LOGINเมื่อปู่สามเอ่ยจบกู้ฉือบุตรชายก็พากันกับหลานชายปู่สามเดินกลับไปเอาฟางข้างทันที กู้จื่อเวยให้พวกเขาเอารถเข็นไม้ไปขน คนที่เหลือก็ช่วยกันคนละไม้ละมือ คนที่รื้อหลังคาก็รื้อไป คนที่ตัดไม้ไผ่ก็ไปตัด ปู่ใหญ่เห็นเฉินซื่อกำลังถอนขนเป็ดจึงเดินมาหา
"หลานสะใภ้ เป็ดนี่นายพรานสือมีน้ำใจสินะ"
เฉินซื่อเงยหน้าก่อนจะเอ่ยตอบ
"มิได้เจ้าค่ะท่านลุงใหญ่ เว่ยเว่ยนางใช้ก้อนหินปามาเจ้าค่ะ พอดีพวกมันกำลังกินก้มกินปลาในน้ำเพลิน ส่วนพี่สือเหยียนตั้งแต่ท่านพี่ไม่อยู่เขาก็ไม่มาอีกเลย เกรงจะถูกแม่สามีกับพี่สะใภ้ใหญ่เอาเรื่องนี้ไปนินทาว่าร้ายข้ากับเขาเจ้าค่ะ"
"แม่สามีอันใดกัน นางแก่นั่นก็แค่เมียเก่าท่านพ่อ น้องสะใภ้สามวันหลังอย่าไปยุ่งกับคนเช่นนั้นอีกเลยเจ้าเชื่อพี่รองเถอะ"
กู้หวายอันทอดถอนใจ หลิวซื่อคนนั้นพอที่บ้านลำบากก็ทิ้งเจ้าสี่ไป จนเจ้าสี่แต่งงานกับแม่ของกู้หงและกู้จื่อ พอยามนี้ไอ้น้องชั่วนั่นมีที่ดินมากมายเพราะบุตรชายสองคนนี้ถากถางมา หลิวซื่อก็กลับมาอยู่กับเขาอีกครั้ง ลูกสองคนที่บอกว่าเป็นลูกเขานั้นใช่จริงๆหรือเปล่าก็ไม่รู้ ไปแอบทำเรื่องไร้ยางอายผิดต่อลูกเมียที่บ้านยังทำท่าทางภูมิใจ สมกับเป็นคนสกุลกู้ที่ไหนกัน
เมื่อพูดคุยกันแล้วก็ได้เวลามุงหลังคาใหม่ ปู่สามกับท่านอาฉือเอาฟางข้าวมาให้ ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยามก็มุงหลังคาเสร็จ กู้หงกับสหายของกู้จื่อช่วยกันต่อเตียงจากไม้ไผ่ และต่อโต๊ะสำหรับนั่งกินข้าวให้อีกด้วย ปลายยามเซินงานทุกอย่างก็เสร็จ กู้จื่อเวยและมารดากับน้องๆค้อมศีรษะคำนับของคุณพวกเขาพร้อมด้วยน้ำตา
"ขอบคูณทุกคนมากเจ้าค่ะ หากไม่ได้ท่านปู่ ท่านลุงกับท่านอาทั้งหลายข้าคงไม่รู้ว่าจะทำเสร็จทันฝนลงหรือไม่"
"เอาล่ะๆรีบเข้าบ้านเถอะ เตาไฟเจ้าก็ใช้ก้อนหินวางไปก่อน ส่วนเตาที่เพิ่งก่อดินเหนียวยังไม่แห้งดียังใช้ไม่ได้"
"เจ้าค่ะ จริงด้วยท่านปู่ใหญ่ ต้นไม้ที่ล้มระเกะระกะเหล่านั้น กิ่งของมันไม่ใหญ่เกินไปพอทำฟืนได้ มิทราบว่าในหมู่บ้านรับซื้อฟืนมัดละกี่อีแปะเจ้าคะ"
"มัดละ5อีแปะหากเป็นท่อนฟืน หากเป็นกิ่งไม้มัดละ2อีแปะ แต่เจ้าอย่าลงไปในน้ำน่ะเอากิ่งไม้ที่แห้งๆให้หักได้ก็พอ หากถูกน้ำเย็นจะป่วยได้ ค่าหมอแพงนัก"
"เจ้าค่ะท่านปู่ใหญ่ ขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะเจ้าคะ"
