ตอนที่ 3 ผมหน้าแตกละเอียด

เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เที่ยงคืนครึ่ง แถมยังต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่เพื่อมาเข้ากองตอนเช้าตรู่ เดิมทีผมควรจะง่วงแต่ตอนนี้ดันตาสว่างสุด ๆ ไปเลย

นายเอกอย่างคีย์ที่แม้จะเล่นบทคนบ้า แต่ก็เป็นคนบ้าที่เป็นปมหลักของเรื่อง ทำให้วันนี้อีกฝ่ายก็ต้องมาเข้ากองแต่เช้าเช่นกัน

ผมพุ่งปรี่ไปทางคนน่ารักอย่างรวดเร็ว ฉีกยิ้มแฉ่งอวดฟันขาว

“อรุณสวัสดิ์ คีย์”

“อ๊ะ อรุณสวัสดิ์ครับพี่เมล” คีย์ในสภาพหัวกระเซอะกระเซิงตามบทคนบ้าส่งยิ้มน่ารักกระชากใจ “วันนี้ก็มาพยายามด้วยกันนะครับ”

โว้ย ทำไมน่ารักแบบนี้วะเนี่ย

ความจริงผมไม่ได้ชอบคีย์ในเชิงชู้สาวอะไรหรอก ก็แค่มีนิสัยชอบของน่ารัก ๆ เวลาเห็นคนที่มีหน้าตาน่าเอ็นดูเลยอดที่จะเข้าไปทักไม่ได้

“อื้อ เรามา--”

“เมล!”

ผมยังพูดไม่ทันจบ พลันมีน้ำเสียงดุดันเอ่ยแทรกขึ้น ก่อนที่ผู้ชายหน้าตาหล่อระเบิดแต่นิสัยเฮงซวยจะเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชา ทำเอาคีย์ที่ยืนข้างผมต้องถอยไปแอบด้านหลังเลยทีเดียว

สงสัยหมอนี่คงจะโดนเล่นแล้วแน่ ๆ วันนี้ถึงได้ดูเหมือนคนอึไม่ออกแบบนี้

“มีอะไรครับพี่กันต์” ผมยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเยาะเย้ย

เป็นไงล่ะ นายฟ้องได้ ฉันก็ฟ้องได้เหมือนกันโว้ย

“ไปคุยกันหน่อย”

“ทำไมต้องไปที่อื่นครับ มีอะไรก็พูดตรงนี้แหละ” จะบ้าเหรอ เกิดผมไปแล้วโดนกระทืบขึ้นมาจะทำไง

“อย่าให้พี่ต้องพูดเยอะ” พี่กันต์ดูอารมณ์เสียมากจริง ๆ

“ก็ไม่ต้องพูดเยอะสิครับ พี่มีอะไรก็พูดตรงนี้ได้เลย คนกันเองทั้งนั้น หรือพี่เห็นคีย์เป็นคนอื่น”

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคีย์ มีแค่พี่กับนาย”

“ผมขอยืนยันคำเดิมว่าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น พี่มีอะไรก็พูดตรงนี้นี่แหละ”

“ทั้งสองคนอย่าทะเลาะกันเลยนะครับ เดี๋ยวผมไปเอง” พ่อนางฟ้าตัวน้อยเอ่ยแทรกด้วยท่าทางลังเล

ผมรีบยื่นมือไปคว้าแขนเล็ก ๆ เอาไว้ด้วยความรวดเร็ว สีหน้าแสดงถึงความจริงจัง

“คีย์อยู่นี่แหละ” ขืนปล่อยคุณนายเอกไป ตรงนี้ก็เหลือแค่ผมกับพระเอกที่ใกล้จะแปลงร่างกันแค่สองคนอะดิ แบบนั้นไม่เอาหรอก

“เอ่อคือ...” คีย์เงยหน้ามองผมสลับกับท่านประธานของตัวเอง เหมือนลูกกระต่ายตัวน้อยไม่มีผิด

“ได้ ถ้าเมลคิดว่าจะเอาแบบนี้” พี่กันต์สูดลมหายใจเข้าลึก ที่ดูก็รู้ว่ากำลังข่มอารมณ์

“ครับ” ผมยิ้มตาหยี

“แม่พี่กับแม่นายตกลงกันว่าอีกสองเดือนจะให้เราสองคนแต่งงานกัน”

เพล้ง!

