ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของร้านชำในยุค70

ทะลุมิติมาเป็นภรรยาเจ้าของร้านชำในยุค70

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-04-24
โดย:  ฝ้ายสีครามจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 การให้คะแนน. 2 ความคิดเห็น
30บท
2.7Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

หลับอยู่ดีๆตื่นมาอีกทีทะลุมิติมาอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาว เมื่อไม่มีทางไปจึงจำใจต้องแต่งงานเป็นภรรยาเจ้าของร้านขายของชำที่แทบไม่มีลูกค้า งานนี้เห็นทีเจ้าแม่การตลาดต้องออกโรง ทำให้ร้านขายของชำทรุดโทรม เป็นร้านที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านให้ได้

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 เจ้าสาวหลงยุค

كوين

"عيد زواج سعيد يا كوين. هذه سنتك الثالثة من الزواج بدون طفل."

حدّقت في الرسالة لبضع ثوانٍ قبل أن أقفل هاتفي بهدوء.

حماتي لم تفوّت أبدًا فرصة لتذكيري بفشلي كزوجة. الليلة لم تكن مختلفة.

الحساء برد مرتين بالفعل. أعدت تسخينه للمرة الثالثة وأنا أحدّق في الساعة الرقمية فوق الثلاجة. كانت الساعة بالفعل العاشرة وسبعًا وأربعين دقيقة مساءً.

ثلاث شموع كانت تحترق في منتصف طاولة الطعام، ولهبها أصبح أصغر الآن. بجانبها كانت كعكة الذكرى السنوية التي أحضرتها ذلك المساء.

وقفت في الطابور لما يقارب الساعة لأن المخبز ادّعى أنه "أفضل تصميم مخصص" لديهم، وكنت مستعدة لفعل أي شيء فقط لإرضاء جاسبر فين، زوجي الحبيب.

عيد زواج سعيد يا جاسبر وكوين.

الحروف الذهبية كانت تلمع تحت الضوء. ابتلعت الألم تحت حلقي وأجبرت نفسي على النظر بعيدًا. ربما كان الازدحام المروري سيئًا، أو اجتماع آخر تأخر.

صوت فتح الباب الأمامي أخرجني من أفكاري. تنفّست بعمق بارتياح.

"جاسبر،" هرعت لأرحّب به.

بالكاد نظر إليّ. ربطة عنقه كانت متدلية بشكل رخو حول رقبته، والإرهاق يظلل وجهه، لكنه لم يكن من ذلك النوع الذي يأتي من العمل.

قضيت سنوات مع هذا الرجل، لذا كنت أعرف الفرق.

ومع ذلك، ابتسمت. لأن هذا ما أصبحت عليه في هذا الزواج. امرأة تتظاهر باستمرار بعدم ملاحظة الأشياء التي تدمّرها ببطء.

"تأخرت،" قلت بهدوء، "العشاء جاهز."

جالت عيناه عبر طاولة الطعام، تفحّصان الكعكة والشموع والزهور والأطباق المرتبة بعناية.

استقام قبل أن يتكلم.

"لنتطلّق يا كوين."

الكلمات المأساوية استقرت فوقي بهدوء. انطوى قلبي بشدة لدرجة أنني كدت أشعر بألم جسدي.

حدّقت فيه، ربما سمعت خطأً.

"ماذا؟" سألت مجددًا وكأنني لم أسمع في المرة الأولى.

خطا جاسبر إلى الداخل أكثر.

"قلت إنني أريد الطلاق."

كانت الكلمات أكثر وضوحًا وتعمّدًا هذه المرة. أومأت برأسي وكأنني توقعت ذلك طوال الوقت.

"جاسبر،" أطلقت ضحكة متوترة، "هذا ليس مضحكًا."

نظرته لم تتزحزح أبدًا. نظرت إليه حينها بشكل صحيح. لم يكن هذا الرجل الذي وقعت في حبه في حفل خيري قبل ثلاث سنوات.

ليس الرجل الذي سعى خلفي بإصرار هادئ حتى صدّقت أنني أخيرًا اختيرت من قبل شخص ما.

لا.

هذا الرجل الواقف أمامي بدا وكأنه في مكان آخر عاطفيًا بالفعل.

