LOGINเด็กทั้งสองนั่งลงบนใบตองที่พี่สาวปูเอาไว้ ชามใบเล็กที่มีข้าวต้มข้นๆอยู่เต็มชาม เฉินซื่อฉีกเนื้อแห้งใส่ในชามข้าวต้มให้เด็กทั้งสอง กู้จื่อเว่ยปอกเปลือกไข่ต้มให้น้องๆ และมารดา
สี่คนแม่ลูกนั่งกินอาหารมื้อแรกนับตั้งแต่ถูกไล่ออกจากบ้านใหญ่มาได้มาสามวัน ที่ผ่านมานอกจากดื่มน้ำในลำธารแล้วทั้งสี่คนก็ไม่ได้กินอะไรเลย เมื่อวานนี้กู้จื่อเว่ยเก็บไข่ไก่ป่าได้สามฟองแต่กลับถูกป้าสะใภ้ตามมาแย่งชิง สุดท้ายก็ทำแตกไปหนึ่งฟองที่เหลือนางแย่งเอาไปได้ ทั้งสามคนกินข้าวต้มอย่างอร่อย ส่วนกู้จื่อเวยนั้นไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ก่อนจะเอ่ย
"กินแค่คนละถ้วยก่อนนะ ท้องว่างมาหลายวันหากกินอิ่มทีเดียวจะปวดท้องเอาได้ เอาไว้เดี๋ยวสักพักค่อยกินใหม่"
"ขอรับพี่ใหญ่"
"เจ้าค่ะพี่ใหญ่"
"ท่านแม่ ข้าจะไปต้มลวกเป็ดป่าตัวนั้นและต้มน้ำแกงกับหัวผักกาดที่ท่านย่าใหญ่ให้มา เย็นนี้กินน้ำแกงร้อนๆให้ร่างกายอบอุ่นสักหน่อย ถอนขนเป็ดเสร็จแล้วจะเริ่มซ่อมบ้าน"
เฉินซื่อที่เช็ดปากให้กู้จื่อเหยาพยักหน้ากับบุตรสาว นางไม่อาจช่วยงานหนักได้เพราะนางยังป่วยอยู่ ไม่อยากเพิ่มภาระให้บุตรสาวแต่นางจะทำงานเล็กๆน้อยๆเองจึงเอ่ยกลับไป
"หลังคาสูงนัก เราหาอะไรมากันพอให้นอนได้ก็พอ เจ้าตัวผอมบางเช่นนี้หากตกลงมาบาดเจ็บจะไม่ดี ส่วนขนเป็ดให้แม่จัดการเถอะ"
กู้จื่อเว่ยยิ้มออกมา ชาติก่อนไม่มีครอบครัวอบอุ่น หลังจากคุณย่าจากไปเธอก็เหงา อยู่ไปวันๆ คนรักก็ไม่เคยคบหาเพราะไม่อยากสูญเสียอีก จากนั้นก็นำชามไปล้างที่ลำธาร ข้างบ้านมีบ่อน้ำไม่ลึกพอให้เด็กทั้งสองใช้ล้างหน้าล้างตาได้ แต่ลำธารไม่เหมือนกันดูแล้วน่ะจะลึกถึงประมาณสองฉื่อ สำหรับนางที่ตัวเล็กยังต้องระวัง ไม่ต้องพูดถึงเด็กเจ็ดขวบกับห้าขวบเลย
กู้จื่อเว่ยจัดการเทโจ๊กข้าวฟ่างที่เหลืออยู่น้อยนิดลงในหม้อดิน และวางตั้งไว้ในมุมที่ปลอดภัยจากมดแมลง มื้อเย็นแค่นำน้ำมาต้มให้เดือดแล้วเทเติมลงไปคนๆอีกหน่อย ก็พอจะประทังชีวิตให้รอดไปได้อีกมื้อ ชาติก่อนคุณย่าไม่ใช่คนร่ำรวย แต่คุณย่าก็พยายามที่จะส่งเธอเรียนมหาลัย เธอจึงบังคับตัวเองให้เป็นคนมัธยัสถ์ สิ่งใดใช้ได้จะไม่ทิ้งเด็ดขาดประหยัดจนกลายเป็นนิสัย ในที่สุดก็เก็บเงินปลูกบ้านในชนบทให้คุณย่าได้หลังเล็กๆและอยู่ด้วยกันกระทั่งคุณย่าจากไป
