8

วัน ๆ หนึ่งหลี่หยางนอนไม่ถึงชั่วยามด้วยซ้ำ ช่างเป็นความตั้งใจที่แน่วแน่เสียจริง แต่นั่นก็ทำให้ร่างกายอ่อนล้า พอได้เป็นขุนนางก็ไม่สบายบ่อยครั้ง แต่ก็ได้นางเอกของเรื่องคอยดูแล โจวอวี้หลานส่ายหน้าอย่างหงุดหงิดใจ ทำไมไม่ดูแลกันตั้งแต่ตอนนี้นะ

อ้อ ไม่มีเงิน

หญิงสาวมองไปยังถุงเงินเก่า ๆ พลางถอนหายใจออกมา พรุ่งนี้คงต้องไปซื้อเศษกระดูกมาต้มน้ำแกงกินกับหัวไชเท้าหรือหัวมันป่า อย่างน้อย ๆ มันก็ยังมีสารอาหารมากกว่าข้าวเปล่า ๆ

โจวอวี้หลานจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อย เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ตรงไปยังกระท่อมของตาเฒ่าฮงที่เป็นคนขายหมูประจำหมู่บ้าน หากเธอได้กระดูกติดเนื้อมาก็คงดี หรือต่อให้เป็นเครื่องในหรือเท้าก็จะดีมาก ๆ คนยุคนี้ไม่ค่อยกินเครื่องในกันนี่นา

หญิงสาวมัวแต่คิดวางแผนอยู่ในใจคนเดียว จึงไม่ทันได้มองว่าสามีของตนจ้องมองกันด้วยสายตาเช่นไร

หลี่หยางอดรู้สึกแปลก ๆ ไม่ได้ว่า เชี่ยอวี้หลานในตอนนี้ช่างแตกต่างจากก่อนหน้านัก ไม่ใช่เพียงพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป หากแต่เป็นเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวันก็ด้วยเช่นกัน

“ดูท่าภรรยาของข้าจะกำลังปรับตัว นางดูราวกับไม่ใช่คนเดิม แต่คงเป็นข้าที่คิดมากไป ผู้ใดจะเปลี่ยนแปลงตนเองได้ในชั่วข้ามคืน อย่างไรเสีย สักวันหนึ่งนิสัยที่แท้จริงก็คงเผยออกมา ช่างอ่อนแอและน่ารำคาญเสียจริง” ชายหนุ่มบ่นกับตนเองเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าอ่านตำราต่อ

เช้าวันถัดมา โจวอวี้หลานออกจากกระท่อมตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี เธออุ่นโจ๊กที่เหลือจากเมื่อคืน แล้วนำไปให้หลี่หยางก่อนจะรีบเร่งเดินเท้าไปหาซื้ออาหารมาไว้ทำกิน

หมู่บ้านแห่งนี้แม้ไม่ได้มีตลาดเป็นกิจจะลักษณะ แต่บ้านเรือนที่ค้าขายก็มักเปิดหน้าบ้านวางของขายกันเองเป็นกิจวัตร หญิงสาวไม่รอช้า มุ่งหน้าไปยังร้านของตาเฒ่าฮง ผู้ขายหมูประจำหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว

“มีกระดูกหมูแบ่งขายไหม เอ๊ย หรือไม่เจ้าคะ ข้าอยากจะขอซื้อสัก...”

“ไม่มี” อีกฝ่ายเอ่ยตอบ พลางปรายตามองเพียงครู่ เมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวก็แค่นเสียง ‘เหอะ’ ออกมาเบา ๆ

แม้จะถูกปฏิเสธอย่างไร้น้ำใจ แต่โจวอวี้หลานก็พยายามฉีกยิ้มให้เขาอย่างใจสู้ “เช่นนั้น...เครื่องในก็ได้เจ้าค่ะ”

“ไม่มี” ตาเฒ่าฮงตอบเสียงห้วนอีกครั้ง ไม่เพียงแต่ไม่ขายให้ หากแต่ยังโยนเครื่องในลงพื้นให้สุนัขของเขากินต่อหน้าเธออีก ท่าทางไม่ต้อนรับและเจตนาชัดเจนว่าไม่คิดจะขายให้นั้น ทำเอาโจวอวี้หลานขบกรามแน่นด้วยความโกรธ