เศษหน้าของผมแตกละเอียดไม่มีชิ้นดี

“ฮะ?”

ผมอ้าปากเหวอ ทำท่าทางคล้ายมีมแมวขาวตัวอ้วนที่ร้อง Huh ตามอินเทอร์เน็ต

นี่มันไม่มีในต้นฉบับนะ!

หรือเพราะความตอแห... แฮ่ม เพราะเรื่องที่ผมพูดกับพ่อแม่ไปเมื่อคืน เลยทำให้เนื้อเรื่องเปลี่ยนไปงั้นเรอะ

“นะ...นี่มันอะไรกัน” ถัดจากเสียงผม ก็เป็นเสียงสั่นเครือของคีย์

ผมแอบเหลือบตามองไปทางหนุ่มน้อย เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเงยหน้ามองท่านประธานเฮงซวยด้วยดวงตาแดงก่ำ ท่าทางเหมือนกิ๊กที่ถูกผู้ชายหลอกว่าจะไปเลิกกับเมียหลวง แต่ปรากฏว่าเป็นการหลอกลวงยังไงยังงั้น

อืม...ตอนนี้น่าจะเป็นช่วงต้นของนิยายเองไม่ใช่เหรอ นี่นายเอกชอบพระเอกเร็วขนาดนี้เลย?

สรุปแล้วไอ้ท่าทางเจี๋ยมเจี้ยมเวลาโดนด่า ที่จริงก็คือเต็มใจโดนงั้นดิ

เอาความเห็นใจของผมคืนมาเดี๋ยวนี้นะ!

“เกี่ยวอะไรกับนาย คนอื่นเขากำลังคุยกัน อย่ามาพูดแทรก”

เฮ้ย ประโยคนี้ผมไม่ได้พูดนะ เป็นไอ้พี่กันต์ต่างหากที่พูดกับคีย์น่ะ

ผมหันขวับไปมองพี่กันต์ เห็นอีกฝ่ายกำลังจ้องมาทางตัวเองก็สะดุ้งโหยง เดี๋ยว ๆ นายเอกจะร้องไห้แล้วนั่น ทำไมนายใจร้ายแบบนี้วะ

จากที่ผมตั้งใจจะมาขัดขวางพระเอกกับนายเอก ตอนนี้ผมชักจะสงสารนายเอกขึ้นมาซะแล้ว อะไรมันจะรันทดขนาดนี้

“ขะ...ขอโทษครับ” คีย์สะอึก ใบหน้าแดงก่ำ แล้วรีบวิ่งออกไปจากตรงนี้

เมื่อเหลือกันสองคน เหงื่อที่ไม่ควรจะไหลก็พรั่งพรูลงมากลางศีรษะทันที

“...” ผมยืนใบ้กิน มือไม้เก้ ๆ กัง ๆ อย่างไม่รู้ว่าจะเอาวางไว้ตรงไหนดี

“นายไปพูดอะไรกับคุณน้า”

“ไม่ได้พูดอะไรเล๊ย”

“อย่ามาโกหก เราสองคนเรียนจบกันมาหลายปีแล้ว บ้านพี่กับบ้านนายไม่เคยเร่งการแต่งงานของพวกเรา แต่จู่ ๆ เมื่อเช้าแม่ก็มาบอกว่าจะให้พี่กับนายแต่งกันให้เร็วที่สุด ถ้าไม่ใช่แม่นายมาพูดกับแม่พี่ แล้วมันจะเป็นอะไรไปได้อีก”

ผมละอยากรู้จริง ๆ ว่าคนแก่ในนิยายเรื่องนี้เขาไม่นอนกันหรือไง ดึกดื่นค่อนคืนก็ยังติดต่อคุยธุระกันอยู่อีก!