กู้จื่อเว่ยมีปัญหาเพราะนางไม่มีตะเกียง จึงตามท่านปู่ใหญ่ไปเพื่อซื้อเทียนไข แต่ลุงรองบอกว่าเขาจะเอามาให้เอง ขืนให้นางเดินไปเดินกลับก็มืดพอดี ฝนตกอาจมีสัตว์มีพิษออกหากินเพราะใกล้ค่ำแล้ว
เมื่อลุงรองรับปากว่าจะเอามาให้เองนางก็ลงมือจัดการทำน้ำแกงเป็ดทันที กระบอกไม้ไผ่ยาวพอที่จะใช้เป็นหม้อได้ สักพักกู้หงก็มาพร้อมกับเทียนไขห้าเล่ม กู้จื่อเวยเอาเงินอีแปะให้แต่เขาไม่รับและรีบกลับบ้านแม่ยาย ตอนนี้เขายอมให้คนดูถูกว่าเกาะบ้านเดิมภรรยาดีกว่าให้ลูกเมียถูกผู้หญิงชั่วช้าคนนั้นทรมานและตบตี
ฟ้ามืดแล้วกู้จื่อเว่ยจุดไฟในหลุมเพื่อให้ความอบอุ่น ย่าใหญ่ให้ไข่มา ต้มน้ำแกงเป็ดไปครึ่งตัวพรุ่งนี้ค่อยทำไข่ต้ม ข้าวสารที่ได้มาแค่สามชั่งไม่พอถึงห้าวัน ดีที่ขอให้พวกท่านลุงกับท่านปู่ช่วยเลื่อยไม้ไผ่ไว้ให้เกือบห้าสิบลำ นางจะเอามาเลื่อยให้สั้นลงทีหลังเพื่อทำรั้วบ้าน
ตอนนี้ต้องหาแค่พอกินไปวันๆก่อน ถ้าไม่มีรั้วแน่นอนว่าตาแก่กู้กับยายแก่หลิวต้องหาทางมาฉกฉวยแน่ ตาแก่ยังไงก็มีสายเลือดเดียวกับบิดาร่างเดิมนางจะเลี่ยงให้มากที่สุด แต่ยายเมียเก่านั้นก็มาดิครับคิดว่ากลัวหรา ฟันหน้าไม่โยกฟันกรามไม่ร่วงอย่ามาเรียกฉันเจ๊เว่ย
หากถากกิ่งไม้ที่ล้มจนหมดต้นไม้จะกลายเป็นสะพานอย่างดีให้สัตว์ป่าบนเขาข้ามมาได้ รั้วต้องทำต้นไม้เหล่านั้นหากเลื่อยแล้วย่อมมีคนหมายตา ตัดชุดแต่งงานให้คนอื่นไม่ใช่ฉันแล้วหนึ่งเหอะ...
กู้จื่อเวยหาไม้ง่่ามมาปักเอาหม้อที่เหลือน้ำแกงเป็ดแขวนข้างหลุมอุ่นเอาไว้ กู้จื่อหยางช่วยพี่มารดาทำงานด้วยการปั่นฟางให้เป็นเส้นๆเพื่อให้มารดาถักรองเท้าฟางเพราะมีฟางเหลืออยู่ห้ามัด กู้จื่อเว่ยมีแนวคิดบางอย่างจึงเอ่ยกับมารดา
"ท่านแม่..ข้าอยากขายฟืนในหมู่บ้านเจ้าค่ะ"
"ต้นไม้ใหญ่มากลูกผ่าไหวหรือ อีกอย่างหากต้องขึ้นเขาก็คงไม่มีแล้ว"
กู้จื่อเว่ยที่สำรวจเชิงเขาติดกับลำธารไม่มีการถางทางสักนิด พอนึกบางอย่างได้ก็เข้าใจทันที ชาวบ้านขึ้นเขาอีกด้าน ส่วนด้านนี้ติดกับลำธารข้ามลำบากชาวบ้านจึงไม่เลือกด้านนี้ เช่นนั้นของดีน่าจะยังพอมี กู้จื่อเว่ยเอ่ยกลับไป
"ท่านแม่ ต้นไม้ที่ล้มขวางลำธารข้าเลื่อยได้เจ้าค่ะ ท่านก็รู้ว่าข้าแรงเยอะแต่เกิด เพียงแต่ท่านพ่อกลัวว่าข้าจะถูกคนกล่าวหาว่าเป็นปีศาจจึงไม่ให้ใช้ความสามารถนั้น"
