Share

ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย
ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย
Author: อักษรามณี

บทที่ 1

last update publish date: 2026-07-24 21:56:32

เส้นเลือดสมองแตก

เสียงเครื่องติดตามสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องผ่าตัด ผู่เยว่ยืนอยู่ใต้แสงไฟสีขาวจ้า ดวงตาคมสงบนิ่งมองผ่านแว่นขยายสำหรับการผ่าตัดไปยังเส้นเลือดขนาดเล็กในสมองของผู้ป่วยตรงหน้า มือของเธอเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง แม่นยำ และไม่มีอาการสั่นแม้แต่น้อย

ผู้ป่วยรายนี้เป็นชายอายุห้าสิบสองปี มีภาวะหลอดเลือดสมองโป่งพองในตำแหน่งที่ซับซ้อน แพทย์หลายคนประเมินว่าความเสี่ยงในการผ่าตัดสูงเกินไป หากเกิดความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ผู้ป่วยอาจเสียชีวิตบนโต๊ะผ่าตัดหรือกลายเป็นอัมพาตตลอดชีวิต

ผู่เยว่เป็นคนเดียวที่ยืนยันว่าผ่าตัดได้

เธอศึกษาภาพถ่ายหลอดเลือดสมองของผู้ป่วยตลอดสามคืน วางแผนทุกขั้นตอนจนแทบไม่ได้พัก และปรับวิธีการผ่าตัดที่เธอพัฒนาขึ้นมาเองให้เหมาะกับตำแหน่งของหลอดเลือดโป่งพองในครั้งนี้

“ความดันเลือดลดลงเล็กน้อยค่ะ” วิสัญญีแพทย์รายงาน

“รักษาระดับไว้ก่อน อย่าเพิ่มยาเร็วเกินไป” ผู่เยว่ตอบโดยไม่ละสายตาจากจุดผ่าตัด “ฉันกำลังจะหนีบหลอดเลือด”

แพทย์ผู้ช่วยซึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกลั้นหายใจ เฝ้ามองปลายเครื่องมือในมือของเธอค่อย ๆ เคลื่อนผ่านเนื้อเยื่อที่ละเอียดอ่อนที่สุดในร่างกายมนุษย์

“คลิป”

พยาบาลส่งอุปกรณ์ให้ทันที

ผู่เยว่ค่อย ๆ หนีบหลอดเลือดโป่งพองอย่างแม่นยำ ตรวจดูการไหลเวียนของเลือดรอบบริเวณนั้นอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“เรียบร้อย ตรวจสัญญาณประสาทอีกครั้ง”

ไม่กี่วินาทีต่อมา ผลตรวจยืนยันว่าการทำงานของระบบประสาทยังอยู่ในเกณฑ์ปกติ ทุกคนในห้องผ่าตัดจึงผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก

“ยอดเยี่ยมมากค่ะอาจารย์ผู่” แพทย์ประจำบ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “วิธีนี้ลดเวลาผ่าตัดได้เกือบหนึ่งชั่วโมงเลยนะคะ”

ผู่เยว่เพียงพยักหน้า “อย่าเพิ่งดีใจจนกว่าผู้ป่วยจะฟื้นและผ่านช่วงเฝ้าระวังไปได้ การผ่าตัดสำเร็จเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของการรักษา”

คำพูดของเธอทำให้ทุกคนกลับมามีสมาธิกับงานอีกครั้ง ไม่มีใครในห้องผ่าตัดปฏิเสธได้ว่าผู่เยว่คือแพทย์หญิงที่มีความสามารถที่สุดคนหนึ่งของโรงพยาบาลแห่งนี้ แม้อายุเพียงสามสิบสามปี แต่เธอกลับมีผลงานวิจัยตีพิมพ์ในวารสารระดับนานาชาติหลายฉบับ และได้รับเชิญให้เป็นวิทยากรในการประชุมทางการแพทย์อยู่เสมอ

