ตอนที่ 4 บ้านหรือรังขยะ

ตอนที่ 4 บ้านหรือรังขยะ

วันต่อมาไป๋จ้าวเหม่ยก็ได้ออกจากโรงพยาบาลเสียที แน่นอนว่าคนที่ออกจากโรงพยาบาลเป็นไป๋จ้าวเหม่ยคุณครูประถมโรงเรียนซีหู่จากยุคปัจจุบัน ไม่ใช่ไป๋จ้าวเหม่ยแม่เลี้ยงใจร้าย ที่ตอนนี้ไม่รู้วิญญาณไปอยู่ที่ไหนแล้ว

“นี่ไงรถที่น้าอ้วนวิ่งชน ยังเป็นรอยบุบอยู่เลย เขายังไม่ได้ซ่อมหรือคะพ่อ”

“ลุงเยี่ยซานของลูกบอกว่าบุบแค่นิดเดียวไม่ต้องซ่อม รอเข้าตรวจสภาพประจำปีค่อยทำน่ะ”  ไป๋จ้าวเหม่ยเดินไปที่หน้ารถทรงสี่เหลี่ยม และก็เป็นจริงดังคาด ที่หน้ากระโปรงรถมีรอยยุบหนึ่งรอยอยู่จริง ๆ ไม่รู้ชนตรงไหนของเธอ แขนขาไม่หักแต่รถยุบ พระเจ้า!

ร่างอวบอ้วนเดินคอตกกลับขึ้นไปนั่งบนรถ เธอเลือกนั่งที่ด้านหลัง ไม่ได้สนใจสีหน้าของสองพ่อลูกที่มองกันอย่างตกใจ และคาดไม่ถึงว่าผู้หญิงที่คลั่งรักอู๋เหวยจะไม่ยอมไปนั่งหน้า แสดงตัวตนอวดชาวบ้านเมื่อมีโอกาส กลับปล่อยให้เป็นที่นั่งของอู๋ชิงซวนไปได้ แต่ใครสนสีหน้าหมางงของสองพ่อลูกกันเล่า รอยยุบนั้นทำเอาหัวใจหญิงสาวสะเทือนไปทั้งใจแล้วจริง ๆ

อู๋เหวยไม่ได้สนใจสีหน้าหมดอาลัยตายอยากของไป๋จ้าวเหม่ยอีก เขาเดินมาเปิดประตูข้างคนขับ อุ้มลูกสาวขึ้นไป ยกมือขยี้ผมเธอเบา ๆ และปิดประตู วิ่งกลับไปที่นั่งตนเอง

“ทำไมนายถึงได้เอารถเจ้านายมาขับได้ล่ะ เขาใจดีกับนายมากเลยนะ” ไป๋จ้าวเหม่ยคิดว่า เจ้านายของอู๋เหวยใจดีให้ยืมรถมาขับ ยังไงรอยยุบเท่ากำปั้นนั้น เธอต้องหาเงินซ่อมให้เขาดีกว่า

“ฉันต้องซื้อผักกลับเข้าไปด้วย เหล่าซานเห็นว่าเธอออกจากโรงพยาบาลวันนี้ ก็เลยให้ยืมรถไปส่งเธอที่บ้านด้วย บอกไว้ก่อน เธออย่าได้คิดวิ่งเข้าชนรถเหล่าซานอีกแล้วนะ ครั้งนี้ถ้าเธอไม่ตาย ก็ต้องซ่อมรถให้เขา” อะไรคือการที่รถชนแล้วไม่ตาย แต่ต้องซ่อมรถให้เจ้าของรถอีกด้วย เห็นตัวเธอทำมาจากเหล็กหรือยังไง เธอแค่อ้วนโว้ย

