ตอนที่ 4 บรรพบุรุษชาเขียว

เมิ่งเหยาที่เห็นมู่เฉินรีบเดินออกมาปกป้องชิงเหยียน ซึ่งเสแสร้งแกล้งทำเป็นผู้หญิงอ่อนแอถูกเธอรังแก หลี่ตามองดูเขานิดหนึ่งพร้อมอดคิดดูถูกไม่ได้

‘ที่แท้ก็คนโง่อีกคนที่หลงเชื่อการแสดงเสแสร้งแกล้งทำของชิงเหยียนได้อย่างง่ายดาย’ เมิ่งเหยาคิดพร้อมถอนหายใจแรงไปทีหนึ่ง

“คุณหมอซุน หากฉันบอกว่าฉันไม่สนใจเลยสักนิดว่าสกุลซุนจะรับใครเข้าไปอยู่ในบ้าน หรือคุณกับเสิ่นชิงเหยียนจะมีอะไรกัน มันก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉันเลยแม้นแต่น้อย คุณก็คงจะไม่เชื่ออยู่ดีสินะคะ ดังนั้นแล้วคุณจะคิดยังไงก็ตามสบายเถอะ ฉันขอตัวก่อนล่ะ” เมิ่งเหยาเอ่ยอย่างไม่คิดจะใส่ใจกับชายหนุ่มหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าอีก ก่อนจะเดินจากไปยังไร่ชาเพื่อมองสำรวจสถานที่โดยรอบต่อ

ทางด้านมู่เฉินที่ได้ยินและเห็นท่าทีเฉยชาไม่สนใจอะไรของเมิ่งเหยาก็ถึงกับตกตะลึงไปอีกรอบ เช่นเดียวกับชิงเหยียน เพราะหากเป็นก่อนหน้านี้เมิ่งเหยาคงร้องไห้ฟูมฟายจนใครๆมาเห็นและได้ยิน จากนั้นก็กล่าวโทษว่าเขากลั่นแกล้งเธอ ทำให้เขาโดนพ่อแม่ดุเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

“พี่มู่เฉิน อย่าไปถือสาเมิ่งเหยาเลยนะคะ เธอคงอารมณ์ไม่ดีเพราะรู้ว่าฉันจะเดินทางไปเซินเจิ้นด้วยนะค่ะ” ชิงเหยียนแสร้งทำมาเป็นพูดจาดีเข้าข้างเมิ่งเหยา แต่แท้จริงแล้วกลับตั้งใจกล่าวหาเมิ่งเหยานั่นเอง

“ฉันไม่คิดใส่ใจเด็กร้ายกาจแบบนั้นหรอก ว่าแต่แขนของเธอเป็นแบบนี้เพราะเมิ่งเหยางั้นเหรอ” มู่เฉินกล่าวพร้อมเอ่ยถามถึงอาการบาดเจ็บที่แขนของชิงเหยียน เด็กสาวที่เขาคิดเห็นว่าเป็นคนสุภาพเรียบร้อย ลูกสาวชาวไร่ชาที่มีบ้านอยู่ไม่ห่างออกไปจากสกุลลู่กับสกุลซุนมากนัก และเขาก็รู้จักคุ้นเคยกับเธอดีตอนอาศัยอยู่ที่เมืองหวงซานนี้ ทั้งยังนึกสงสารเห็นใจ นับว่าเธอเป็นดั่งเช่นน้องสาวคนหนึ่ง

“เมิ่งเหยาชนฉันล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรงนะค่ะ แต่เธอคงไม่ได้ตั้งใจหรอกนะคะ แค่ฉันบอกว่าจะเดินทางไปเซินเจิ้นและพักอยู่กับสกุลซุนเหมือนกันกับเธอด้วยความดีใจ แต่เมิ่งเหยากลับตกใจจนซุ่มซ่ามชนฉันเข้าอย่างแรง เหมือนที่ซุ่มซ่ามทำตัวเองกลิ้งตกลงไปจากเนินเขานั่นแหละค่ะ” ชิงเหยียนเหมือนจะพูดดีแต่แฝงเอาไว้ด้วยการให้ร้ายใส่ความ กล่าวโทษเมิ่งเหยา มู่เฉินได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าให้กับความร้ายกาจของเมิ่งเหยา พร้อมถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอาเมื่อคิดถึงนิสัยแย่ๆของเธอ