ร่างผอมบางทอดสายตามองสำรวจความทรุดโทรมของตัวบ้าน รอยโหว่ขนาดใหญ่บนหลังคานั้น หากจะซ่อมให้กันฝนได้จริง อย่างไรก็ต้องใช้ฟางข้าวจำนวนมาก ทว่าในยุคโบราณเช่นนี้... ฟางข้าวไม่ใช่ของไร้ค่าที่ใครจะหยิบฉวยไปได้ตามใจชอบ ชาวบ้านต่างหวงแหนมันยิ่งกว่าอะไรดี เพราะต้องเก็บไว้เป็นอาหารสัตว์ในฤดูหนาว นำไปผสมดินเหนียวทำอิฐ หรือไม่ก็ใช้มุงหลังคาบ้านตัวเอง
หนำซ้ำบิดาของร่างเดิมก็ไม่มีที่นาเป็นของตนเองเลยแม้แต่หมู่เดียว ทั้งหมดเป็นเพราะตาแก่กู้ผู้เป็นปู่ที่ลำเอียงเข้าไส้ ไม่เคยคิดจะแบ่งที่ดินทำกินให้บ้านสามเลยแม้แต่น้อย ฟางข้าวเก่าๆ กลิ่นอับชื้นที่ร่างเดิมอุตส่าห์ไปหอบมาปูพื้นให้มารดากับน้องๆ ได้ซุกนอนเมื่อคืนนี้ ก็เป็นเพียงเศษฟางผุๆ ที่ชาวบ้านเขาคัดทิ้งและไม่ต้องการแล้วเท่านั้น
สองเท้าเปลือยเปล่าก้าวเดิน ทว่าฝ่าเท้าที่บอบบางยามย่ำลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยกรวดหินและกิ่งไม้แห้งกลับเจ็บแปลบจนนางต้องลอบสูดหายใจลึก ร่างนี้ยากจนข้นแค้นเสียจนไม่มีแม้กระทั่ง รองเท้าฟางหยาบๆจะสวมใส่ ทว่าในขณะที่นางกำลังจะฝืนทนถือเลื่อยเก่าสนิมเขรอะมุ่งหน้าไปตัดไม้มาซ่อมหลังคา สายตากลับเหลือบไปเห็นกลุ่มคนกำลังเดินตรงมาทางบ้านดินซอมซ่อของนาง
ผู้ที่เดินนำมาคือ ปู่ใหญ่กู้หวายอัน พร้อมด้วยลุงรองกู้หง และชาวบ้านอีกห้าหกคน รวมถึงนายพรานสือ เมื่อปู่ใหญ่เห็นหลานสาวในสภาพผอมบาง ใบหน้าชราที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตาก็ฉายแววเวทนาออกมาอย่างไม่ปิดบังก่อนจะเอ่ยถาม
"เว่ยเว่ยเอ๋ยเจ้าจะถือเลื่อยไปที่ใดกันเล่า"
"คารวะท่านปู่ใหญ่ ลุงรอง ท่านลุงและท่านอาทุกคนเจ้าค่ะ ข้าจะไปเลื่อยไม้ไผ่มาซ่อมแซมหลังคาสักหน่อย เมื่อคืนนี้ลมแรงนักพัดหอบเอาหลังคาของข้าไปจนหมด หากคืนนี้ฝนตกอีกเกรงว่าจะต้องนอนแช่น้ำเจ้าค่ะ"
"หลังคาบ้านสูงเพียงนั้นจะปีนขึ้นไปอย่างไร เจ้าไม่ต้องไปหรอก ลุงรองกับปู่ใหญ่และท่านลุงที่เป็นสหายบิดาเจ้าจะช่วยเอง"
"ตอนแรกข้าจะไปตัดใบกล้วยมาปิดชั่วคราวเพราะว่าฟางข้าวนั้นชาวบ้านเก็บเกี่ยวหมดแล้ว ยามนี้เข้าหน้าฝนทุกบ้านกำลังหว่านไถเลยไม่รู้จะไปเก็บที่ใด ที่เอามาปูให้ท่านแม่ก็ไปเอาที่ชาวบ้านทิ้งแล้วมาใช้เจ้าค่ะ"
ปู่สามเป็นคนเดียวในหมู่บ้านที่มีที่นาเยอะที่สุดจึงเอ่ยกับกู้ฉือบุตรชายคนโตของตน