"إنه يوم ذكرى زواجنا اليوم،" همست.

"أعرف."

"إذن لماذا تفعل هذا؟"

توتر فكّه قليلًا. "لأنه لم يعد هناك ما نستمر من أجله."

كدت أرغب في الضحك من سخرية الأمر. متى كان هناك أصلًا شيء لنبدأ به؟

مدّ جاسبر يده إلى حقيبته ووضع مستندًا على طاولة الطعام بجانب الكعكة التي لم تُمسّ.

"وقّعي عليه."

انخفضت عيناي ببطء.

اتفاقية الطلاق.

للحظة، كانت الغرفة صامتة بشكل مؤلم. المطر كان يطرق بهدوء على النوافذ.

تذكّرت وقوفي بجانب جاسبر يوم زفافنا، وأنا أشعر بأنني أسعد امرأة على قيد الحياة.

"فيلا ويستبريدج ستُنقل باسمك،" تابع. "ستحصلين أيضًا على خمسين مليون."

هل كان هذا تعويضًا؟ ثلاث سنوات من حياتي اختُزلت إلى مال؟

"لقد جهّزت كل شيء مسبقًا،" قلت بهدوء.

"نعم،" أجاب دون تردد.

كبحت صرخة. كل كلمة منه كانت تعاقبني لأن جزءًا مني لا يريد هذا. ما زلت أريده أن يبقى!

فكّ جاسبر زرّ كمّه. "فكّري قبل أن تحوّلي هذا إلى شيء صعب،" قال.

التحذير الهادئ الكامن تحت نبرته جعلني أتوقف.

استدار ومشى نحو الحمّام، تاركًا الكلمات خلفه لتضغط على صدري.

في اللحظة التي أُغلق فيها الباب خلفه، اهتزّ هاتفي فوق المنضدة. كانت رسالة من رقم مجهول.

كدت أتجاهلها. لكن بعد تفكير ثانٍ، فتحتها.

كل شيء بداخلي تحطّم.

"لو كنت مكانك، لوقّعت بسرعة بدلًا من التعلّق بلا خجل برجل لم يردك يومًا. ثلاث سنوات وما زلتِ عاقرًا؟ محرج بصراحة. إنه ينام في سريري منذ ثلاث ليالٍ. تريدين دليلًا؟"

توقّف تنفّسي بينما كانت الصور تُحمّل واحدة تلو الأخرى. جاسبر مستلقٍ عاري الصدر ومتعرّق. يدا امرأة أخرى تنتشران بامتلاك عبر صدره وهما متعانقان.

في إحدى الصور، كان يقبّل رقبتها. كاد الهاتف ينزلق من يدي.

في أعماقي، كنت أعرف منذ زمن طويل. لكن ما أزعجني كان مدى الحميمية التي بدا عليها معها. لم أستطع تذكّر آخر مرة لمسني فيها جاسبر بهذه الطريقة.

كنت تلك المرأة عديمة الفائدة التي لم تستطع إنجاب وريث لعائلة فين. تحمّلت كل ذلك لأنني أحببته. يا إلهي. يا لي من امرأة غبية كنت.

فُتح باب الحمّام، وخرج جاسبر وهو يعدّل أكمامه.

سقطت عيناه للحظة على الهاتف المرتجف في يديّ. لاحظ تعبير وجهي فورًا.

"منذ متى وأنت تخونني؟" سألت بهدوء.

بقي صامتًا. هذا آلمني أكثر. لأن الصمت كان تأكيدًا. نظرت مجددًا إلى أوراق الطلاق. فجأة، شعرت بأنها متأخرة كثيرًا. لم تعد صادمة.

"حسنًا،" همست.

تجهّم جاسبر قليلًا. "حسنًا؟"

التقطت القلم قبل أن تختفي شجاعتي. حدّت نظرته فورًا. ربما توقّع دموعًا، أو توسّلًا، أو محاولة مذلّة أخرى للتشبث به.

آلمني صدري بشدة لدرجة أنني بالكاد استطعت التنفّس. لكنني رفضت أن أدعه يراني أنهار مجددًا.

شدّت أصابعي القلم بألم.