“เธอจะให้ฉันดูอาการบาดเจ็บที่แขนให้ไหม” มู่เฉินอาสาอย่างใจดี

“มะ ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไปหาหมอรักษามาเรียบร้อยแล้ว” ชิงเหยียนรีบปฏิเสธเพราะความจริงแล้วเธอไม่ได้เป็นอะไรเลยตั้งแต่แรกต่างหากล่ะ เพียงแค่ต้องการใส่ร้ายเมิ่งเหยาและอู้งานเท่านั้น

“ก็ได้ งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะ” มู่เฉินกล่าวขอตัวกลับออกไป ชิงเหยียนเอ่ยร่ำลาและมองตามแผ่นหลังของเขาไปจนลับสายตา

“พี่มู่เฉินต้องเป็นของฉันเท่านั้น” ชิงเหยียนเอ่ยขึ้นมาอย่างหมายมาด

‘เธอแอบชอบมู่เฉินมานานหลายปีแล้ว แต่ดูเหมือนว่าพ่อของมู่เฉินกับพ่อของเมิ่งเหยาที่เป็นสหายสนิทกันอยากจะให้ลูกชายลูกสาวลงเอยกันมากกว่าเธอที่เป็นเพียงลูกสาวของครอบครัวจนๆ มีพ่อแม่เป็นแค่ลูกจ้างในไร่ชาของสกุลลู่เท่านั้น ต่างจากเมิ่งเหยาที่แม้นจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรแต่ก็เป็นถึงลูกสาวเจ้าของไร่ชามีพื้นที่กว้างขวางและที่ดินอีกไม่น้อยในบริเวณนี้’ ชิงเหยียนคิดก่อนจะกำมือแน่นด้วยความคิดแค้นเคืองในใจ อิจฉาริษยาเมิ่งเหยาที่เกิดมาโชคดีกว่าเธอ

มู่เฉินเดินทางมาพูดคุยกับสกุลลู่เรื่องมารับตัวเมิ่งเหยาไปพักที่บ้านของเขาในเซินเจิ้น ซึ่งพ่อแม่เขาเตรียมที่ทางห้องหับเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว รวมทั้งสำหรับชิงเหยียนด้วย

“ขอบใจมากนะเสี่ยวเฉินที่อุตส่าห์มารับเหยาเอ๋อด้วยตัวเองแบบนี้” เจียงเฉินเอ่ยขอบใจมู่เฉิน

“เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเองครับคุณลุงลู่ อีกอย่างผมอยู่ในช่วงทำเรื่องย้ายกลับไปประจำที่เซินเจิ้นเลยมีเวลาว่างมากกว่าคนอื่น คุณพ่อจึงใช้ให้มารับเมิ่งเหยากับชิงเหยียนพร้อมกันทีเดียว” มู่เฉินตอบกลับไป

“ถ้ายังไงป้าฝากลูกสาวด้วยนะเสี่ยวเฉิน” ซินเจียงเอ่ยสำทับด้วยอีกคน

“ได้ครับคุณป้าลู่”

“เหยาเอ๋อ ไปอยู่สกุลซุนก็ทำตัวดีๆล่ะ อย่าให้ทางนั้นต้องลำบากใจหรือไม่สบายใจเพราะเราเป็นอันขาดเลยนะ” เจียงเฉินสั่งสอนบุตรสาว

“ค่ะพ่อ ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะตั้งใจสอบเข้ามหาลัยให้ได้ แล้วรีบเรียนจบกลับมาช่วยพ่อแม่ทำงานหาเงินให้ครอบครัวเราค่ะ” เมิ่งเหยารับคำพร้อมบอกความตั้งใจของเธอให้พ่อแม่ฟัง

