยมีฟางเจียวเหมยตามเข้ามาด้วย ก่อนจะบอกบางอย่างให้แม่และน้องสามีได้รับรู้ แล้วเดินออกมาเพื่อไปล้างถ้วยชามกับพี่ชาย

หลังจากล้างถ้วยชามเสร็จแล้ว ฟางเจียวเหมยก็ไปหาของบางอย่างกับพี่ชายสองคน พอได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ทั้งสองจึงกลับมาบ้านสามหลี่อีกครั้ง

หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยอย่างที่วางไว้ ฟางหลู่เฉินจึงขอตัวกลับบ้านฟางทันที ..

เช้าวันต่อมา...

ฟางเจียวเหมยยังคงตื่นมาทำอาหารเช้าเหมือนอย่างเคย วันนี้ทุกคนต้องเข้าเมืองจึงต้องรีบกินอาหารแต่เช้า หลังจากเตรียมอาหารเสร็จแล้ว เธอจึงรีบบอกให้แม่และน้องสาวของสามีไปอาบน้ำเตรียมตัวไว้ก่อน และให้น้องสามีตักน้ำมาเพื่อเช็ดตัวให้ลูกน้อยทั้งสองเท่านั้น เพราะหลังกินอาหารแล้วเด็กทั้งสองจะต้องเช็ดตัวทำความสะอาด

“เรียบร้อยกันหรือยัง เราจะเข้าเมืองกันแล้วนะ” เสียงของฟางหลู่เฉินดังขึ้น พร้อมกับร่างของเขาเดินเข้ามาในรั้วบ้านสามหลี่

“เรียบร้อยแล้วค่ะพี่ใหญ่ เข้ามาด้านในก่อนสิคะ” ฟางเจียวเหมยส่งเสียงเรียกพี่ชายให้เข้ามาด้านในบ้าน จากนั้นสองพี่น้องก็ทำบางอย่างกับข้าวของที่อยู่ในห้องนี้ ก่อนที่หญิงสาวจะเดินเข้าครัวอีกครั้งเพื่อดูความเรียบร้อย

“ไปกันเถอะ เรามีเวลากันไม่นานเท่าไรนัก” หญิงสาวเมื่อเห็นว่าสิ่งที่ต้องการนั้นเรียบร้อยดีแล้ว จึงเอ่ยปากบอกทุกคน

จากนั้นคนบ้านสามหลี่พร้อมกับฟางหลู่เฉินจึงเดินออกจากบ้านมุ่งหน้าไปขึ้นเกวียนเพื่อจะเข้าเมือง