قبل ثلاث سنوات، وقّعت باسمي لأصبح كوين فين. الليلة، وقّعت لأصبح وحيدة مجددًا.

كوين ليدجر.

في اللحظة التي انتهيت فيها، شعرت بفراغ لا يُحتمل ينتشر في صدري. حملت الخسارة بصمت.

حدّق جاسبر في التوقيع. "بهذه السهولة؟"

لأول مرة تلك الليلة، تصدّعت ملامحه. وكأن قبولي أهانه بطريقة ما.

"عليك أن تنتقلي الليلة،" قال ببرود.

آلمتني الكلمات، لكن ليس بما يكفي لتحطيمي بعد الآن.

"أفهم،" قلت بهدوء.

"كوني في المحكمة غدًا الساعة التاسعة."

أومأت برأسي، ثم ابتعدت قبل أن يرى الدموع التي تحرق خلف عينيّ.

بحلول منتصف الليل، كانت أغراضي مكدّسة خارج العقار كأنها نفايات مرمية.

حقائب السفر، الصناديق، الملابس، الأحذية، وحتى علب مجوهراتي رُميت بلا مبالاة على الممر المبلّل.

"احذري من هذا،" قلت بهدوء بينما كادت إحدى الخادمات تُسقط صندوقًا يحتوي على مستنداتي.

سخرت مديرة المنزل المسنّة علنًا. "لا داعي للتصرف وكأنك ما زلتِ سيدة هذا المنزل."

انتشر الضحك بهدوء بين الخدم. خفضت نظري وتابعت تعبئة أغراضي. الكرامة كانت الشيء الوحيد الذي لم يأخذوه مني بعد.

في تلك اللحظة، انتشرت أضواء السيارة عبر الممر، وتوقفت سيارة سوداء أنيقة. شدّت أصابعي مقبض حقيبة السفر.

لمس الكعبان الأحمران الرصيف المبلّل أولًا. ثم جاء العطر المألوف. سقطت معدتي قبل أن تخطو حتى بالكامل إلى الضوء.

سيرافينا.

ابتسمت أختي بالتبني اللحظة التي التقت فيها أعيننا. نظرت إلى الأمتعة المتناثرة حولي وأمالت رأسها بلطف مصطنع.

"أوه،" قالت بهدوء. "ظننت أنهم كانوا سيرمونك للخارج بالفعل."

