2

ผู้คนที่อยู่ในละแวกนั้นก็เริ่มวิ่งเข้ามามุงที่ลำธารมากขึ้น โจวอวี้หลานเองก็เริ่มจะหมดแรงจนแขนขาเริ่มขยับช้าลง พยายามจะอ้าปากร้องขอความช่วยเหลือ เพราะคิดว่าคนเหล่านั้นเป็นบรรดานักท่องเที่ยวที่ตามมาเที่ยวหมู่บ้านแห่งนี้เพราะอ่านนิยายเหมือนกันกับเธอ

โจวอวี้หลานตะโกนร้องขอความช่วยเหลือพร้อมกับสำลักน้ำอึกใหญ่ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครได้ยินเสียงร้องของหญิงสาว แม้จะหมดแรงจนตัวเกือบจะจมลงใต้น้ำ แต่โจวอวี้หลานก็ยังฝืนพยุงตัวเองเอาไว้และหวังว่าจะมีใครสักคนโทรแจ้งตำรวจเพื่อให้มาช่วยเธอ

หญิงสาวพยายามยกแขนขาที่มีขึ้นมาอย่างสุดความสามารถ แม้ว่ามันจะปัดป่ายไปมาอย่างไร้ทิศทางแต่การพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาเหนือน้ำก็ทำให้คนเห็น

การกระทำเช่นนั้นแม้ว่าจะทำให้โจวอวี้หลานรั้งร่างของตนเองให้อยู่เหนือน้ำไม่จมลงไปข้างใต้ได้ครู่ใหญ่ แต่เพราะความเย็นของน้ำบวกกับหญิงสาวไม่ได้ตั้งตัวตอนที่ตกลงมาในน้ำจึงสำลักน้ำเข้าไปหลายอึกและตอนนี้มันก็ทำให้ร่างกายค่อย ๆ อ่อนล้าและอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ แรงที่พยุงร่างของตัวเองให้ลอยอยู่ก็หมดไปในที่สุด

ร่างของโจวอวี้หลานค่อย ๆ จมลงสู่เบื้องล่าง ดวงตาของหญิงสาวมองเห็นเพียงแสงสว่างผ่านม่านน้ำที่ค่อย ๆ ดำมืดและผืนน้ำเบื้องล่างที่กลืนร่างของตัวเธอลงไป

ความรู้สึกอึดอัดที่บีบรัดราวกับจะทำให้หมดสติอยู่ทุกขณะ ทำให้หญิงสาวพยายามดิ้นรนอีกครั้งแต่ก็ไร้ผล สายน้ำเย็นยะเยือกไหลทะลักเข้าทั้งโพรงปากและจมูกจนรู้สึกแสบไปหมด 

แม้ทุกอย่างจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่าในความรู้สึกของโจวอวี้หลาน กลับช้าและยาวนานอย่างบอกไม่ถูก ขณะที่น้ำไหลทะลักเข้ามาในร่างกายเกินกว่าจะรับไหว มือเรียวที่พยายามตะเกียกตะกายอย่างไร้ความหวังก็ค่อย ๆ หยุดขยับและลอยไปตามกระแสน้ำ ดวงตาคู่สวยปิดลงอย่างช้า ๆ แต่จู่ ๆ ดวงตาก็พลันเบิกกว้างขึ้นอย่างกะทันหัน

ภาพและเสียงมากมายหลั่งไหลเข้ามาในความทรงจำ ทั้งผู้คนและสถานที่แปลกตาที่ไม่เคยคุ้นเคย รวมถึง...เสียงทุ้มลึกของชายคนหนึ่งที่เรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา

“อวี้หลาน”

สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไป กลายเป็นเธอยืนอยู่กลางทุ่งหญ้า มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับส่งรอยยิ้มแสนอบอุ่นมาให้ มือของเขาค่อย ๆ เอื้อมมือมาจับผมที่ตกลงมาปรกข้างแก้มของเธอขึ้นไปทัดใบหู โจวอวี้หลานแม้จะตกใจแต่ก็ไม่สามารถขยับร่างกายหรือส่งเสียงได้เลย

มิหนำซ้ำความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขา ยังคล้ายกับคนที่กำลังตกหลุมรักและมีความสุข พร้อมกันนั้นยังแฝงไปด้วยความเขินอายอย่างบอกไม่ถูก