“เหยาเอ๋อ เป็นเด็กดีจริงๆลูกแม่ แต่ลูกไม่ต้องรีบร้อนกลับมาก็ได้นะ อยู่ที่บ้านสกุลซุนคอยช่วยเหลือดูแลตอบแทนพวกเขาก่อนก็ได้” ซินเจียงเอ่ยเป็นนัยให้ลูกสาวอยู่ที่บ้านสกุลซุนต่อ หวังให้แต่งกับมู่เฉินไปเลยได้ยิ่งดี ซึ่งมู่เฉินเห็นท่าทีและได้ยินเช่นนั้นก็ดูออกและเข้าใจได้ไม่ยาก แต่ก็พยายามข่มอารมณ์ตนเองไม่ให้แสดงสีหน้าท่าทางอะไรออกไป ก่อนจะขอตัวกลับหลังพูดคุยกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“แม่คะ แม่ไปพูดแบบนั้นต่อหน้าพี่มู่เฉินทำไมกัน เดี๋ยวเขาก็คิดว่าหนูอยากเข้าไปในอยู่บ้านสกุลซุนเพื่อหวังจะจับเขาหรอกค่ะ”

“ก็มันจริงนี่ เหยาเอ๋อ..แก่ชอบมู่เฉินมานานแล้วไม่ใช่เหรอ”

“หนูเปล่าซะหน่อย”

“ไม่ต้องมาแก้ตัว ถ้าแกได้แต่งกับมู่เฉินที่ครอบครัวฐานะดีขนาดนั้นก็จะสบายไปทั้งชาติ ไม่ต้องมาทำงานหลังคดหลังแข็งในไร่ชาเหมือนพ่อกับแม่ นั่งเป็นคุณนายรอรับเงินเดือนสามีสบายๆที่บ้านนะ”

“แม่คะ หนูโตแล้วหาเงินเองได้ ไม่ต้องพึ่งพาคนอื่นหรอกค่ะ”

“ฮึ ทำเป็นพูดไป แกเรียนจบชั้นมัธยมปลายมาได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว จะสอบเข้ามหาลัยได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้ ดังนั้นแกพยายามจับมู่เฉินให้ได้โดยเร็วจะดีกว่า” ซินเจียงกล่าว คิดเห็นว่าบุตรสาวไม่ได้เรียนหนังสือเก่งอะไรจึงไม่ได้ตั้งความหวังว่าเมิ่งเหยาจะสอบเข้ามหาลัยได้ สิ่งที่หวังในการไปเซินเจิ้นครั้งนี้คือให้เมิ่งเหยาเข้าไปเป็นสะใภ้สกุลซุนมากกว่า

“แม่คะ”

“พอ หยุดพูดเลย เดี๋ยวไปเตรียมตัวเก็บข้าวของกันเถอะ วันเดินทางจะได้ไม่หลงลืมอะไร” ซินเจียงไม่อยู่รอฟังลูกสาวอีก หันหลังเดินจากไป โดยเมิ่งเหยาทำสีหน้าหนักใจที่มารดาไม่ยอมรับฟังความเห็นของเธอบ้างเลย

ขณะเดียวกันพวกเธอก็ไม่รู้ว่ามู่เฉินที่กลับเข้ามาตั้งใจจะบอกย้ำเวลาเดินทางกับพวกเธอ บังเอิญมาได้ยินเรื่องทั้งหมดที่สองแม่ลูกพูดคุยกัน ทำให้เข้าใจผิดในตัวเมิ่งเหยามากขึ้นไปอีก คิดว่าเธอวางแผนจับผู้ชายฐานะร่ำรวย โดยมีเขาเป็นเป้าหมายเพื่อใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ไม่คิดเรียนต่อมหาลัยจริงจัง คิดแต่จะพึ่งพาสามีเป็นหลัก หมายจะจับเขาหลังเข้าไปอยู่ในบ้านสกุลซุนให้ได้

มู่เฉินรู้สึกไม่พอใจ มีอคติและไม่ชอบในตัวเมิ่งเหยามากยิ่งขึ้นไปกว่าเดิม จากที่ไม่พอใจในนิสัยใจคอที่เมิ่งเหยาชอบกลั่นแกล้งรังแกผู้อื่น โดยเฉพาะชิงเหยียนอยู่ก่อนแล้ว