"เจ้าใหญ่ เจ้ากลับไปที่บ้านเอาฟางข้างมาสักสิบมัดให้พอได้มุงหลังคาใหม่และให้มารดานางถักรองเท้าให้นางกับน้องสักคู่สองคู่ ดูสิเท้าแตกเป็นแผลหมดแล้ว น้องสี่ช่างใจดำนัก หลานแท้ๆยังไล่ลงคอ"
ทั้งสามคนเดินมาไม่นานก็เจอกับลำธารสายเล็กๆไม่ใหญ่มากนัก กว้างหนึ่งจั้งความลึกแค่พอประมาณ มีร่องรอยของสัตว์มาดื่มน้ำบริเวณริมตลิ่ง เพราะมีรอยเท้าเล็กๆ กู้จื่อเว่ยนำต้นหญ้ามาสานเป็นโพรงเพื่อล่อกระต่าย จะเอาไปฝากกู้จื่อเหยา แม่หนูน้อยอยากเลี้ยงนางก็จะให้เลี้ยง จะได้ฝึกความรับผิดชอบด้วย เจียงโม่เหวินทุลักทุเลถอนขนไก่ป่า เพราะอยากกินไก่ย่างสือเหยี่ยนจึงตามใจ เสียงมีจริตจะกร้านดังมา"แม่คนงาม สหายเจ้าจะไม่ไหวแล้วมาช่วยข้าหน่อยเถอะ""เจ้านี่นะ อยากกินก็รอกลับไปกินที่บ้านมิได้หรือ""เว่ยเว่ย กินไก่ย่างกลางป่าบรรยากาศมันชวนให้น้ำลายไหลนะ""ได้ๆๆ ส่งมาข้าจัดการเอง"ร่างบางนำไก่ไปลนไฟแล้วใช้มีดเล็กเก็บขนจนเกลี้ยง จากนั้นก็ผ่าท้องควักเอาเครื่องในออก สือเหยียนเห็นมีดที่นางใช้อยู่จึงอดถามไม่ได้"เว่ยเว่ย..มีดนี้ซื้อที่ใดหรือ ช่างคมยิ่งนักหากเจ้าเจอช่วยซื้อมาฝากท่านอาสักเล่มได้หรือไม่"กู้จื่อเว่ยนิ่งไปสักพัก ถ้าเอามีดออกมาแล้ววันต่อมาจะมีมีดเพิ่มไหมนะ ปกติเอาออกมาแต่เสบียงก่อนจะอ้างชื่อหลงเฮ่เทียนเอ่ยกลับไป"มีดนี้พี่หลงให้มาเจ้าค่ะท่านอาสือ หากเขาเขียนจดหมายมาข้าจะถามให้น
หลังจากจัดการกู้หลินที่ใส่ร้ายท่านย่าของนางกู้จื่อเว่ยก็เดินหน้าค้าขายเต็มกำลัง บ่อน้ำร้อนเดิมคิดจะปลูกผักขาย แต่ว่าเอาไว้ให้เป็นที่สำหรับแช่เพื่อรักษาสุขภาพคนในครอบครัวดีกว่า เรื่องนี้ให้คนนอกรู้ไม่ได้โดยเฉพาะทางการ หยกดิบที่ฝากหลงเฮ่าเทียนไปประมูลนั้นไม่รู้ว่าได้เท่าไหร่ หากได้เยอะนางก็จะเก็บเอาไว้ไปซื้อบ้านในเมืองหลายๆหลังเอาไว้ปล่อยเช่า ไม่ต้องเหนื่อยมานั่งตากแดดตากลมวันนี้นางจะขึ้นเขาเพื่อไปเก็บดอกไม้ป่ามาทำเครื่องสำอางและเครื่องหอม เจียงโม่เหวินมาตั้งแต่ปลายยามเฉินเพื่อไปด้วยกัน สือเหยียนอาสาไปด้วยเขาเป็นห่วงหากให้ไปกันเอง ก่อนนายกองหลงกลับไปเขาแวะมาฝากฝังครอบครัวนางเอาไว้ หากนางอยากไปไหนก็ให้เขาช่วยคุ้มครอง แม้ว่าเขาจะเป็นพรานป่าแต่ก็พอมีฝีมือ สมัยยังหนุ่มเคยเป็นคนคุ้มกันสินค้ามาก่อน ชายหนุ่มอรชรในชุดสีฟ้าทะมัดทะแมงแต่ก็ดูอ้อนแอ้นราวกับสตรีเดินมาคล้องแขนสหายรักก่อนจะเอ่ย"แม่คนงาม วันนี้เราจะไปเก็บดอกไม้กัน ถ้าเจ้าชอบต้นไหนบอกมาข้าจะถอนรากถอนโคนมาให้""ได้ๆ เสี่ยวเหวินของข้าดีที่สุด""ข้าดีกว่าไอ้ผีดิบเจียงซือนั่นหรือเปล่า"เมื่อสหายรักเอ่ยจบในหัวกู้จื่