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Nattery
Nattery
สนุกดี พ่อพระเอกไมโครเวฟ ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-07-28 01:08:13
0
0
Paison Thimdib
Paison Thimdib
ขอบคุณ อ่านจบแล้ว
2025-05-23 14:09:28
0
0
30
ตอนที่ 1 เจ้าสาวหลงยุค
เปลือกตาสีไข่กะพริบเบาๆ เพื่อปรับตาให้เข้ากับแสงที่กำลังส่องมากระทบที่ใบหน้า หญิงสาวรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวของรถที่กำลังนั่งอยู่ และศีรษะก็โขกกับข้างรถเล็กน้อยจึงลืมตาขึ้นแล้วเอามือคลำที่ศีรษะ“ถึงไหนแล้วเนี่ย” เธออุทานออกมาเบาๆ จากนั้นก็พบว่าไม่ได้อยู่ในรถแท็กซี่ที่ตนกำลังนั่งอยู่แต่กลับกลายเป็นเกี้ยวไม้แบบโบราณ จึงสองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นคนเดินอยู่ข้างเกี้ยว มองดูคล้ายขบวนเกี้ยวเจ้าสาวสภาพบ้านเรือนระหว่างทางนั้นค่อนข้างที่จะ แปลกตา ยังคงเป็นบ้านแบบดั้งเดิมราวกับยุคที่กำลังพัฒนา บางทีเธออาจถูกจับตัวมาแล้วอยู่ในชนบทที่ไหนสักที่“เจ้าสาวอย่าโผล่หน้าออกมาสิ” เสียงตำหนินั้นทำให้หญิงสาวงุนงง หากแต่ไม่ได้โวยวายออกมาเธอหดตัวกลับเข้าไปนั่ง มองสำรวจตัวเองที่อยู่ในชุดสีแดงมงคล “โดนวางยานอนหลับบนแท็กซี่ แล้วถูกลักพาตัวมาแต่งงานที่บ้านนอกอย่างนั้นหรือ” เธอนึกถึงสิ่งที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดมือเรียวควานหากระเป๋าและโทรศัพท์มือถือของตนแต่ก็ไม่พบ ด้วยความกลัวจึงไม่กล้าที่จะโวยวายออกไป เพราะผู้คนนับสิบเหล่านี้เธอไม่รู้ว่าต้องเจอกับสถานการณ์อะไรบ้างสักพักการเดินทางนั้นก็สิ้นสุดลง เธอถูกนำตัวอ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-04-15
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 แบ่งหน้าที่
หลี่หยุนฟางกินขนมตรงหน้า พลางมองใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเจ้าบ่าวด้วยความรู้สึกที่ค่อนข้างอึดอัดเขานั่งมองเธอกินไม่ขยับลุกไปไหน ความทรงจำเดิมคือเฉินเซียนหมั้นหมายกับตนตั้งแต่วัยเด็กในตอนนั้นร้านค้าของชำของบ้านสกุลเฉินรุ่งเรืองและร่ำรวย ครอบครัวของตนจึงได้ตกลงที่จะหมั้นหมายเอาไว้ เฉินเซียนจึงปักใจให้แก่ตนตั้งแต่วัยเพียงเจ็ดขวบ ขณะที่เธอนั้นคิดกับเขาเป็นเพียงแค่เพื่อนเล่นในวัยเด็กไม่ได้จริงจังอะไรแต่พอบิดาได้เสียชีวิตไป มารดาแต่งงานใหม่และมีพ่อเลี้ยงเข้ามาอยู่ในบ้าน พร้อมกับลูกชายที่เกิดมาเป็นโซ่ทองคล้องรัก หญิงสาวก็กลายเป็นลูกที่พวกเขาไม่ต้องการเมื่อการซื้อสินค้าด้วยคูปองเริ่มส่งผลกระทบต่อร้านขายของชำ สกุลเฉินเริ่มตกต่ำลงเพราะนโยบายที่ให้ใช้คูปองในการจับจ่ายร้านขายของชำหลายที่ที่ไม่เข้าร่วมระบบการขายของด้วยคูปองจึงเริ่มปิดตัวลง เพราะคนส่วนใหญ่ จะใช้จ่ายผ่านคูปองตามที่รัฐบาลจัดสรร ส่วนน้อยเท่านั้นที่จะใช้เงินจับจ่ายสินค้าประเภทอื่นเมื่อบ้านสกุลเฉินเริ่มถึงคราววิกฤต พ่อเลี้ยงที่มีกิจการขายพะโล้หมูตุ๋นกับแม่ของเธอเองจึงเร่งให้เธอรีบแต่งงาน เพื่อที่พวกเขาจะย้ายไปอยู่ที่ต่างเมืองเพราะเกรงว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-04-15