เฉินซื่อทำสีหน้าหนักใจ ลูกสาวคนโตมีเรี่ยวแรงมหาศาลแต่ว่าสามีนางเกรงว่าจะเป็นภัยจึงไม่ให้นางใช้ความสามารถนั้น แต่ยามนี้หากมัวแต่กังวลคงได้อดตายกันทั้งหมด เฉินซื่อเอื้อมมือเหี่ยวย่นไปลูบศีรษะบุตรสาวเบาๆก่อนจะพยักหน้าให้
"หากอยู่ต่อหน้าคนอื่นลูกก็อย่าใช้พร่ำเพรื่อล่ะ คนคิดไม่ดีจะหาเรื่องให้ร้ายอีกได้"
"เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าไปหาก้อนหินสักห้าหกก้อนมาใส่ในหลุมไฟ หากกลางคืนพวกเรานอนหลับไฟดับความร้อนจากก้อนหินยังคงช่วยให้อุ่นได้อีกหลายชั่วยาม"
กู้จื่อเว่ยไปเก็บก้อนหินขนาดหัวกู้จื่อหยางมาเจ็ดก้อน จากนั้นก็เพิ่มกิ่งไม้แห้งในหลุมก่อนจะเอาหินใส่ลงไปเพื่อกักเก็บความร้อน หากฝนตกแรงกองไฟอย่างเดียวอาจเอาไม่อยู่ มีหินเหล่านี้ช่วยให้ห้องอุ่นขึ้น
ทั้งสามคนเดินมาไม่นานก็เจอกับลำธารสายเล็กๆไม่ใหญ่มากนัก กว้างหนึ่งจั้งความลึกแค่พอประมาณ มีร่องรอยของสัตว์มาดื่มน้ำบริเวณริมตลิ่ง เพราะมีรอยเท้าเล็กๆ กู้จื่อเว่ยนำต้นหญ้ามาสานเป็นโพรงเพื่อล่อกระต่าย จะเอาไปฝากกู้จื่อเหยา แม่หนูน้อยอยากเลี้ยงนางก็จะให้เลี้ยง จะได้ฝึกความรับผิดชอบด้วย เจียงโม่เหวินทุลักทุเลถอนขนไก่ป่า เพราะอยากกินไก่ย่างสือเหยี่ยนจึงตามใจ เสียงมีจริตจะกร้านดังมา"แม่คนงาม สหายเจ้าจะไม่ไหวแล้วมาช่วยข้าหน่อยเถอะ""เจ้านี่นะ อยากกินก็รอกลับไปกินที่บ้านมิได้หรือ""เว่ยเว่ย กินไก่ย่างกลางป่าบรรยากาศมันชวนให้น้ำลายไหลนะ""ได้ๆๆ ส่งมาข้าจัดการเอง"ร่างบางนำไก่ไปลนไฟแล้วใช้มีดเล็กเก็บขนจนเกลี้ยง จากนั้นก็ผ่าท้องควักเอาเครื่องในออก สือเหยียนเห็นมีดที่นางใช้อยู่จึงอดถามไม่ได้"เว่ยเว่ย..มีดนี้ซื้อที่ใดหรือ ช่างคมยิ่งนักหากเจ้าเจอช่วยซื้อมาฝากท่านอาสักเล่มได้หรือไม่"กู้จื่อเว่ยนิ่งไปสักพัก ถ้าเอามีดออกมาแล้ววันต่อมาจะมีมีดเพิ่มไหมนะ ปกติเอาออกมาแต่เสบียงก่อนจะอ้างชื่อหลงเฮ่เทียนเอ่ยกลับไป"มีดนี้พี่หลงให้มาเจ้าค่ะท่านอาสือ หากเขาเขียนจดหมายมาข้าจะถามให้น
หลังจากจัดการกู้หลินที่ใส่ร้ายท่านย่าของนางกู้จื่อเว่ยก็เดินหน้าค้าขายเต็มกำลัง บ่อน้ำร้อนเดิมคิดจะปลูกผักขาย แต่ว่าเอาไว้ให้เป็นที่สำหรับแช่เพื่อรักษาสุขภาพคนในครอบครัวดีกว่า เรื่องนี้ให้คนนอกรู้ไม่ได้โดยเฉพาะทางการ หยกดิบที่ฝากหลงเฮ่าเทียนไปประมูลนั้นไม่รู้ว่าได้เท่าไหร่ หากได้เยอะนางก็จะเก็บเอาไว้ไปซื้อบ้านในเมืองหลายๆหลังเอาไว้ปล่อยเช่า ไม่ต้องเหนื่อยมานั่งตากแดดตากลมวันนี้นางจะขึ้นเขาเพื่อไปเก็บดอกไม้ป่ามาทำเครื่องสำอางและเครื่องหอม