ไป๋จ้าวเหม่ยไม่ได้พูดอะไรอีก หญิงสาวสะบัดหน้าที่ไม่ค่อยจะมีคางของตนเองหนีไปอีกทาง อู๋เหวยมองผ่านจากทางกระจกหลัง เห็นท่าทางกระฟัดกระเฟียดก็ขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่สนใจอีก เข้าทางคุณครูสาววิญญาณดวงใหม่ เธอจึงได้มีเวลามองสำรวจสองข้างทาง ยิ่งออกห่างจากตัวอำเภอมากเท่าไร ที่นี่ก็เต็มไปด้วยสวนผัก นาข้าว ขับมาไม่นานก็จอดที่บ้านหลังเล็ก ๆ หลังหนึ่ง

“เอาละซวนซวนเด็กดี หนูรอพ่ออยู่ที่บ้านนะครับ วันนี้ที่โรงอาหารมีปลาเปรี้ยวหวาน ลุงเยี่ยซานของลูก แบ่งปลาให้ตั้งหนึ่งตัวแน่ะ มีต้มไก่อีกด้วย เดี๋ยวตอนเย็นพ่อจะเอากลับมาให้นะ”

“ค่ะ...พ่อตั้งใจทำงานนะคะ หนูจะรอที่บ้าน” อู๋ชิงซวนยืนโบกมือ จนกระทั่งรถยนต์ขับออกไปไกล จึงหมุนตัวเดินกลับเข้ามาในบ้าน เด็กน้อยใช้ลูกกุญแจไขประตูรั้วเข้าไป

ครั้นเมื่อร่างอวบอ้วนก้าวขาผ่านรั้วบ้านเข้ามา หัวเข่าก็แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น บ้านเล็ก ๆ มีหลังคาต่อออกมาหน้าบ้าน หลบแดดลมฝนได้ ทว่าคราบน้ำมันสีดำ กลิ่นโซ่สนิม กองจักรยานคันเก่าที่รอซ่อมแซมจอดเอาไว้ด้านข้าง มองเลยเข้าไปเป็นบ้านเก่าที่ยังคงเป็นอิฐดินสีเทา!

โครงสร้างยังเป็นแบบโบราณมาก ๆ ให้ตายเถอะ ในยุค 80 ที่เธอเรียนรู้มา มันก็เริ่มพัฒนาแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วไอ้หมู่บ้านเฮงซวยนี่ มันอยู่ส่วนไหนของประเทศจีนกันแน่ ทำไมมันดูชนบทขนาดนี้

“ซวนซวนไหนน้าขอทดสอบความรู้รอบตัวหนูดูหน่อยสิว่าหนูจะมีความรู้มากแค่ไหน”

“ทดสอบอะไร” อู๋ชิงซวนขมวดคิ้วมองอย่างไม่ไว้ใจ

“ง่าย ๆ ที่ที่เราอยู่มีชื่อว่ามณฑลอะไร เมืองอะไร หมู่บ้านชื่อว่าอะไร ถ้าหนูเป็นเด็กฉลาดก็ต้องรู้”

“ไม่เห็นจะยากเลย ต้าหนิ่วก็ยังรู้ พวกเราอยู่ที่มณฑลฉ่านซี เมืองฮั่นจง หมู่บ้านลั่วฉาง” เมืองฮั่นจงให้ตาย มันอยู่ซอกหลืบไหนของแผนที่กันล่ะ ทว่ามณฑลฉ่านซีเป็นมณฑลใหญ่ ไอ้เมืองเล็ก ๆ ที่ไม่มีประวัติเก่าแก่ ก็มักจะถูกดูดกลืนเข้ากับวัฒนธรรมเทคโนโลยีที่ทันสมัย วัฒนธรรมเก่า ๆ จึงเลือนหายไปตามกาลเวลา

เช่นเดียวกับเมืองฮั่นจงยิ่งไร้ความสำคัญ ในยุคปัจจุบันก็ถูกกล่าวถึงผ่าน ๆ สองถึงสามประโยคเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงหมู่บ้านลั่วฉางที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยในชีวิต ให้ตายเถอะเธอกลายเป็นคนตาบอดแล้วจริง ๆ