“ผมไม่ได้พูดจริง ๆ นะ” ผมยืนยันคำเดิม

“เมล ถึงนายจะเป็นลูกของคุณน้า แต่ก็อย่าคิดว่าพี่ไม่กล้าทำอะไรนะ” พี่กันต์ย่างสามขุมเข้ามาด้วยท่าทางกดดัน “ก่อนหน้านี้พี่เห็นแก่หน้าคุณน้าถึงได้ยอมปล่อยผ่านมาตลอด อย่าทำให้พี่หมดความอดทน”

“...” ไอ้บ้า จะโหดเกินไปแล้วไหม

ถึงผมจะเคยบอกให้มาต่อยกันก็เถอะ แต่นั่นแค่เปรียบเปรยไง ไม่ได้อยากโดนต่อยจริง ๆ สักหน่อย

ผู้ชายอกสามศอกแบบผม เกิดมายังไม่เคยชกต่อยกับใครเลยนะ แล้วดูจากขนาดตัว คนที่จะโดนอัดจนสมองบวมก็คงเป็นผมนี่แหละ

“ผม...ผมก็แค่บอกแม่ว่าน้อยใจที่พี่เอาแต่เข้าหาคีย์ ที่พูดกับพี่ไม่ดีก็เพราะอยากประชดเท่านั้น เพราะพี่ดูสนใจคีย์มากผิดปกติ...” ท้ายประโยคผมเบาเสียงลงราวกับยุง แต่มั่นใจได้ว่าอีกฝ่ายคงจะได้ยินแน่ ๆ

“...”

“แค่นี้จริง ๆ นะ...” ผมเม้มปากอย่างลนลาน เหงื่อแตกเต็มหลังไปหมดแล้ว

“นายพูดจริง หรือพูดเล่น” ดวงตาของพี่กันต์จ้องมองมาอย่างกับเหยี่ยวที่รองับเหยื่อ ถ้าตอบไม่ดีผมคงซี้แหงแก๋แน่ ๆ

แต่!

ถ้าผมบอกว่าพูดเล่น พ่อกับแม่ต้องเอาผมตายเหมือนกันแน่ ๆ

โอ๊ย ไอ้เมลเครียด

“ผมพูดจริง”

ผมยังต้องกลับบ้านไปเจอท่านพ่อท่านแม่ที่เคารพรักทุกวัน การโดนทรมานให้คัดหนังสือธรรมะจนมือหงิกไม่ใช่เรื่องสนุกเลย ในเมื่อพระเอกก็ไม่ได้อยากแต่ง งั้นก็ให้เขาไปหาทางคุยกับผู้ใหญ่เอาเองแล้วกัน

ผมโยนขี้อย่างหน้าไม่อาย

“...” พี่กันต์จ้องตาผมเหมือนต้องการค้นหา ก่อนจะหมุนตัวจากไปโดยไม่พูดไม่จาสักคำ

นี่...ผมรอดแล้วจริงดิ?

ตอนแรกคิดว่าจะต้องโดนด่าอีกสักสองสามยกซะอีก

ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก รีบยกมือปาดเหงื่อบนหน้า แล้วก็แอบเห็นว่าหลังจากพี่กันต์เดินไปเกือบถึงลานจอดรถ จู่ ๆ คีย์ก็พุ่งตัวไปคว้าแขนอีกฝ่ายเอาไว้

เหตุการณ์นี้กระตุกต่อมชาวไทยของผมเป็นอย่างมาก

จุดนี้ค่อนข้างไกลประมาณหนึ่ง ผมเลยเดินเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมจนพอจะมองเห็นสีหน้าของทั้งคู่ชัดขึ้น แต่ก็ยังไม่ใกล้พอจะได้ยินบทสนทนา

ไม่รู้ว่าคีย์พูดอะไร แต่หนุ่มน้อยมีสีหน้าผิดหวังมากทีเดียว ก่อนที่พี่กันต์จะพูดต่อด้วยสีหน้าแสนเย็นชา คีย์ตกตะลึงจนตัวแข็ง แล้วพี่กันต์ก็สะบัดตูดขึ้นรถไปอย่างไม่ไยดี

“...” ก็รู้แหละว่าพระเอกมันทั้งเย็นชาและเฮงซวย แต่พี่จะเย็นชาขนาดนี้เลยจริงดิ

สรุปพระเอกไม่ได้ชอบนายเอกเลยใช่ไหมเนี่ย

แต่คนที่ผมอยากถามมากที่สุดก็คือนายเอกนี่แหละ ทำไมถึงไปชอบไอ้คนพรรค์นั้นล่ะ นี่สมองนายมีปัญหาหรือไง

หมอนั่นก็แค่หล่อ รวย หุ่นดี เป็นเจ้าของบริษัทบันเทิงอันดับหนึ่งเองนะ ไม่เห็นมีอะไรดีเลย!