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 สะใภ้เฉิน
หลี่หยุนฟางไปที่ห้องของโจวชิงหลิน ช่วยพยุงหญิงวัยสี่สิบสองนั่งที่รถเข็นไม้ที่มีล้อ จากนั้นก็พาเธอไปที่ห้องน้ำที่ด้านหลัง“รบกวนเธอแล้วนะอาฟาง”“ไม่เป็นไรเลยค่ะป้าโจว ฉันเป็นลูกสะใภ้ของป้านี่คะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลเธออยู่ที่นี่ก็ต้องช่วยงานบ้านและทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ เพราะนั่นหมายถึงอนาคตและความอยู่รอดของเธอเอง อีกอย่างเท่าที่จำได้ โจวชิงหลินก็เอ็นดูตนอยู่มาก“เป็นสะใภ้แล้ว เรียกแม่เถอะ”“ค่ะ แม่” เธอเรียกสรรพนามนั้นอย่างไม่มีเขินอายหรือว่าแสดงความไม่เต็มใจเมื่อถึงห้องน้ำ เธอพยุงโจวชิงหลินให้นั่งยังเก้าอี้ไม้ที่ทำรูเอาไว้ ครอบเหนือส้วมซึมแบบเก่าเพื่อใช้ขับถ่าย ดูคล้ายกับเก้าอี้ขับถ่ายของผู้ป่วยในปัจจุบันที่ยายของเธอเคยใช้เลื่อนถังน้ำมาวางที่ข้างๆ เธอแล้วตักน้ำให้ พร้อมกับช่วยถอดเสื้อผ้าโดยไม่ได้มีท่าทีรังเกียจ“แม่อาบน้ำรอฉันก่อนนะคะ ฉันจะไปทำความสะอาดที่นอน เดี๋ยวกลับมา”“อืม” โจวชิงหลินพยักหน้าด้วยความกระดากอาย ปกติแล้วเธอจะร้องเรียกลูกชายให้พาไปห้องน้ำยามดึกแต่เมื่อคืนนี้เป็นคืนเข้าหอ เธอไม่ได้เรียก จึงปัสสาวะรดบนที่นอน ลูกสะใภ้ก็ไม่ได้รังเกียจแล้วยังช่วยทำทุกอย
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-04-15
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 การเปลี่ยนแปลง
หลี่หยุนฟางนั่งอยู่ในร้านขายของชำขนาดเล็กที่ต่อเติมแยกออกมาจากตัวบ้าน หน้าร้านติดกับถนนเส้นหลัก แต่คนที่เดินผ่านไปมาไม่ได้สนใจที่จะแวะเวียนเข้ามาจับจ่ายสินค้ามากอย่างที่ควรจะเป็นมีบ้างที่เดินเข้ามาซื้อไข่ไก่ด้วยคูปองที่จำกัด เพราะไม่อยากสิ้นเปลืองค่ารถในการเข้าไปซื้อในตัวเอง และซื้อธัญพืชเพื่อไปทำอาหารด้วยเงินไม่กี่เหมา[1] และลูกกวาดที่ห่อกระดาษหลากสีแค่ไม่กี่เฟินเท่านั้นคนที่ต้องการซื้อของเข้าบ้านในปริมาณเยอะเดือนละครั้ง ส่วนมากจะไปซื้อที่ร้านค้าในตัวเมืองกันมากกว่า เพราะจ่ายค่าน้ำมันรถเพียงรอบเดียวและได้แวะซื้อของอย่างอื่นติดไม้ติดมือมาด้วยดังนั้นของจุกจิกที่รัฐบาลไม่ได้ควบคุมการซื้อขายด้วยคูปอง จึงสามารถขายออกได้บ้างหญิงสาวสังเกตการจัดวางข้าวของที่วางเป็นระเบียบ แต่หากดูดีๆ แล้ว ภายใต้ความเป็นระเบียบนั้นก็ยุ่งเหยิงอยู่ไม่น้อย เพราะไม่มีการจัดแยกหมวดหมู่สินค้าอย่างชัดเจนถั่วและธัญพืชจัดเรียงรายแต่กลับไปปนอยู่กับในส่วนของของใช้จำพวกสบู่และแชมพูส่วนลูกกวาดหลากสีก็ไปวางอยู่หน้าร้าน ใกล้กับเครื่องปรุงและไข่ไก่ เพื่อดึงดูดสายตาให้คนเข้าร้านการจัดวางที่สะเปะสะปะนี้ ทำให้เธอรู้สึกหง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-04-15
