9

แต่ระหว่างที่กำลังโมโห ภาพของปลาตัวใหญ่สองตัวที่ว่ายเข้ามาในตะกร้า ก็ทำให้อารมณ์โกรธของโจวอวี้หลานเลือนหายไปในพริบตา เธอรีบกระตุกเชือกในมืออย่างไม่ลังเล เจ้าปลาดิ้นพล่านอยู่ภายในตะกร้าสาน หญิงสาวก็รีบสาวเท้าไปยกตะกร้าขึ้นจากน้ำด้วยความกระตือรือร้น

“อย่างน้อยก็พอมีอาหารกินไปได้อีกวันสองวัน” ปากก็พูดไปอย่างยินดี มือก็หยิบเก็บของและเดินไปยังจุดหมายถัดไป

เมื่อแบกตะกร้าใส่ปลาเดินไปเรื่อย ๆ ผ่านป่าผ่านภูเขา โจวอวี้หลานก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ “เส้นทางเหมือนกันหมด หากไม่ได้ความทรงจำของแม่นางเชี่ย ฉันคงหลงทางตายอยู่ในป่า ไม่ก็ได้อดตายแน่ ๆ” หญิงสาวพูดขึ้น เมื่อสัญชาตญาณของแม่นางเชี่ยทำให้เธอก้าวเดินไปใกล้ ๆ กับต้นไม้ใหญ่ที่โค่นล้ม และใกล้ ๆ กันนั้นก็มีต้นมันป่าอยู่

ร่างเล็กไม่รอช้า ใช้สองมือเปล่าขุดหัวมันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลืมขุดหัวมันมาเพิ่ม เพื่อนำไปปลูกไว้ใกล้ ๆ กระท่อม เพราะลักษณะดินตรงนี้ใกล้เคียงกับดินแถวชายป่า

เมื่อได้ทุกอย่างครบ ร่างบอบบางของหญิงสาวที่ทุกคนในหมู่บ้านต่างกลั่นแกล้ง ก็เดินกลับไปยังกระท่อมของตน

“ข้ากลับมาแล้ว”

“เจ้า...เมื่อวันก่อนก็เปียกแล้ว วันนี้ยังเนื้อตัวยังสกปรกอีก” หลี่หยางเอ่ยเสียงเย็นตำหนิภรรยา เมื่อเห็นชายกระโปรงของนางเปียกชื้นและเปื้อนคราบโคลน แต่เมื่อโจวอวี้หลานรีบเอาปลาตัวใหญ่ขึ้นมาอวด รอยยิ้มบาง ๆ ก็พลันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา แต่มันก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

“ปลา? ขนาดตัวไม่เลว เจ้าตกน้ำบ่อยจนสนิทกับปลาเลยหรือ แล้วเจ้าทำเป็น...ข้าคงไม่ต้องกินปลาคลุกขี้เถ้าใช่หรือไม่” หลี่หยางถามภรรยาของตน แม้จะเคยได้ยินว่าอีกฝ่ายมีฝีมือการทำอาหาร ทว่านับตั้งแต่นางย้ายมาอยู่กับเขา นางดูหมดอาลัยตายอยากไม่น้อย มือไม้ก็ไม่ค่อยอยากจะหยิบจับทำสิ่งใด

“ย่อมต้องเป็นอยู่แล้ว ท่านพี่รอกินอาหารอร่อย ๆ เถอะ เอ๊ย เถิดเจ้าค่ะ” น้ำเสียงร่าเริงของหญิงสาวทำให้หลี่หยางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาไม่เคยเห็นเชี่ยอวี้หลานร่าเริงเช่นนี้มาก่อน หรือบางทีนางอาจจะเสียสติไปเพราะตกน้ำบ่อยครั้งก็เป็นได้

“ร่าเริงจนน่าประหลาดใจ...” หลี่หยางเอ่ยออกมาเบา ๆ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงตำหนิ หากแต่เป็นเพียงการรับรู้ในใจว่า อย่างน้อยเชี่ยอวี้หลานก็ยังดีกว่าแต่ก่อน ชายหนุ่มจึงกลับไปตั้งหน้าตั้งตาอ่านตำราต่อไป