หญิงสาวรู้สึกแปลกใจในความรู้สึกที่ดูราวกับไม่ใช่ของตัวเอง เมื่อก้มลงมองร่างกายก็เห็นชุดที่ไม่คุ้นตา แม้จะดูเหมือนชุดฮั่นฟูอยู่บ้าง แต่กลับไม่ได้สวยงามเหมือนชุดที่หาเช่าได้ตามร้านเช่าชุดในแหล่งท่องเที่ยวเพื่อใส่เดินเล่นในเมืองเก่า

แต่ชุดนี้มันเหมือนกับชุดชาวบ้านธรรมดา ๆ ในยุคโบราณทั้งซีดทั้งขาดในหลายจุดราวกับคนไม่มีอันจะกิน

“ใครกัน...” โจวอวี้หลานอดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ทำไมเพียงแค่เสียงหรือภาพเลือนรางของเขา ถึงทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง ทั้งที่เธอไม่เคยมีความรักกับใครมาก่อน

แต่ก่อนที่จะสงสัยอะไรไปมากกว่านี้ ภาพรอบ ๆ ตัวก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ยังคงเป็นผู้ชายคนเดิมที่มองมา แต่ครั้งนี้สายตาของเขาไม่ได้มีความห่วงหาเหมือนครั้งแรกอีกแล้ว มันฉายชัดเพียงความเจ็บปวดและความผิดหวัง

โจวอวี้หลานเริ่มได้ยินเสียงดังมาจากทั่วทุกสารทิศ เสียงตะโกนด่าทอที่ฟังแทบจับใจความไม่ได้จากผู้คนที่ยืนล้อมรอบตัว ความรู้สึกในใจของเธอเจ็บปวดเจียนจะร่ำไห้ออกมา ก่อนที่ทุกอย่างจะแปรเปลี่ยนไปอีกครั้ง

“ข้า...เชี่ยอวี้หลาน ไม่เคยทำผิด หากพวกเขายังไม่เชื่อ ข้าก็จะใช้ความตายพิสูจน์ความจริง!” 

โจวอวี้หลานรู้สึกเจ็บที่อกจนจุกทั้ง ๆ ที่เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอเลยแม้แต่น้อย แต่เหตุการณ์นี้กลับคุ้นเคยจนทำให้เธอนึกแปลกใจ

ความเจ็บปวดที่สุมอยู่ในอกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง จนโจวอวี้หลานไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาได้อีกต่อไป เท้าของเธอพลันหลุดจากโขดหิน ร่างทั้งร่างร่วงลงกระทบกับผิวน้ำ

ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายในหัว ความคิดมากมายถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ขณะที่หญิงสาวยังไม่ทันตั้งตัว กลับมีมือคู่หนึ่งพุ่งเข้ามาคว้าร่างของเธอขึ้นจากสายน้ำในทันใด

“หลานเอ๋อร์ หลานเอ๋อร์! เจ้าเป็นอะไรหรือไม่” เสียงเรียกซ้ำ ๆ ที่ดังอยู่ข้างหูค่อย ๆ ดึงโจวอวี้หลานออกจากภวังค์ เธอลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนจะต้องขมวดคิ้วด้วยความงุนงง เมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าต่างจากที่คาดไว้เล็กน้อย 

ไม่มีกู้ภัย ไม่มีตำรวจ ไม่มีเจ้าหน้าที่มาให้ความช่วยเหลือ มีเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่มองเธอด้วยสายตาตื่นตระหนก

“หลานเอ๋อร์เจ้าฟื้นแล้ว” โจวอวี้หลานสำลักออกมาคำโต ก่อนจะหันไปมองผู้ชายคนที่ช่วยเธอไว้ เขาคือคนที่เธอเพิ่งเห็นหน้าก่อนที่จะหมดสติไป

“นี่มัน...แม่นางเชี่ยที่เพิ่งแต่งงานกับบัณฑิตหลี่ไปไม่ใช่หรือ” โจวอวี้หลานฟังแล้วก็งุนงง แต่ก่อนที่หญิงสาวจะเอ่ยปากเถียงอะไรออกไป ก็มีภาพบางอย่างไหลเข้ามาในหัวแทน