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 จริงจัง
เนื่องจากวันนี้เฉินเซียนกลับมาถึงช้ากว่าที่คิด หลี่หยุนฟางจึงไม่ได้พาแม่สามีไปทำกายภาพบำบัดอย่างที่ตั้งใจเอาไว้เธอกลับไปอุ่นแกงจืดในตอนเช้า พร้อมกับทำเพิ่มอีกหนึ่งอย่าง จากนั้นก็ช่วยพาแม่สามีเข้าห้องน้ำก่อนที่จะเข็นให้มานั่งกินอาหารด้วยกัน“เธอไม่ต้องนั่งกินข้าวกับแม่หรอก จริงๆ ให้แม่กินในห้องก็ได้ เธอไปนั่งกินกับอาเซียนที่ร้านเถอะ” โจวชิงหลินบอกลูกสะใภ้ด้วยน้ำเสียงที่เอ็นดู“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อาเซียนเองก็คงเข้าใจ ฉันอยู่ดูแลแม่ กินข้าวเป็นเพื่อนแม่จะได้ไม่เหงา อีกอย่างวันนี้ฉันยังกะเวลาทำอาหารกลางวันไม่ถูก ทุกอย่างล่าช้าไปหมด เอาไว้พรุ่งนี้ทุกอย่างลงตัว ฉันค่อยไปกินกับเขาที่ร้านดีไหมคะ”“ช่างเอาใจแบบนี้ แม่โชคดีที่ได้เธอมาเป็นสะใภ้ วาสนาของบ้านเราแท้ๆ” แม่สามีชื่นชมสะใภ้ของตนเองไม่หยุดนั่นเพราะหลี่หยุนฟางอยากอยู่อย่างสงบ ไม่อยากมีปัญหา เธอจึงต้องวางตัวให้มีคนรักมากกว่าที่จะมีคนเกลียด“อาการของแม่ ฉันถามจากอาเซียนแล้วนะคะ ฉันคิดว่าแม่มีความรู้สึกที่ขาอยู่ไม่ได้ แค่กล้ามเนื้อขาอ่อนแรงและเส้นประสาทบางส่วนไม่ทำงาน หากได้รับการกระตุ้น ฉันว่าแม่ต้องสามารถกลับมาเดินได้อีกครั้งแน่”โจวชิงหล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-04-15
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 ของดีมีจำกัด
กระดาษถูกนำมาแปะติดกับแผ่นไม้ แล้วเขียนข้อความด้วยลายมือที่อ่านง่ายและมีสีสันที่สะดุดตาในแบบที่ไม่เคยพบเห็นเฉินเซียนมองดูป้ายเหล่านั้นแล้วมองภรรยาสาวด้วยสายตาที่ต่างออกไป เริ่มเอะใจแล้วว่าหญิงสาวทำไมจึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ รวมถึงความคิดที่จะขายของด้วยวิธีแปลกประหลาดเขาพยายามเก็บความสงสัยนั้นเอาไว้ ช่วงหลังมาตั้งแต่เขาขายของต่อจากบิดาก็ไม่ค่อยได้เจอกัน บางทีเธออาจจะมีสหายใหม่ที่สอนเรื่องพวกนี้ให้รู้ โดยที่เขาไม่รับรู้ก็ได้“นี่มันอะไรกันอาฟาง ซื้อสองแถมหนึ่ง ซื้อหนึ่งลดราคาอีกหนึ่ง” เขาอ่านแล้วก็งงอยู่ไม่น้อยหญิงสาวยิ้มออกมาแล้วเริ่มอธิบายให้เขาเข้าใจวิธีคิดของเธอ“ซีอิ๊วราคาขายเก้าเหมา ไข่ไก่ฟองละห้าเฟิน สี่ฟองก็สองเหมา ดังนั้นหากซีอิ๊วเก้าเหมาและซื้อไข่ไก่สี่ฟองอีกสองเหมา จากราคาเดิมรวมหนึ่งหยวนกับอีกหนึ่งเหมา จะลดราคาเหลือเพียงหนึ่งหยวนเท่านั้น นั่นเท่ากับว่าได้ไข่ไก่แถมไปสองฟอง แบบนี้ก็จะทำให้คนรู้สึกว่าคุ้มค่ากว่า”เฉินเซียนพยักหน้าทำความเข้าใจ ซีอิ๊วราคาต้นทุนมาเจ็ดเหมา ไข่ไก่ก็เลี้ยงเองที่หลังบ้าน ค่าอาหารต่อวันก็ไม่ถึงหนึ่งเหมา อย่างไรก็ได้กำไร“แล้วนั่นล่ะ” เขาพยักพเยิดไปทาง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-04-17