กู้หลินชี้หน้ากู้จื่อเว่ยเมื่อถูกนางตอกกลับ นางหลี่ตรงเข้ามาหมายจะตบนางแต่ยังไม่ทันลงมือก็มีเสียงเรียกมาจากนอกรั้ว"ที่นี่ใช่บ้านของแม่นางกู้หรือไม่ ข้ามาหากู้หลินมีคนบอกว่าเขาอยู่ที่นี่"เมื่อหันไปตามเสียงก็เห็นเป็นเจ้าหน้าที่ กู้หลินรีบเข้าไปประจบก่อนจะเอ่ย"ใต้เท้าข้าคือกู้หลินขอรับ ไม่ทราบว่าท่านมาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือขอรับ หรือว่ามาจัดการกับนางเด็กนี่ที่อกตัญญู""ใช่ พวกข้ามาเรื่องคนอกตัญญูแต่ไม่ใช่แม่นางน้อยคนนั้น กู้หลินใช่ไหม มีคนฟ้องร้องเจ้าว่าให้ร้ายผู้มีพระคุณและอกตัญญู ตามข้าไปให้การกับใต้เท้าเสีย"ฟ้องร้องหรือ...ใครกันทำเรื่องนี้ ข้าบริสุทธิ์นะไม่เคยทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนั้น""คนที่ฟ้องร้องคือกู้หงคนที่เขียนคำร้องคืออาจารย์ใหญ่เจ้าของสำนักศึกษาของเจ้าเอง อย่าพูดมาก เด็กๆเอาตัวไป""ไอ้หยา กลั่นแกล้งกันแล้ว กู้หงกลั่นแกล้งหลานชาย ร่วมมือกับอาจารย์ฟ้องร้องหลินเอ๋อร์ของข้า นี่มันจะให้คนเขาอยู่ได้อย่างไร ทางการตัดสินไม่เป็นธรรม""ท่านยาย พูดจาอะไรให้ระวังสักหน่อย พวกเราทำตามหน้าที่ หากคนบ้านท่านไม่ผิดใต้เท้าเราย่อมให้ความเป็นธรรม แทนที่จะมาร้องไห้โว
วันรุ่งขึ้นยามเฉินกู้จื่อเว่ยทำอาหารเช้าหลายอย่างรวมถึงทำอาหารห่อให้ทั้งหมดไปกินระหว่างทาง เนื่องจากมีเสบียงหลายคันรถจินอี้จึงเกณฑ์เอาทหารประจำการที่แข็งแรงไปเป็นทหารชายแดนอีกหนึ่งร้อยคนและจ่ายค่าตอบแทนให้ครอบครัวละยี่สิบตำลึง ชายหนุ่มที่เดินทางไปจะไม่มีการส่งเบี้ยหวัดกลับมาอีกเพราะจ่ายให้แล้วทั้งปี หลงเฮ่าเฉินที่กำลังกินมื้อเช้าเงยหน้าแล้วเอ่ยกับกู้จื่อเว่ย"พี่จะไปแล้ว อย่าลืมเขียนจดหมายหาพี่ด้วยนะ""เจ้าค่ะ ท่านเองก็อย่าลืมให้ท่านพ่อเขียนจดหมายมาบ้าง ข้าให้เวลาเขาอีกครึ่งปี หากเขาไม่เขียบนมาหาข้าก็ไม่ติดที่จะหาบิดาคนใหม่ ท่านแม่ยังสาวยังสวยหนุ่มๆต่อแถวไม่ไหวด้วยซ้ำ"ทุกคนหัวเราะกับวาจาโผงผางของนาง