“ให้ตายหมู่บ้านลั่วฉาง มันห่างจากปักกิ่งแค่ไหนกันล่ะเนี่ย”  ไป๋จ้าวเหม่ยยกมือขึ้นขยี้เส้นผมจนยุ่งเหยิง ทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีและลูกติดไม่พอ ยังมาอยู่ซอกหลืบชนบทที่ไร้ตัวตนในสายตาคนทั้งโลกอีกด้วย

“เธอไม่รู้เหรอ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พ่อบอกว่ามันไกลมาก ๆ เลยละ ที่ปักกิ่งมีดาราด้วยนะ ที่นั่นผู้คนใส่ชุดสวย ๆ ทาปากแดง ๆ กลิ่นตัวก็หอมราวกับดอกไม้ พี่ม่ายม่ายได้แต่งงานกับคนที่ปักกิ่ง เพิ่งกลับมาเมื่อเดือนก่อน มีแต่คนอิจฉา เธอเองก็อิจฉาเหมือนกันนี่ ฉันยังได้ยินเลย เธอด่าพี่ม่ายม่ายว่าโสเภณี รอให้แก่ตัวก่อน จะขายเนื้อให้ใครได้”  

อู๋ชิงซวนยิ่งเล่าเรื่องเมืองหลวงปักกิ่งดวงตาก็ยิ่งเป็นประกาย เธอยิ้มออกมา และนึกถึงพี่ม่ายม่ายที่เพิ่งกลับมาสร้างบ้านด้วยอิฐแดงให้กับป้าจินก็ยิ่งน่าอิจฉา ในขณะที่เด็กหญิงยิ้มแย้ม ในใจอยากไปปักกิ่งบ้างนั้น ไป๋จ้าวเหม่ยได้ฟังก็ยิ่งหน้าซีด สุดท้ายอดไม่ไหวจึงยกมือขึ้นห้ามไม่ให้เด็กน้อยพูดอีก

“ซวนซวน! ห้ามพูดจาแบบนี้อีกนะ เราจะด่าคนอื่นว่าโสเภณี ขายเนื้อขายอะไรก็ไม่ได้”

“ฉันไม่ได้ด่าเสียหน่อยเป็นเธอต่างหากที่ด่า ยัยอ้วน” อู๋ชิงซวนถูกดุอย่างไม่ยุติธรรมก็พลันกระทืบเท้าไม่พอใจ คำพูดนี้ไม่ใช่น้าอ้วนนี่หรือไงที่ด่าให้ฟัง ยังมีคำด่าอื่นอีกตั้งเยอะ แต่เธอจำไม่ได้แล้ว

“เอาละเป็นฉันที่เมื่อก่อนไม่ดีเอง แต่ต่อไปนี้ฉันจะไม่ด่าใครอีกแล้ว และที่สำคัญซวนซวนเธอควรเรียกฉันว่าน้าเหม่ย น้าไป๋ หรือแม่”

“ฉันไม่มีวันเรียกเธอว่าแม่!” เด็กน้อยเบ้ปากลง นั่นไงกำลังหลอกล่อให้เธอเรียกว่าแม่ ไม่มีทางเสียหรอก พี่สาวหลิวชิงฮุยบอกว่าคนที่เป็นแม่จะต้องงดงาม และใจดีเหมือนพี่สาวหลิวต่างหาก และยังบอกอีกว่า ระวังน้าไป๋จะแกล้งทำดีให้เธอเรียกแม่ แต่เธอไม่โง่เสียหน่อย

“ถ้าอย่างนั้นก็เรียกน้าไป๋ หรือน้าเหม่ยเลือกเอา อย่าให้ได้ยินว่าเธอเรียกฉันนังอ้วน หรือเรียกฉันว่าเธออีก” ไป๋จ้าวเหม่ยเห็นสีหน้าไม่ยินยอมของเด็กหญิงก็ยกมือขึ้นห้าม