‘ฝันไปเถอะเมิ่งเหยา อย่าคิดเลยว่าตัวเองจะทำสำเร็จ ฉันไม่ให้โอกาสนั้นกับเธอหรอกนะ’ มู่เฉินคิดอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไปทันที

วันเดินทาง เมิ่งเหยากับชิงเหยียนที่ปกติอยู่ที่หวงซานมักจะแต่งตัวธรรมดาด้วยชุดเสื้อกางเกงคล่องตัวเหมาะกับการทำงาน สวมเสื้อตัวหนาเพื่อความอบอุ่นคล้ายกับเด็กสาวชนบททั่วไป มายามนี้จะต้องเดินทางไปเซินเจิ้นเมืองเศรษฐกิจพิเศษที่ก้าวหน้าทันสมัยกว่า ถึงกับตั้งใจแต่งตัวอย่างประณีตด้วยชุดกระโปรงดูสวยงามราวกับคุณหนูในเมืองใหญ่ แม้นหน้าตาจะมีฝ้ากระ กระดำกระด่างจากการทำงานบ้าน งานในไร่ชาบ้างแต่ก็ดูสดใสน่ารักสมวัยไม่น้อยเลย

“วันนี้เหยาเอ๋อลูกแม่สวยมากเลย” ซินเจียงเอ่ยชมบุตรสาวที่วันนี้เธอเตรียมชุดใหม่มาให้โดยเฉพาะ ถึงกับเก็บเงินซื้อมาจากร้านในเมืองที่ราคาแพงถึงชุดละ 30 หยวนเลยทีเดียว ทั้งยังซื้อเพิ่มมาสำรองให้อีกสามชุดด้วยกัน นับว่าลงทุนไม่น้อย

“แม่ค่ะ อย่าชมมากเลย ถึงชุดจะสวยแต่หน้าไม่ให้ก็ไม่เหมาะอยู่ดีนั่นแหละ” เมิ่งเหยาเอ่ยเพราะหลังจากสำรวจตัวเอง เธอก็รู้สึกว่าหน้าตาสภาพของเธอตอนนี้ไม่ได้รับการบำรุงรักษาที่ดีนัก มีฝ้ากระ กระดำกระด่าง ผิวพรรณไม่ผ่องใส แตกต่างจากเธอในโลกก่อนหน้านี้ลิบลับ

“อะไรกัน แม่ว่าออกจะสวย ใช่ไหมเสี่ยวเฉิน” ซินเจียงไม่พูดเปล่าหันกลับไปถามมู่เฉินซะงั้น ทำเอาเมิ่งเหยาทำหน้าไม่ถูก ส่วนมู่เฉินก็ได้แต่ยิ้มรับเป็นมารยาทเท่านั้น

“พี่มู่เฉิน เหยาเอ๋อสวยน่ารักดีนะคะ ไม่เหมือนฉัน นี่ก็เป็นชุดที่แม่กับพ่อสะสมเงินซื้อมาให้ ตั้งหลายเดือนแน่ะกว่าจะได้มา” ชิงเหยียนทำเป็นเอ่ยปากชมเมิ่งเหยาพร้อมทำตัวน่าเวทนาสงสารไปด้วย

“นี่ก็สวยน่ารักดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นหรอก” มู่เฉินตอบกลับไปพร้อมให้กำลังใจชิงเหยียนที่ยิ้มหน้าบานทันที ก่อนจะหันไปมองสบตาเมิ่งเหยายิ้มเยาะเธอด้วยความพอใจ

‘เหอะ ยัยคนนี้นี่มันชาเขียวของแท้และดั้งเดิมจริงๆ เป็นบรรพบุรุษชาเขียวของยุคห้าจีสินะ’ เมิ่งเหยาคิดในใจ จากนั้นก็หันไปพูดคุยร่ำลาพ่อแม่ของเธอ โดยไม่คิดใส่ใจอะไรกับมู่เฉินและชิงเหยียนที่ออดอ้อนออเซาะ ทำตัวน่าสงสารอย่างต่อเนื่อง