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 หมอนข้าง
หลังจากที่ส่งแม่สามีเข้านอนแล้ว หลี่หยุนฟางก็กลับมาที่ห้องนอนเมื่อคืนนี้เธอเหนื่อยจากงานแต่งงานจึงนอนหลับไปโดยไม่ได้ระวังตัว แต่วันนี้สิสามีหนุ่มนั่งตาแป๋วรอเธอเพื่อเข้านอนพร้อมกัน ไม่รู้ว่าเธอจะหลับลงหรือเปล่า“เอ่อ ผมรอคุณน่ะ เรามานอนกันเถอะ” เขาอมยิ้มแล้วลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางที่ดูวางตัวไม่ถูก“มีผ้าห่มอีกผืนไหมคะ ฉันอยากม้วนมาเป็นหมอนข้างนะ” เธอบอกเขา ตั้งใจจะเอามาวางกั้นแบ่งเขตเตียงไปในตัว“หมอนข้างเหรอ” เขาไม่เข้าใจว่าเธอต้องการอะไร แต่ก็เดินออกจากห้องเพื่อไปหามาให้เธออีกผืนด้วยความเต็มใจหญิงสาวรับผ้าห่มมาแล้วม้วนให้เป็นรูปทรงกระบอก วางคั่นกลางระหว่างเธอกับเขาเอาไว้เฉินเซียนเห็นอย่างนั้นก็เข้าใจทุกอย่าง เธอดีกับเขา ดีกับมารดา ช่วยเหลือการค้าขาย แต่เรื่องความสัมพันธ์นั้นยังคงไม่ยอมเปิดใจง่ายๆเขาขยับไปนอนฝั่งของตัวเอง ต่างคนต่างหลับตาลงแล้วไม่ได้พูดอะไรเฉินเซียนมีความรู้สึกน้อยใจลึกๆ รู้สึกมีก้อนจุกที่ลำคอเมื่อการแต่งงานนี้ยังคงดูห่างเหิน หลี่หยุนฟางไม่ไว้ใจตนถึงขั้นต้องนำผ้าห่มมาวางกั้น ทั้งๆ ที่ตนรับปากแล้วแท้ๆ ว่าจะรอจนถึงวันที่เธอยินยอมสามีหนุ่มกลืนเอาคำพูดและเรื่องที่อยาก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-04-17
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 ทั้งแจกทั้งแถม
หลังจากเปิดร้านขายของชำได้ไม่นานคนก็เริ่มทยอยมาที่ร้านพร้อมทั้งถามหาสินค้าที่จัดคู่ขายในราคาหนึ่งหยวนหลี่หยุนฟางยิ้มให้กับสามีของตนเอง มีคนมาถามตั้งแต่เช้าแบบนี้ เคยมีที่ไหนกันหญิงสาวนำป้ายที่เขียนชุดสินค้าประจำวันออกมาตั้งไว้พร้อมกับแจกรอยยิ้มที่สดใส พร้อมกับอธิบายสินค้าที่จับคู่ขายในวันนี้“ชุดแรกเป็นน้ำยาสระผมราคาเจ็ดเหมา สบู่ราคาสี่เหมา ราคาหนึ่งหยวนกับหนึ่งเหมา จ่ายเพียงหนึ่งหยวน” ชุดนี้ลูกค้าจำนวนสามรายก็ยังลังเลอยู่“ชุดที่สอง สบู่สามก้อน ราคาหนึ่งหยวนกับอีกสองเหมา ขายในราคาหนึ่งเหมา” ลูกค้าทยอยมาเพิ่ม ได้ยินก็ยังคงลังเลเช่นกัน เพราะของใช้ไม่ค่อยจำเป็นเท่าอาหาร“ชุดที่สาม ถั่วเหลืองตวง ราคาถ้วยตวงละสี่เหมา ถั่วแดงสี่เหมาและถั่วเขียวสี่เหมา ราคาหนึ่งหยวนกับอีกสองเหมา ขายในราคาหนึ่งเหมา” หญิงสาวพูดถึงชุดสุดท้าย ลูกค้าราวห้าคนในตอนนี้เริ่มมองหน้ากันอย่างครุ่นคิดหลี่หยุนฟางจึงปล่อยไม้เด็ดออกมา “และทั้งสามชุดนี้ หากบ้านไหนที่พาเด็กมาด้วย จะแถมลูกกวาดให้เด็กคนละสองเม็ดต่อชุด”เมื่อได้ยินดังนั้นลูกค้าก็รีบกลับออกจากร้านขายของชำไป เฉินเซียนมีความเป็นกังวลใจ เพราะสินค้าที่จับคู่เป็นส
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-04-17
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 ใกล้ชิด