เธอช่วยชีวิตผู้ป่วยที่แพทย์หลายคนหมดหวังมาแล้วนับไม่ถ้วน

แต่ความสามารถที่โดดเด่นเกินไปกลับไม่ได้ทำให้ทุกคนยินดี

หลังการผ่าตัดเสร็จสิ้น ผู่เยว่เดินออกจากห้องผ่าตัดพร้อมความเหนื่อยล้า เธอถอดหน้ากากและหมวกคลุมผมออก ก่อนรับโทรศัพท์ที่มีข้อความแจ้งเตือนหลายข้อความ

หนึ่งในนั้นมาจากฝ่ายบริหาร

ขอให้เธอเข้าพบรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลทันที

ผู่เยว่ขมวดคิ้ว เธอเพิ่งออกจากห้องผ่าตัดที่กินเวลานานเกือบแปดชั่วโมง ร่างกายยังไม่ได้รับแม้แต่น้ำสักแก้ว แต่ข้อความกลับใช้ถ้อยคำเร่งด่วนราวกับมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

เมื่อเดินไปถึงห้องประชุมชั้นสิบสอง เธอพบว่าภายในห้องมีคนรออยู่แล้วหลายคน

รองผู้อำนวยการจางนั่งอยู่หัวโต๊ะ ข้างกายคือหัวหน้าแผนกศัลยกรรมประสาท แพทย์หญิงเฉินลี่ และแพทย์อีกสองคนซึ่งเคยร่วมทำวิจัยกับเธอ

หนึ่งในนั้นคือหลิวเจีย เพื่อนร่วมงานที่ผู่เยว่เคยช่วยเหลือมาตลอดหลายปี

“เชิญนั่ง” รองผู้อำนวยการจางกล่าวโดยไม่มองหน้าเธอ

ผู่เยว่นั่งลงช้า ๆ ก่อนสังเกตเห็นแฟ้มเอกสารสีแดงวางอยู่กลางโต๊ะ

“มีเรื่องอะไรคะ”

แพทย์หญิงเฉินลี่ผลักแฟ้มมาตรงหน้าเธอ “มีการร้องเรียนว่าคุณเปลี่ยนวิธีการรักษาผู้ป่วยโดยไม่ได้รับความยินยอมจากญาติ และนำข้อมูลผู้ป่วยไปใช้ในการวิจัยส่วนตัว”

ผู่เยว่ชะงักไปเล็กน้อยก่อนเปิดแฟ้ม

ภายในเป็นเอกสารการรักษาผู้ป่วยหญิงที่เธอดูแลเมื่อสองเดือนก่อน ผู้ป่วยรายนั้นมีเนื้องอกในสมองและได้รับการผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว ในเอกสารระบุว่าผู่เยว่ทดลองใช้เครื่องมือชนิดใหม่โดยไม่มีการเซ็นยินยอม ทั้งยังนำภาพถ่ายและข้อมูลไปใช้ในผลงานวิจัยโดยไม่ผ่านคณะกรรมการจริยธรรม

“ข้อมูลนี้ไม่ถูกต้อง” ผู่เยว่กล่าวทันที “ญาติผู้ป่วยเซ็นเอกสารยินยอมครบถ้วน และงานวิจัยยังไม่ได้เริ่มเผยแพร่ ฉันส่งเรื่องให้คณะกรรมการตรวจสอบแล้ว”

รองผู้อำนวยการจางเงยหน้าขึ้น “แต่เอกสารในระบบไม่มีแบบฟอร์มยินยอมที่คุณพูดถึง”

“เป็นไปไม่ได้ ฉันตรวจสอบด้วยตัวเองก่อนการผ่าตัด”

“คุณอาจจำผิดก็ได้” หลิวเจียพูดขึ้นเบา ๆ

ผู่เยว่หันไปมองเพื่อนร่วมงานทันที “วันนั้นเธออยู่กับฉัน เธอเป็นคนรับเอกสารจากญาติผู้ป่วย”

หลิวเจียหลบสายตา “ฉันจำไม่ได้ค่ะ ช่วงนั้นมีผู้ป่วยหลายรายมาก”

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของผู่เยว่เย็นวาบ

เธอหันกลับมาเปิดดูบันทึกการรักษาทีละหน้า และพบว่าข้อมูลหลายส่วนถูกแก้ไข เวลาที่เธอสั่งตรวจถูกเปลี่ยน ลายเซ็นของแพทย์ผู้ช่วยถูกลบ และรายการเครื่องมือที่ใช้ในการผ่าตัดถูกเพิ่มขึ้นภายหลัง