กู้หวายอันเอ่ยติดตลก"ไอ้หยา เว่ยเว่ยของปู่จะทำเช่นนั้นไม่ได้นะ ไม่กลัวท่านย่าเจ้าลุกจากหลุมมาตีก้นหรือ""ไม่กลัวเจ้าค่ะ ถ้าท่านย่าลุกมาจริงคนแรกที่จะถูกท่านย่าเอาไม้ฟาดหัวน่าจะเป็นท่านปู่ของข้านะฮ่าๆๆๆ"ฮ่าๆๆๆๆ เสียงหัวเราดังลั่น เมื่อมื้อเช้าเรียบร้อยทุกคนก็เตรียมตัวไปรับเอาเกวียนเสบียงที่จอดไว้ที่ในตำบล หลงเฮ่าเทียนยิ้มก่อนจะเดินมาหา มือแข็งแกร่งจับปอยผมนางท
ในตำบลร่างสูงใหญ่หัวไหล่กว้างจากการทำงานหนักมาตลอดเวลาบัดนี้นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่ร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง เขาร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไหล่สั่น ชายชราคนหนึ่งแต่งกายด้วยผ้าฝ้ายเนื้อดีเดินเข้ามาทักทาย"เจ้าหนุ่มคนนี้เหตุใดถึงมานั่งร้องไห้อยู่เล่า น้ำตาลูกผู้ชายมีค่าดั่งทองเจ้าจะอ่อนแอนเช่นนี้ได้อย่างไรกัน"กู้หงเงยหน้ามองดูชายที่เอ่ยกับเขาจากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"ท่านลุงท่านนี้ ชีวิตข้าไม่เคยเสียน้ำตาให้กับสิ่งใด แต่กับมารดาที่จากไปแล้วกลับถูกคนที่นางเลี้ยงมากับมือใส่ร้าย ข้าที่เป็นบุตรชายของนางนั้นเสียใจแทนนางจนไม่อาจห้ามน้ำตาได้จริงๆ"("เว่ยเว่ย..ไอ้ที่เจ้าให้มาทาตานี้มันได้ผลเกินไปไหม เล่นละครจบแล้วข้าจะหยุดร้องไห้ได้หรือไม่กันเล่า") กู้จื่อเว่ยหยิบเอาบาล์มแก้ปวดใส่กระปุกมาให้เขาป้ายตาหากร้องไห้ไม่ออก ส่วนกู้หงเมื่อเอ่ยออกมาจนหมดชายชราก็ถอนหายใจเอ่ยถามเขาเช่นกัน"เจ้าหนุ่ม หากเจ้าไม่รังเกียจจะเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ เผื่อข้าจะช่วยอะไรเจ้าได้"กู้หงหยิบกระดาษออกมาก่อนจะมองอย่างเหม่อลอยเอ่ยเบาๆ "นี่คือหนังสือสมรสที่ทางการรับรอง และยังมีหนังสือผ่านทางที่เก็บเ
กู้จื่อเว่ยหันมายิ้มให้หลงเฮ่าเทียน นางมีวิธีจัดการคนเหล่านั้นเพียงแต่ต่อหน้าคู่หมั้นและแม่ทัพจินนางย่อมต้องเรียบร้อย พวกเขาจะได้เชื่อใจและดูแลบิดานางให้ เรื่องนี้ต้องให้ลุงรองช่วยจึงเอ่ยกับหลงเฮ่าเทียน"พี่หลง พอดีข้ามีบางเรื่องต้องไปจัดการ ข้าจะไปหาลุงรองหากไปช้าจะมืดเสียก่อนเจ้าค่ะ""พี่ขี่ม้าไปกับเจ้าก็แล้วกัน เราสองคนหมั้นหมายกันแล้วไม่มีอะไรไม่สมควรหรอก""โอ่ว...