เจียงโม่เหวินมาตั้งแต่ปลายยามเฉินเพื่อไปด้วยกัน สือเหยียนอาสาไปด้วยเขาเป็นห่วงหากให้ไปกันเอง ก่อนนายกองหลงกลับไปเขาแวะมาฝากฝังครอบครัวนางเอาไว้ หากนางอยากไปไหนก็ให้เขาช่วยคุ้มครอง แม้ว่าเขาจะเป็นพรานป่าแต่ก็พอมีฝีมือ สมัยยังหนุ่มเคยเป็นคนคุ้มกันสินค้ามาก่อน ชายหนุ่มอรชรในชุดสีฟ้าทะมัดทะแมงแต่ก็ดูอ้อนแอ้นราวกับสตรีเดินมาคล้องแขนสหายรักก่อนจะเอ่ย"แม่คนงาม วันนี้เราจะไปเก็บดอกไม้กัน ถ้าเจ้าชอบต้นไหนบอกมาข้าจะถอนรากถอนโคนมาให้""ได้ๆ เสี่ยวเหวินของข้าดีที่สุด""ข้าดีกว่าไอ้ผีดิบเจียงซือนั่นหรือเปล่า"เมื่อสหายรักเอ่ยจบในหัวกู้จื่
กู้หลินชี้หน้ากู้จื่อเว่ยเมื่อถูกนางตอกกลับ นางหลี่ตรงเข้ามาหมายจะตบนางแต่ยังไม่ทันลงมือก็มีเสียงเรียกมาจากนอกรั้ว"ที่นี่ใช่บ้านของแม่นางกู้หรือไม่ ข้ามาหากู้หลินมีคนบอกว่าเขาอยู่ที่นี่"เมื่อหันไปตามเสียงก็เห็นเป็นเจ้าหน้าที่ กู้หลินรีบเข้าไปประจบก่อนจะเอ่ย"ใต้เท้าข้าคือกู้หลินขอรับ ไม่ทราบว่าท่านมาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือขอรับ หรือว่ามาจัดการกับนางเด็กนี่ที่อกตัญญู""ใช่ พวกข้ามาเรื่องคนอกตัญญูแต่ไม่ใช่แม่นางน้อยคนนั้น กู้หลินใช่ไหม มีคนฟ้องร้องเจ้าว่าให้ร้ายผู้มีพระคุณและอกตัญญู ตามข้าไปให้การกับใต้เท้าเสีย"ฟ้องร้องหรือ...ใครกันทำเรื่องนี้ ข้าบริสุทธิ์นะไม่เคยทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนั้น""คนที่ฟ้องร้องคือกู้หงคนที่เขียนคำร้องคืออาจารย์ใหญ่เจ้าของสำนักศึกษาของเจ้าเอง อย่าพูดมาก เด็กๆเอาตัวไป""ไอ้หยา กลั่นแกล้งกันแล้ว กู้หงกลั่นแกล้งหลานชาย ร่วมมือกับอาจารย์ฟ้องร้องหลินเอ๋อร์ของข้า นี่มันจะให้คนเขาอยู่ได้อย่างไร ทางการตัดสินไม่เป็นธรรม""ท่านยาย พูดจาอะไรให้ระวังสักหน่อย พวกเราทำตามหน้าที่ หากคนบ้านท่านไม่ผิดใต้เท้าเราย่อมให้ความเป็นธรรม แทนที่จะมาร้องไห้โว
วันรุ่งขึ้นยามเฉินกู้จื่อเว่ยทำอาหารเช้าหลายอย่างรวมถึงทำอาหารห่อให้ทั้งหมดไปกินระหว่างทาง เนื่องจากมีเสบียงหลายคันรถจินอี้จึงเกณฑ์เอาทหารประจำการที่แข็งแรงไปเป็นทหารชายแดนอีกหนึ่งร้อยคนและจ่ายค่าตอบแทนให้ครอบครัวละยี่สิบตำลึง ชายหนุ่มที่เดินทางไปจะไม่มีการส่งเบี้ยหวัดกลับมาอีกเพราะจ่ายให้แล้วทั้งปี หลงเฮ่าเฉินที่กำลังกินมื้อเช้าเงยหน้าแล้วเอ่ยกับกู้จื่อเว่ย"พี่จะไปแล้ว