“ฉันรู้ว่าฉันนิสัยไม่ดี แต่เธอก็ไม่ควรเอาอย่างที่ไม่ดีของฉัน หรือว่าเธออยากเป็นคนไม่ดีเหมือนฉันล่ะ อีกหน่อยถ้าเธอนิสัยเสีย พ่อเธอก็จะไม่รักเธอ เหมือนที่พ่อเธอไม่รักฉัน ต้องการแบบนั้นหรือเปล่าล่ะ”

“ไม่นะ ฉันจะไม่เลียนแบบทะ...เอ่อน้าไป๋” เด็กหญิงได้ยินคำว่า พ่อจะไม่รัก เธอก็หวาดกลัวขึ้นมา รีบส่ายหน้าปฏิเสธน้ำตาไหลนอง

“ดีมาก แต่คำว่าฉันก็ควรเปลี่ยนเป็นหนูจะดีกว่า”

ไป๋จ้าวเหม่ยเห็นท่าทางหวาดกลัวของเด็กหญิงก็ดีใจมาก ในเมื่อรู้จักกลัว ก็ย่อมสอนได้ เธอเดินไปเช็ดน้ำตาให้กับเด็กน้อย และจูงมือเข้ามาในบ้าน ที่บ้านก็เป็นห้องโถงใหญ่ ๆ กั้นห้องนอนเอาไว้หนึ่งห้อง ด้านหลังเป็นครัวโบราณเก่า ๆ หนึ่งอัน ที่สำคัญไม่มีไฟฟ้า

มืออวบยกขึ้นตบหน้าผากตนเองดังเพียะ! ยุคนี้มันมีไฟฟ้าแล้วไม่ใช่เหรอ เครื่องใช้ไฟฟ้าก็มีแล้วนี่นา ขนาดจักรยานยังมีแล้วเลย ทำไมบ้านเธอไม่มีไฟฟ้า ไม่มีหม้อหุงข้าว โอ๊ยรู้สึกเหมือนไปเข้าค่ายกับเด็ก ๆ ในโรงเรียนอย่างไรอย่างนั้น แต่เข้าค่ายก็แค่สองวัน ทว่าที่นี่เธอต้องอยู่ตลอดชีวิต

“ซวนซวนบ้านเรามีข้าวสารหรือไม่ ที่บ้านมีอะไรบ้างที่พอจะทำอาหารกินได้น่ะ”

“ไม่รู้สิเธอ” ไป๋จ้าวเหม่ยจ้องตาเด็กน้อยที่หลุดคำว่าเธอออกมา ครั้นซวนซวนเห็นดังนั้นก็สะดุ้งพลางก้าวขาถอยหลังมาสามก้าว

“หนูไม่รู้ค่ะ ของกินน้าไป๋จะเก็บเอาไว้ในหีบไม้ใบใหญ่ ในห้องนอนไม่ใช่หรือ ทำไมน้าไม่ลองไปดูล่ะ”

“หีบไม้ แฮ่ ๆ น้าลืมน่ะ เอาละซวนซวนไปเล่นหน้าบ้านเถอะ น้าจะลองดูว่ามีอะไรทำกินได้บ้าง” อู๋ชิงซวนพยักหน้าและวิ่งออกไปที่หน้าบ้าน

ไป๋จ้าวเหม่ยก็เดินเข้าไปในห้อง หีบใบใหญ่ตั้งเอาไว้ใต้เตียง จะว่าเตียงก็ไม่ใช่มันเป็นแคร่ไม้ไผ่ที่ทำเอาง่าย ๆ ต่างหาก เธอลากหีบออกมา ทว่าไม่รู้ร่างเดิมเอากุญแจไว้ที่ไหน เธอจึงใช้มีดฟันมันจนขาด แต่แล้วดวงตาเรียวก็ต้องเบิกขึ้น เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในหีบ

“จิ๊บ ๆ จิ๊บ ๆ” เวรแล้วไข่ไก่ฟักออกมาเป็นลูกเจี๊ยบเสียแล้ว เฮ้อ!

************************