ราวไม้สำหรับฝึกเดินทำกายภาพบำบัดของโจวชิงหลิน ถูกวางไว้ที่กลางสวนตอนเย็นหลังจากกลับมาถึง หลี่หยุนฟางก็พบว่าสามีทำเสร็จพอดี เธอยิ้มอย่างพอใจที่เขาทำมันมาได้ดีกว่าที่คิดหญิงสาวเดินเข้าไปยืนดูผลงานที่สามีทำ ใบหน้าของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อไคล ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดจนเปื้อนไปหมด“ดูสิ เปื้อนหมดแล้ว” เธอยิ้มมองใบหน้าเปื้อนคราบดินของเขา จากนั้นก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วบรรจงเช็ดรอบๆ ดวงตาให้จนกระทั่งทั้งสองสบสายตากัน เฉินเซียนกำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้เป็นเวลาสามวันแล้ว สายตาของเขายังคงมองเธอแบบเดิมอย่างมั่นคงในวัยเพียงเท่านี้เขาย่อมมีความใจร้อน คึกคะนอง และห้ามใจตัวเองได้ยาก แต่ยังคงเป็นสุภาพบุรุษไม่ได้แตะต้องล่วงเกินเลยแม้แต่น้อยเฉินเซียนเป็นผู้ชายที่ดี เขาดีขนาดนี้แล้วเธอยังจะรออะไรแววตาที่สั่นไหวของภรรยาทำให้เขาจ้องมองด้วยความสนใจ จากนั้นจึงค่อยๆ เลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ แต่อีกฝ่ายหดมือที่กำลังเช็ดเหงื่อให้เขากลับไป พร้อมกับถอยห่างไปเล็กน้อยจนเขารู้สึกใจหาย“ฉันจะไปทำกับข้าว คุณไปอาบน้ำเถอะ”เธอบอกเขาด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน จากนั้นก็รีบเดินเข้าไปในห้อ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-04-18
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 ขายดี
หลี่หยุนฟางช่วยพยุงแม่สามีไปที่ห้องน้ำ จากนั้นก็ช่วยเหลือจนอาบน้ำแล้วเสร็จ ก่อนจะพาไปดูราวไม้ที่ทำเอาไว้ในตอนนั้นเองเฉินเซียนก็เดินออกมาสมทบพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส หญิงสาวจึงให้เขาลองพามารดาไปยืนจับที่ราวไม้ แล้วให้ช่วยพยุงเดินไปทีละก้าว เพราะเฉินเซียนตัวใหญ่กว่าเธอน่าจะประคองและรอรับมารดาของเขาได้ดีกว่าจากนั้นจึงเข้าไปในครัวเติมฟืนเพื่อเร่งไฟให้น้ำเดือดขึ้นมา ทำการลวกเส้นและผักใส่ในชาม นำหมูที่ย่างเอาไว้อุ่นไฟเล็กน้อยให้พอให้อุ่น แล้วนำมาหั่นบางๆ วางเรียงที่ด้านบน นำไข่ต้มที่ต้มปอกเปลือกผ่าครึ่งลูกแล้ววางประดับข้างเนื้อหมูขั้นตอนสุดท้าย ราดน้ำต้มหัวไชท้าวที่บะหมี่ แล้วยกไปวางที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะเดินไปเรียกสองแม่ลูกให้มารับประทานอาหารเช้าด้วยกันภาพที่เธอเห็นคือโจวชิงหลินจับราวไม้แล้วค่อยๆ ก้าวเดินโดยที่มีเฉินเซียนยืนประกบตามอยู่ไม่ห่าง หญิงสาวเดินได้โดยการช่วยพยุง แขนยังไม่แข็งแรงพอที่จะจับราวเดินด้วยตนเอง“อาฟาง ดูสิ แม่ลองเดินดูแล้ว ราวนี้ใช้ได้ผลดีจริงๆ” โจวชิงหลินตื่นเต้นเป็นอย่างมากกับวิธีการนี้“อย่าหักโหมเลยค่ะแม่ แม่ต้องกินอาหารเช้าก่อน พักผ่อนให้เพียงพอ ฉันจะต้องนวดกระตุ้นก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-04-18
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status