7

โจวอวี้หลานมองถุงเงินในมือระหว่างจัดเตรียมอาหารเย็น สีหน้าครุ่นคิดหนักเพราะไม่สามารถหาคำตอบได้ว่า เงินหนึ่งอีแปะนั่นมาจากไหน

หญิงสาวหันไปมองหลี่หยาง หรือบางที...เขาอาจจะให้เงินไม่ครบเลยเอามาใส่เพิ่ม? แต่ตั้งแต่ที่อีกฝ่ายให้เงินมา เธอก็เอาถุงเงินคาดไว้ที่เอวนี่นา

แต่ช่างเถอะ เงินแค่หนึ่งอีแปะซื้ออะไรเพิ่มไม่ได้ด้วยซ้ำ

โจวอวี้หลานพยักหน้าให้ตัวเองเบา ๆ ขณะคนโจ๊กข้าวจาง ๆ ในหม้อ ไม่มีอะไรมากินกับโจ๊กนี้เลย พรุ่งนี้เธอคงต้องไปหาปลา ไม่ก็ขึ้นเขาหาสมุนไพร หรือขุดหาอะไรสักอย่างแล้ว ไม่อย่างนั้นคงได้อดตายแน่

เมล็ดข้าวก็เหมือนกัน ในครัวมีเหลือไม่มากแล้ว และเมื่อพิจารณาจากเศษเงินที่มีอยู่ ก็คงซื้อเพิ่มได้ไม่มาก จริง ๆ แล้วเธอไม่รู้เรื่องราคาข้าวเลยสักนิด แต่ความทรงจำของแม่นางเชี่ยนั้นช่วยให้คำนวณทุกอย่างได้มากขึ้น และนั่นยิ่งทำให้เธอเห็นชัดถึงความยากลำบากที่กำลังรออยู่เบื้องหน้า

เฮ้อ...คนมากมายย้อนเวลาข้ามมิติเข้ามาเป็นนางเอกหรือตัวร้ายในนิยาย แม้เรื่องราวจะหนักหนาสาหัส แต่ก็ยังอยู่ดีกินดี แทบไม่ต้องคิดเรื่องเงินทองเลย

แต่สำหรับเธอ เศษเงินอีแปะกลับมีค่าดุจทองคำ ไม่ต้องพูดถึงเงินตำลึงเลย จนกว่าพระเอกจะเป็นขุนนางได้ คำคำนั้นยังถือว่าไกลเกินเอื้อม

“จะทำอะไรขายดีนะ คนอื่นทะลุมิติมาก็มักจะขายของ เอ...หรือว่าจะไปขึ้นเขา หาสมุนไพรมาขายดีไหมนะ แต่ว่าฉันไม่รู้จักสมุนไพรนี่ แต่แม่นางเชี่ยต้องรู้สิ!” โจวอวี้หลานซึ่งชอบพูดกับตัวเองตามนิสัย ยืนบ่นอยู่หน้าเตาไฟที่มีหม้อข้าวกำลังเดือดปุด ๆ เพราะแต่ก่อนตอนที่อ่านนิยายก็มักจะวิจารณ์เสียงดังอยู่เสมอ

“...หรือจะเย็บถุงหอมดีล่ะ ฝีมือก็...พอใช้ได้มั้ง” หญิงสาวก้มลงคว้าเอาชายเสื้อขึ้นมาดู ก็เห็นว่ามันมีลายดอกไม้เล็ก ๆ ปักเอาไว้ ดูประณีตดี “จะมีคนซื้อไหมล่ะ ต้นทุนแพงแน่ ๆ”

แม้เสียงของหญิงสาวจะไม่ดังมากนัก แต่ด้วยบรรยากาศในกระท่อมที่มีเพียงเสียงข้าวเดือดในหม้อกับเสียงลมพัดแรงจากด้านนอก คำพูดแต่ละคำของเชี่ยอวี้หลาน แม้หลี่หยางจะฟังไม่รู้เรื่อง ก็ยังสร้างความรำคาญให้เขาไม่น้อยเลยทีเดียว

“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นนักท่องบทกวีหรือไร ไม่เห็นหรือว่าข้ากำลังอ่านตำราอยู่ เสียงเจ้าทำลายสมาธิข้าได้ยิ่งกว่าเสียงลมที่พัดอยู่ด้านนอกเสียอีก บ่นตั้งแต่ข้าวยังไม่ทันเดือด จนตอนนี้คงเดือดได้ที่แล้วกระมัง” โจวอวี้หลานสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกตำหนิ

“ข้า...ข้าหรือ? ข้าขอโทษเจ้าค่ะ อันที่จริงท่าน...เอ่อ ท่านพี่ก็มาพักเถิด อ่านตำราทั้งวันตาคงล้าแล้ว”

“อืม ก็ดีเหมือนกัน” หลี่หยางลุกขึ้นบิดตัวไปมา ก่อนจะเดินมานั่งที่โต๊ะเก่า ๆ กลางกระท่อม ซึ่งเป็นโต๊ะที่ใช้ทั้งชงน้ำชาและกินอาหารไปพร้อมกัน

“วันนี้มีแค่โจ๊กเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้า...ข้าจะออกไปหาอาหารให้นะเจ้าคะ” โจวอวี้หลานพูดเสียงเกร็ง แม้แต่หน้าพี่พระเอกเธอก็ยังไม่กล้ามอง ถึงจะเคยอวยว่าพระเอกใจดีแบบนั้นแบบนี้ แต่ตอนนี้เขายังไม่ได้ทำดีกับเธอด้วยซ้ำก็เลยเกร็ง ๆ ไปบ้าง ส่วนฝ่ายหลี่หยางก็มองว่าวันนี้เชี่ยอวี้หลานดูแปลก ๆ ไปพิกล

“เพิ่งตกน้ำมาแท้ ๆ ยังจะคิดออกไปข้างนอกอีก หากเจ้าป่วยตายไป อย่ามาโทษข้าว่าละเลยก็แล้วกัน หรือเจ้าไม่รู้ว่าอากาศเช่นนี้ไม่ควรออกไปตากลมหรือว่ายน้ำเล่น หากป่วยอีกครานี้ ข้าคงต้องเตรียมที่ฝังแทนสมุนไพรแล้วกระมัง” ชายหนุ่มพร่ำบ่นเสียงเข้ม โจวอวี้หลานได้แต่ยิ้มแหย ๆ แล้วแอบบ่นในใจ ไม่ให้ออกไปตากลม แล้วจะให้กินลมแทนอาหารหรืออย่างไร?

ถึงอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้เขาจะสอบจิ้นซื่อได้ แต่ตอนนี้แม้แต่เกลือสักก้อนก็ไม่มีให้กัดแล้ว!

“ข้าจะระวังตัว” หลี่หยางถอนหายใจ ในเมื่อห้ามไม่ได้เขาก็ไม่คิดจะห้ามซ้ำอีก ชายหนุ่มก้มลงตักโจ๊กเข้าปาก พลางอดคิดไม่ได้ว่ารสชาติโจ๊กนั้นแตกต่างไปจากทุกวันที่ผ่านมา

“เจ้าทำอะไร? โจ๊กนี่ถึงได้มีรสชาติมากกว่าปกติ ไม่ได้ใส่ของแปลกปลอมลงไปใช่หรือไม่?”

“ข้าก็ต้มตามปกติเจ้าค่ะ เพียงแต่ใช้เวลาเคี่ยวนานขึ้นเล็กน้อย” แม้เอ่ยตอบไปเช่นนั้น แต่แท้จริงแล้ว โจวอวี้หลานได้นำเอาเมล็ดข้าวมาโขลกให้แหลกละเอียด ก่อนนำไปเคี่ยวให้นานขึ้น พร้อมกับใส่แป้งที่พอจะหาได้ลงไปเล็กน้อย ปรุงรสจากเครื่องปรุงก้นครัวเพิ่มอีกหน่อย น้ำซุปจึงออกมาใสข้น มีรสชาติมากกว่าโจ๊กจืด ๆ ธรรมดาของเชี่ยอวี้หลาน และแม้จะเป็นการสิ้นเปลืองวัตถุดิบไปบ้าง แต่หากเทียบกับความอร่อยแล้ว ถือว่าคุ้มค่าเกินคุ้ม

“นับว่ายังมีประโยชน์อยู่บ้าง ต่อไปก็ทำเช่นนี้อีก...ข้าชอบ” บุรุษเย็นชาเอ่ยชมเสียงเรียบ แต่เพียงเท่านั้นก็ทำเอาโจวอวี้หลานหุบยิ้มแทบไม่ลง หญิงสาวตักโจ๊กกินด้วยความสุขใจ ครั้นกินเสร็จก็จัดแจงล้างถ้วยชามให้เรียบร้อย แล้วจึงกลับมาเตรียมตัวเข้านอน ต่างกับหลี่หยางที่เดินไปยังโต๊ะไม้ของตนเพื่ออ่านตำรา