อย่าลืมเขียนจดหมายหาพี่ด้วยนะ""เจ้าค่ะ ท่านเองก็อย่าลืมให้ท่านพ่อเขียนจดหมายมาบ้าง ข้าให้เวลาเขาอีกครึ่งปี หากเขาไม่เขียบนมาหาข้าก็ไม่ติดที่จะหาบิดาคนใหม่ ท่านแม่ยังสาวยังสวยหนุ่มๆต่อแถวไม่ไหวด้วยซ้ำ"ทุกคนหัวเราะกับวาจาโผงผางของนาง กู้หวายอันเอ่ยติดตลก"ไอ้หยา เว่ยเว่ยของปู่จะทำเช่นนั้นไม่ได้นะ ไม่กลัวท่านย่าเจ้าลุกจากหลุมมาตีก้นหรือ""ไม่กลัวเจ้าค่ะ ถ้าท่านย่าลุกมาจริงคนแรกที่จะถูกท่านย่าเอาไม้ฟาดหัวน่าจะเป็นท่านปู่ของข้านะฮ่าๆๆๆ"ฮ่าๆๆๆๆ เสียงหัวเราดังลั่น เมื่อมื้อเช้าเรียบร้อยทุกคนก็เตรียมตัวไปรับเอาเกวียนเสบียงที่จอดไว้ที่ในตำบล หลงเฮ่าเทียนยิ้มก่อนจะเดินมาหา มือแข็งแกร่งจับปอยผมนางท
ในตำบลร่างสูงใหญ่หัวไหล่กว้างจากการทำงานหนักมาตลอดเวลาบัดนี้นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่ร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง เขาร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไหล่สั่น ชายชราคนหนึ่งแต่งกายด้วยผ้าฝ้ายเนื้อดีเดินเข้ามาทักทาย"เจ้าหนุ่มคนนี้เหตุใดถึงมานั่งร้องไห้อยู่เล่า น้ำตาลูกผู้ชายมีค่าดั่งทองเจ้าจะอ่อนแอนเช่นนี้ได้อย่างไรกัน"กู้หงเงยหน้ามองดูชายที่เอ่ยกับเขาจากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"ท่านลุงท่านนี้ ชีวิตข้าไม่เคยเสียน้ำตาให้กับสิ่งใด แต่กับมารดาที่จากไปแล้วกลับถูกคนที่นางเลี้ยงมากับมือใส่ร้าย ข้าที่เป็นบุตรชายของนางนั้นเสียใจแทนนางจนไม่อาจห้ามน้ำตาได้จริงๆ"("เว่ยเว่ย..ไอ้ที่เจ้าให้มาทาตานี้มันได้ผลเกินไปไหม เล่นละครจบแล้วข้าจะหยุดร้องไห้ได้หรือไม่กันเล่า") กู้จื่อเว่ยหยิบเอาบาล์มแก้ปวดใส่กระปุกมาให้เขาป้ายตาหากร้องไห้ไม่ออก ส่วนกู้หงเมื่อเอ่ยออกมาจนหมดชายชราก็ถอนหายใจเอ่ยถามเขาเช่นกัน"เจ้าหนุ่ม หากเจ้าไม่รังเกียจจะเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ เผื่อข้าจะช่วยอะไรเจ้าได้"กู้หงหยิบกระดาษออกมาก่อนจะมองอย่างเหม่อลอยเอ่ยเบาๆ "นี่คือหนังสือสมรสที่ทางการรับรอง และยังมีหนังสือผ่านทางที่เก็บเ