เช่นนั้นก็ได้"กู้จื่อเว่ยไปขออนุญาตมารดาเพื่อไปหาลุงรองของนาง หลงเฮ่าเทียนพานางขึ้นม้าก่อนจะเหวี่ยงขาตามขึ้นมาคร่อมตัวนางที่อยู่ด้านหน้าจากนั้นก็พานางไปหมู่บ้านที่กู้หงอาศัยอยู่กับภรรยา ไม่นานก็มาถึงหมู่บ้าน ทันทีที่ชาวบ้านเห็นม้าสีดำตัวใหญ่ต่างก็พูดคุยกัน"นั่นม้าตัวใหญ่ยิ่งนัก ราคาตัวหนึ่งไม่ต่ำกว่าห้าพันตำลึงเชียวนะ""นั่นน่ะสิ.....บ้านใครกันร่ำรวยขนาดนี้"ชาวบ้านคนหนึ่งเดินมาถามหลงเฮ่าเทียนที่บังคับม้าเดินเข้ามา"เอ่อ...นายท่านมิทราบว่ามาหาผู้ใดหรือขอรับ"หลงเฮ่าเทียนเอ่ยกับกู้จื่อเว่ย"เว่ยเว่ยเจ้าไม่เคยมาหาลุงรองที่นี่หรือจึงไม่รู้จักบ้าน""ไม่เคยเจ้าค่ะ ตาแก่ยายแก่เอ๊ย ท่านปู่กับแม่เฒ่าหลี่วันๆ
ร่างผอมบางที่นอนอยู่บนกองฟางได้ยินเสียงพูดคุยด้านนอกเงียบไปก็ตื่นลืมตา กู้จื่อเหยาวิ่งเข้ามาก่อนใครเด็กน้อยขึ้นไปนั่งบนกองฟางที่ใช้ปูนอนในบ้านดินทรุดโทรมแห่งนี้ก่อนจะเอ่ยอย่างดีใจ" ท่านแม่....พี่ใหญ่เก่งยิ่งนักนางไปทวงสินเดิมท่านกลับมาได้ด้วยเจ้าค่ะ" สายตาฝ้าฟางเพราะขาดสารอาหารมองไปยังเด็กสาววั
กู้จื่อเว่ยลุกขึ้นช้าๆโดยมีลุงรองของนางประคองเอาไว้ไม่ให้ทรุดลงไป นางกวาดสายตาไปยังลุงใหญ่และป้าสะใภ้ของตนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง"ที่สำคัญ..ตอนท่านพ่อยังอยู่เป็นท่านพ่อข้ากับลุงรองที่หาเลี้ยงบ้านใหญ่ทั้งบ้าน ลุงใหญ่ที่ควรเป็นหัวหน้าครอบครัวกลับเอาแต่อยู่โรงบ่อน ย่ารองเรื่องนี้ท่านก็รู้มิใช่หรือ เช่
เสียงด่าทอเซ็งแซ่รอบตัวทำเอาศีรษะของคนที่นอนอยู่แทบระเบิดที่แท้ กู้จื่อเว่ยฟื้นตั้งนานแล้ว เธอแสร้งหลับเพื่อประมวลผลความทรงจำอันสับสนกระจัดกระจาย วิญญาณเด็กสาวโชกเลือดที่เธอเห็นในออฟฟิศแท้จริงแล้วก็คือเจ้าของร่างนี้ที่ถูกป้าสะใภ้ผลักศีรษะกระแทกก้อนหินจนตายคาที่ ส่วนบุรุษที่ออกหน้าปกป้องเธออยู
กู้จื่อเว่ย มุ่งมั่นทำงานล่วงเวลาเพื่อคว้าตำแหน่งผู้จัดการภาคมาครองให้ได้ ช่วงนี้เธอต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำเพราะคู่แข่งในแผนกก็ฝีมือเก่งกาจไม่ใช่น้อย วันนี้ใน ออฟฟิศ เหลือเพียงเธอคนเดียวเนื่องจากเพื่อนร่วมงานกลับกันหมดแล้ว ร่างบางรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อย่างเร่งรีบ พรุ่งนี้ก็จะเป็นงานเลี้ยงบริษัทฉลองยอ