หญิงสาวรู้ดีว่าทุกคนในหมู่บ้านนี้ไม่ชอบเชี่ยอวี้หลาน แต่ก็ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้ แม้แต่พวกตัวประกอบไร้ชื่อในเนื้อเรื่อง ยังพากันแสดงท่าทีรังเกียจชัดเจน ไม่แปลกใจเลยที่เวลานางเอกเผชิญเรื่องร้ายจึงไม่เคยมีใครยื่นมือเข้าช่วยเหลือแม้แต่คนเดียว

ในเมื่อที่นี่ไม่มีสิ่งที่เธอต้องการ มีเพียงสายตาที่จับจ้องกันอย่างหวาดระแวง และคำนินทาน่ารำคาญใจ โจวอวี้หลานจึงไม่คิดจะเสียเวลาอยู่ต่อ เธอหันหลังให้ตาเฒ่าปากร้ายอย่างไม่ไยดี และตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่า ต่อจากนี้จะไม่ก้าวเท้าเข้าไปซื้อของจากคนในหมู่บ้านนี้อีกแล้ว!

หญิงสาวเดินกลับไปที่กระท่อมของตัวเอง ก่อนจะหยิบเอาตะกร้าสานที่พังแล้วมาถือ พลางเดินไปยังลำธารที่เมื่อวานเกือบจะได้ทิ้งชีวิตเอาไว้ที่นั่น

“ไม่ขายก็ได้ ไม่ขายก็ดี ฉันหากินเองได้!” หญิงสาวร่างเล็กบ่นเสียงดัง มือก็ใช้กิ่งไม้เล็กเขี่ย ๆ ไปตามดินอยู่พักใหญ่จนได้ไส้เดือนตัวโตมาหลายตัว

“คิดว่าง้อหรือไง” เธอโยนไส้เดือนเหล่านั้นลงในตะกร้าสานใบเก่า พลันใช้เชือกเส้นหนึ่งผูกปากตะกร้าให้แน่น ก่อนจะหย่อนลงไปในลำน้ำที่ไหลเชี่ยว พลางนึกรู้สึกโกรธแทนแม่นางเชี่ย คนพวกนี้ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยก็ดีแต่กลั่นแกล้ง เพราะแบบนี้เจ้าของร่างเดิมถึงอยู่ต่อไปไม่ได้

“ขอโทษนะที่เมื่อก่อนเคยด่าว่าเธองี่เง่า” โจวอวี้หลานเอ่ยเบา ๆ กับสายน้ำตรงหน้าที่อาจเป็นสถานที่สุดท้ายที่เชี่ยอวี้หลานยังมีลมหายใจ

“อ้าว นึกว่าผู้ใด ที่แท้เป็นแม่นางเชี่ยนี่เอง จะมากระโดดน้ำให้บุรุษคนใดช่วยอีกเล่า” น้ำเสียงเหยียดหยันทำให้หญิงสาวต้องถอนหายใจหนัก คำพูดพวกนั้นไม่ได้กระทบจิตใจอะไรมากนักหรอก แต่มันน่ารำคาญใจต่างหาก

ดวงตาคู่สวยปรายมองคนเหล่านั้นที่พูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรส ตอนแรกเรื่องของแม่นางเชี่ยก็เป็นเรื่องของแม่นางเชี่ย แต่ตอนนี้โจวอวี้หลานรู้สึกว่าไม่ใช่แล้ว มันกลายเป็นเรื่องของเธอด้วย!

เมื่อไรที่เธอและสามีได้ดี คนพวกนี้ก็จะรู้เองว่าได้ยุ่งกับคนที่ไม่สมควรยุ่ง

และเมื่อชาวบ้านเหล่านั้นเห็นว่าหญิงสาวไม่ได้พูดโต้ตอบ ก็ทำเพียงเดินเลี่ยงไปอีกทาง

“อย่าไปยุ่ง อย่าไปเข้าใกล้นางเลย ประเดี๋ยวจะติดเชื้อสำออยมาด้วย” โจวอวี้หลานกำหมัดแน่น เธอนึกอยากจะต่อยคนพวกนั้นสักหมัดสองหมัดจะได้รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าสำออย