เช่นเดียวกับโจวอวี้หลานที่เริ่มลงมือจัดการปลาอย่างตั้งใจ เธอทำทั้งน้ำแกงปลาและปลาเผาไว้เผื่อสำหรับวันหลัง อีกทั้งยังเตรียมปลาป่นไว้กินกับข้าว เพราะอาหารในวันนี้ถือว่ามีมากพอแล้ว

ต่างคนต่างจดจ่อกับสิ่งที่ตนเองกำลังทำ จนไม่ทันสังเกตเลยว่า ในถุงเงินใบเก่าที่มีเพียงเศษเงิน วันนี้กลับมีเงินเพิ่มขึ้นอีกหลายอีแปะ จากเมื่อคืนก่อนสองอีแปะ และจากเหตุการณ์ในวันนี้อีกห้าอีแปะ

น่าสนใจ...

หลี่หยางทอดสายตามองชามน้ำแกงปลาชามใหญ่และข้าวข้น ๆ หนืด ๆ อย่างที่เขาชอบจากเมื่อวานนี้ พลางอดสงสัยในใจไม่ได้ว่า หากเชี่ยอวี้หลานทำอะไรเช่นนี้ได้ เหตุใดก่อนหน้านี้นางจึงมักนอนนิ่งไม่ยอมทำสิ่งใด มิหนำซ้ำเขายังต้องสิ้นเปลือง แบ่งเงินไปดูแลนางอยู่เสมอ หรือว่าความสามารถนี้จะเป็นผลจากเงินที่เขาให้นางไปเมื่อวันก่อน?

“ส่วนปลาที่เหลือ ข้าปิ้งให้แห้งอยู่ข้าง ๆ เตา วันนี้กลิ่นปลาอาจจะแรงไปสักหน่อยนะเจ้าคะ” หลี่หยางพยักหน้าอย่างไม่ติดขัดใจ เขารู้ดีว่ามีกินอย่างไรก็ดีกว่าไม่มี

ทั้งสองนั่งกินข้าวพร้อมกัน โจวอวี้หลานก็คอยตักปลาชิ้นใหญ่พร้อมน้ำแกงให้กับสามีไม่ขาดช่วง

“ท่านควรจะกินให้มากกว่านี้ หากกินน้อยไปแล้วอ่านตำราไม่รู้เรื่อง จะมาโทษว่าข้าทำอาหารไม่ดีไม่ได้นะเจ้าคะ” หลี่หยางคิ้วกระตุก เขากำลังจะเอ่ยค้านแต่หญิงสาวกลับพูดไม่หยุด

“อีกอย่าง การอ่านตำรานั้นแม้จะจำเป็น แต่เมื่ออากาศเริ่มหนาวเย็น ร่างกายที่นั่งนิ่งอยู่กับที่ก็ควรได้รับอาหารอุ่น ๆ เช่นน้ำแกงปลานี่ ข้าต้มไว้เหนือเตา เป็นน้ำแกงใสกินได้เรื่อย ๆ เพื่อให้ร่างกายอบอุ่น หากข้าหลับ ท่านพี่ก็มาตักเอานะเจ้าคะ” ถ้อยคำโบราณแปร่ง ๆ หลุดออกมาจากปากหญิงสาวที่ยังไม่คุ้นชินกับโลกในยุคนี้ แต่คนฟังก็ไม่ได้ติดใจอะไร ได้แต่รับถ้วยน้ำแกงที่นางตักให้มาดื่มอย่างยินดี

“น้ำแกงยังมีอีกมาก มันอาจจะไม่อร่อยนัก เพราะข้าไม่มีเครื่องเทศแต่มีสารอาหารเพียงพอแน่นอนเจ้าค่ะ” โจวอวี้หลานมองคนตรงหน้าที่นิ่งไปแล้ว ก่อนจะเพิ่งรู้ตัวว่าเธอทำตัวแตกต่างจากแม่นางเชี่ยอย่างสุดขั้วเกินไป

แต่ขณะที่กำลังคิดว่าควรจะอธิบายอย่างไรดีเกี่ยวกับสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ คำถามจากคนตรงหน้าก็ดังขึ้นเสียก่อน