คนที่ทำเรื่องนี้ต้องเข้าถึงระบบภายในของแผนกได้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย   บทที่ 148

    หลี่น่ามองลูกชายอย่างชื่นชม “เก่งมาก”หวังเหว่ยถาม “แล้วคนไข้ล่ะ”“อาการคงที่ครับ”เฉินอวี่เดินมาอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่เหมือนตอนยังเป็นเด็ก“เราไปดูคลินิกหลังเก่ากันไหมครับ”ทั้งสามเดินไปยังด้านหลังศูนย์การแพทย์ คลินิกไม้หลังเดิมยังไม่ได้ถูกรื้อถอน หลี่น่าขอให้เก็บไว้และซ่อมแซมเป็นห้องจัดแสดงประวัติของศูนย์ ด้านในมีโต๊ะตรวจตัวเก่า ตู้ยา และเก้าอี้ซึ่งหวังเหว่ยเคยซ่อม บนผนังแขวนเสื้อกาวน์ตัวแรกที่หลี่น่าสวมตอนมาทำงานในหมู่บ้าน ป้ายชื่อบนหน้าอกซีดจางไปตามเวลา เฉินอวี่มองมันแล้วถาม“แม่ยังจำวันแรกที่มาที่นี่ได้ไหมครับ”“จำได้สิ”“แม่กลัวหรือเปล่า”หลี่น่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง “กลัวมาก”หวังเหว่ยมองเธอ “แต่คุณไม่เคยแสดงออก”“เพราะไม่มีเวลาค่ะ วันแรกก็มีกระดูกหัก วันต่อมาก็มีคนไข้ไข้สูง ฉันมัวแต่รักษาคนจนลืมกลัวไปเอง”เฉินอวี่หัวเราะ “สมกับเป็นแม่จริง ๆ”หลี่น่าเดินไปลูบขอบโต๊ะไม้ ภาพความทรงจำกลับมาอีกครั้ง คนไข้ที่นอนเรียงอยู่ในห้องเล็ก ขวดยาที่ไม่เพียงพอ ฝนซึ่งรั่วผ่านหลังคา หวังเหว่ยที่ช่วยแบกคน

  • ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย   บทที่ 147

    หลี่น่าคลายสีหน้ากังวล แม้วันนี้จะเป็นวันสำคัญ แต่สำหรับเธอ ชีวิตของคนไข้ยังคงมาก่อนพิธีการเสมอ เสียงประกาศเชิญแขกเข้าประจำที่ดังขึ้น ชาวบ้านทยอยนั่งลงบนเก้าอี้หน้าอาคาร ขณะที่เด็กนักเรียนในหมู่บ้านถือธงเล็ก ๆ ยืนอยู่สองข้างทางผู้ใหญ่บ้านคนเดิมซึ่งแก่ลงมากแล้วเดินขึ้นมาบนเวที เขาใช้ไม้เท้าช่วยพยุงตัว แต่ยังยืนยันว่าจะเป็นคนกล่าวเปิดงานด้วยตนเอง“เมื่อก่อนหมู่บ้านเรามีคลินิกเก่า ๆ หลังหนึ่ง”เขาเริ่มพูดด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย“หลังคารั่ว ยาไม่พอ หมอมีไม่กี่คน ถ้าใครป่วยหนักก็ต้องนั่งรถหลายชั่วโมงเข้าเมือง”ผู้คนด้านล่างเงียบลงเพื่อฟัง“วันหนึ่ง มีคุณหมอคนหนึ่งถูกคนทั้งเมืองกล่าวหาว่าเป็นหมอที่ทำร้ายคนไข้”หลี่น่ามองชายชราบนเวทีภาพอดีตย้อนกลับมาอย่างชัดเจนวันที่เธอมาถึงหมู่บ้านเป็นครั้งแรก เสื้อผ้าเปียกฝน มือถือกระเป๋าเพียงใบเดียว และในใจไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างไรผู้ใหญ่บ้านกล่าวต่อ“แต่พวกเราได้เห็นกับตาว่า คุณหมอคนนั้นช่วยคนอย่างไร”“เธอรักษาคนแก่ที่ไม่มีเงิน ช่วยเด็กที่ป่วยหนัก แบกค

  • ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย   บทที่ 146

    เย็นวันนั้น ครอบครัวทั้งสามเดินเล่นอยู่ริมทะเลสาบในเมืองหลวง หลังพิธีการอันยาวนาน หลี่น่าถอดรองเท้าส้นเตี้ยออกและนั่งพักบนม้านั่ง หวังเหว่ยยื่นขวดน้ำให้“เหนื่อยหรือ”“เหนื่อยค่ะ”“แต่ยังรับงานเพิ่ม”“โอกาสเปลี่ยนระบบไม่ได้มาบ่อย”หวังเหว่ยนั่งลงข้างเธอ “ผมรู้ว่าห้ามคุณไม่ได้”หลี่น่าหันมองเขา “คุณไม่ได้คิดจะห้ามใช่ไหม”“ไม่ครับ”เขาตอบทันที “ผมเพียงกำลังคิดว่าจะจัดตารางอย่างไรให้เฉินอวี่ไม่ใช้เรื่องแม่ยุ่งเป็นข้ออ้างไม่ทำการบ้าน”เด็กชายซึ่งเดินอยู่ด้านหน้ารีบหันกลับมา “ผมได้ยินนะครับ”หลี่น่าหัวเราะ “งั้นคืนนี้ทำเพิ่มอีกสองหน้า”เฉินอวี่ทำหน้าเศร้า “วันนี้เป็นวันรับรางวัลของแม่นะครับ”“ยิ่งต้องตั้งใจเรียนเพื่อฉลอง”หวังเหว่ยพยักหน้าเห็นด้วย “แม่พูดถูก”“พ่อเข้าข้างแม่ตลอดเลย”“พ่อใช้เวลาหลายปีกว่าจะได้รับความไว้วางใจคืน พ่อไม่เสี่ยงเสียมันเพราะการบ้านสองหน้าของลูกหรอก”เฉินอวี่ถอนหายใจยาว ทำให้ทั้งพ่อและแม่หัวเราะพร้อมกัน ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีทอง แสงเ

  • ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย   บทที่ 145

    ภาพถ่ายของคลินิกซานเหอและศูนย์ฝึกอบรมแพทย์ชนบทถูกจัดแสดงอยู่บริเวณทางเข้า หลี่น่าหยุดมองภาพคลินิกเก่าหลังเล็กกำแพงในภาพยังแตกร้าว หลังคายังมีรอยซ่อม และหน้าประตูมีหวังเหว่ยกำลังช่วยขนลังยา ขณะที่เฉินอวี่ตัวเล็กนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ผู้แทนจากมณฑลทางเหนือเดินเข้ามาทักทาย“คุณหมอหลี่ ผมเคยอบรมรุ่นที่สามกับคุณครับ”หลี่น่าจำเขาได้ “คุณหมอเฉา ตอนนี้ทำงานที่ไหนคะ”“กลับไปประจำอำเภอเดิมครับ ตอนนี้พวกเรามีศูนย์ฝึกย่อยของตนเองแล้ว”ชายหนุ่มยิ้มกว้าง “ปีที่แล้วพวกเราช่วยหญิงคลอดยากไว้ได้สิบเจ็ดราย ไม่มีผู้เสียชีวิตเลยครับ”“ดีมากค่ะ”“ทั้งหมดเป็นเพราะวิธีคัดกรองและส่งต่อที่คุณสอน”หลี่น่าส่ายหน้า“เป็นเพราะพวกคุณนำความรู้กลับไปใช้และไม่ทอดทิ้งคนไข้ต่างหาก”ไม่นานนัก ผู้แทนจากอีกมณฑลก็มาทักทายหญิงสาวคนนั้นเคยถามหลี่น่าว่าคนซึ่งเรียนเพียงหลักสูตรเจ้าหน้าที่สาธารณสุขจะเป็นหมอที่ดีได้หรือไม่ วันนี้เธอสวมเสื้อกาวน์และมีป้ายชื่อหัวหน้าสถานีอนามัยติดอยู่บนหน้าอก“คุณหมอจำฉันได้ไหมคะ”“จำได้ค่ะ”หญิงสาว

  • ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย   บทที่ 144

    เย็นวันนั้น หลังผู้เข้าอบรมกลับหมดแล้ว หลี่น่าเดินตรวจห้องเรียนเป็นครั้งสุดท้าย โต๊ะไม้เรียงเป็นระเบียบ กระดานดำยังเต็มไปด้วยภาพวาดโครงสร้างหัวใจที่เธอสอนเมื่อบ่าย เฉินอวี่เดินเข้ามาจับมือแม่“แม่ครับ”“ว่าไงลูก”“โตขึ้นผมอยากเป็นหมอ”หลี่น่าหัวเราะเบา ๆ “ทำไมล่ะ”“เพราะผมอยากช่วยคนเหมือนแม่”หวังเหว่ยซึ่งยืนอยู่หน้าประตูยิ้มอย่างภูมิใจ“ถ้าจะเป็นหมอ” เขาหันไปบอกลูกชาย “ก็ต้องเรียนหนักมาก”เฉินอวี่พยักหน้าแรง “ผมไม่กลัวครับ”หลี่น่าลูบศีรษะลูก “ไม่ว่าลูกจะเลือกเป็นอะไร แม่ขอแค่ลูกเป็นคนดี”เด็กชายยิ้มกว้าง “งั้นผมจะเป็นหมอดี ๆ เหมือนแม่ครับ”ทั้งสามเดินออกจากอาคารพร้อมกัน แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดลงบนป้ายศูนย์ฝึกอบรมแพทย์ชนบทแห่งมณฑลหลี่น่าหันกลับไปมองอาคารหลังนั้นอีกครั้ง ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นแพทย์ที่ถูกใส่ร้ายจนเกือบสูญเสียทุกอย่าง แต่วันนี้ เธอไม่ได้เพียงกลับมารักษาคนไข้ เธอกำลังสร้างแพทย์รุ่นใหม่อีกหลายร้อยคนเพื่อให้ความหวังเดินทางไปถึงทุกหมู่บ้านที่ห่างไกลและตราบใดที่ศูนย์แห่

  • ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย   บทที่ 143

    คืนนั้น หวังเหว่ยยังไม่ได้ย้ายเข้าห้องเดียวกับหลี่น่า เขากลับไปพักในห้องเดิมตามข้อตกลง เพราะการเริ่มต้นใหม่ไม่ได้หมายถึงการเร่งให้ทุกอย่างกลับคืนในคืนเดียวแต่ก่อนแยกกัน หลี่น่าเรียกเขาไว้“หวังเหว่ย”เขาหันกลับมา“พรุ่งนี้ช่วยไปส่งฉันที่โรงพยาบาลด้วยนะคะ”คำขอเรียบง่ายทำให้ดวงตาของเขาสว่างขึ้น“ได้”“แล้วตอนเย็นไปรับเฉินอวี่พร้อมกัน”“ครับ”หลี่น่าพยักหน้า ก่อนปิดประตูห้อง หวังเหว่ยยืนอยู่ตรงทางเดินอีกครู่หนึ่ง เขารู้ดีว่าประตูระหว่างเขากับเธอยังไม่ได้เปิดออกทั้งหมด แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ปิดตายอีกแล้วเช้าวันต่อมา ทั้งสามคนออกจากบ้านพร้อมกัน เฉินอวี่เดินอยู่ตรงกลาง มือข้างหนึ่งจับบิดา อีกข้างจับมารดาแสงแดดส่องลงบนเส้นทางดินหน้าบ้าน เงาของคนทั้งสามทอดยาวเคียงกัน ครอบครัวที่เคยแตกสลายไม่ได้กลับมาสมบูรณ์เพราะคำขอโทษเพียงครั้งเดียว แต่มันกำลังถูกประกอบขึ้นใหม่ด้วยความซื่อสัตย์ ความรับผิดชอบ และความเชื่อใจซึ่งต้องสร้างทีละวันสำหรับหลี่น่า การให้อภัยไม่ใช่การยอมกลับไปเป็นผู้หญิงอ่อนแอคนเดิม แต่เป็นการเลือ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status