กู้จื่อเว่ยหันมายิ้มให้หลงเฮ่าเทียน นางมีวิธีจัดการคนเหล่านั้นเพียงแต่ต่อหน้าคู่หมั้นและแม่ทัพจินนางย่อมต้องเรียบร้อย พวกเขาจะได้เชื่อใจและดูแลบิดานางให้ เรื่องนี้ต้องให้ลุงรองช่วยจึงเอ่ยกับหลงเฮ่าเทียน"พี่หลง พอดีข้ามีบางเรื่องต้องไปจัดการ ข้าจะไปหาลุงรองหากไปช้าจะมืดเสียก่อนเจ้าค่ะ""พี่ขี่ม้าไปกับเจ้าก็แล้วกัน เราสองคนหมั้นหมายกันแล้วไม่มีอะไรไม่สมควรหรอก""โอ่ว...เช่นนั้นก็ได้"กู้จื่อเว่ยไปขออนุญาตมารดาเพื่อไปหาลุงรองของนาง หลงเฮ่าเทียนพานางขึ้นม้าก่อนจะเหวี่ยงขาตามขึ้นมาคร่อมตัวนางที่อยู่ด้านหน้าจากนั้นก็พานางไปหมู่บ้านที่กู้หงอาศัยอยู่กับภรรยา ไม่นานก็มาถึงหมู่บ้าน ทันทีที่ชาวบ้านเห็นม้าสีดำตัวใหญ่ต่างก็พูดคุยกัน"นั่นม้าตัวใหญ่ยิ่งนัก ราคาตัวหนึ่งไม่ต่ำกว่าห้าพันตำลึงเชียวนะ""นั่นน่ะสิ.....บ้านใครกันร่ำรวยขนาดนี้"ชาวบ้านคนหนึ่งเดินมาถามหลงเฮ่าเทียนที่บังคับม้าเดินเข้ามา"เอ่อ...นายท่านมิทราบว่ามาหาผู้ใดหรือขอรับ"หลงเฮ่าเทียนเอ่ยกับกู้จื่อเว่ย"เว่ยเว่ยเจ้าไม่เคยมาหาลุงรองที่นี่หรือจึงไม่รู้จักบ้าน""ไม่เคยเจ้าค่ะ ตาแก่ยายแก่เอ๊ย ท่านปู่กับแม่เฒ่าหลี่วันๆ
จากนั้นก็เดินกลับบ้าน ทางด้านเด็กน้อยกู้จื่อหยางก็ตั้งหน้าตั้งตาเก็บเศษไม้เอามาทำฟืนไว้ได้เยอะพอสมควร เขาหันขวับมามองหาพี่สาว พอดีกับที่นางเดินยิ้มกว้างมาให้น้องชาย ก่อนที่จะชูเป็ดป่าในมือให้ดู กู้จื่อหยางรีบวิ่งมาหาพี่สาวทันที เด้กน้อยตื่นเต้นนั่นมันเนื้อเชียวนะ พวกเขาจะได้กินเนื้อกั
เงินที่มาจากการที่บังคับฟางอี้เฉียวให้กลับไปเอาเงินจากบ้านเดิมมาอุดหนุนก็จะหายไป แถมสตรีที่ตนเองมองว่าอัปลักษณ์กลับได้กินเนื้อทุกมื้อ ที่สำคัญสิวบนใบหน้าฟางอี้เฉียวนั้นกู้จื่อเว่ยคนนี้มีทางรักษาให้หายอีกด้วย สุดท้ายหากหญิงงามหลุดมือกู้หลินจะทำเช่นไร กล้าลงมือกับสือเหยียนหรือเปล่าขนาดหมีเขาย
ร่างผอมบางที่นอนอยู่บนกองฟางได้ยินเสียงพูดคุยด้านนอกเงียบไปก็ตื่นลืมตา กู้จื่อเหยาวิ่งเข้ามาก่อนใครเด็กน้อยขึ้นไปนั่งบนกองฟางที่ใช้ปูนอนในบ้านดินทรุดโทรมแห่งนี้ก่อนจะเอ่ยอย่างดีใจ" ท่านแม่....พี่ใหญ่เก่งยิ่งนักนางไปทวงสินเดิมท่านกลับมาได้ด้วยเจ้าค่ะ" สายตาฝ้าฟางเพราะขาดสารอาหารมองไปยังเด็กสาววั
กู้จื่อเว่ยลุกขึ้นช้าๆโดยมีลุงรองของนางประคองเอาไว้ไม่ให้ทรุดลงไป นางกวาดสายตาไปยังลุงใหญ่และป้าสะใภ้ของตนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง"ที่สำคัญ..ตอนท่านพ่อยังอยู่เป็นท่านพ่อข้ากับลุงรองที่หาเลี้ยงบ้านใหญ่ทั้งบ้าน ลุงใหญ่ที่ควรเป็นหัวหน้าครอบครัวกลับเอาแต่อยู่โรงบ่อน ย่ารองเรื่องนี้ท่านก็รู้มิใช่หรือ เช่







