บทที่ 1

เส้นเลือดสมองแตก

เสียงเครื่องติดตามสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องผ่าตัด ผู่เยว่ยืนอยู่ใต้แสงไฟสีขาวจ้า ดวงตาคมสงบนิ่งมองผ่านแว่นขยายสำหรับการผ่าตัดไปยังเส้นเลือดขนาดเล็กในสมองของผู้ป่วยตรงหน้า มือของเธอเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง แม่นยำ และไม่มีอาการสั่นแม้แต่น้อย

ผู้ป่วยรายนี้เป็นชายอายุห้าสิบสองปี มีภาวะหลอดเลือดสมองโป่งพองในตำแหน่งที่ซับซ้อน แพทย์หลายคนประเมินว่าความเสี่ยงในการผ่าตัดสูงเกินไป หากเกิดความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ผู้ป่วยอาจเสียชีวิตบนโต๊ะผ่าตัดหรือกลายเป็นอัมพาตตลอดชีวิต

ผู่เยว่เป็นคนเดียวที่ยืนยันว่าผ่าตัดได้

เธอศึกษาภาพถ่ายหลอดเลือดสมองของผู้ป่วยตลอดสามคืน วางแผนทุกขั้นตอนจนแทบไม่ได้พัก และปรับวิธีการผ่าตัดที่เธอพัฒนาขึ้นมาเองให้เหมาะกับตำแหน่งของหลอดเลือดโป่งพองในครั้งนี้

“ความดันเลือดลดลงเล็กน้อยค่ะ” วิสัญญีแพทย์รายงาน

“รักษาระดับไว้ก่อน อย่าเพิ่มยาเร็วเกินไป” ผู่เยว่ตอบโดยไม่ละสายตาจากจุดผ่าตัด “ฉันกำลังจะหนีบหลอดเลือด”

แพทย์ผู้ช่วยซึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกลั้นหายใจ เฝ้ามองปลายเครื่องมือในมือของเธอค่อย ๆ เคลื่อนผ่านเนื้อเยื่อที่ละเอียดอ่อนที่สุดในร่างกายมนุษย์

“คลิป”

พยาบาลส่งอุปกรณ์ให้ทันที

ผู่เยว่ค่อย ๆ หนีบหลอดเลือดโป่งพองอย่างแม่นยำ ตรวจดูการไหลเวียนของเลือดรอบบริเวณนั้นอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“เรียบร้อย ตรวจสัญญาณประสาทอีกครั้ง”

ไม่กี่วินาทีต่อมา ผลตรวจยืนยันว่าการทำงานของระบบประสาทยังอยู่ในเกณฑ์ปกติ ทุกคนในห้องผ่าตัดจึงผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก

“ยอดเยี่ยมมากค่ะอาจารย์ผู่” แพทย์ประจำบ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “วิธีนี้ลดเวลาผ่าตัดได้เกือบหนึ่งชั่วโมงเลยนะคะ”

ผู่เยว่เพียงพยักหน้า “อย่าเพิ่งดีใจจนกว่าผู้ป่วยจะฟื้นและผ่านช่วงเฝ้าระวังไปได้ การผ่าตัดสำเร็จเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของการรักษา”

คำพูดของเธอทำให้ทุกคนกลับมามีสมาธิกับงานอีกครั้ง ไม่มีใครในห้องผ่าตัดปฏิเสธได้ว่าผู่เยว่คือแพทย์หญิงที่มีความสามารถที่สุดคนหนึ่งของโรงพยาบาลแห่งนี้ แม้อายุเพียงสามสิบสามปี แต่เธอกลับมีผลงานวิจัยตีพิมพ์ในวารสารระดับนานาชาติหลายฉบับ และได้รับเชิญให้เป็นวิทยากรในการประชุมทางการแพทย์อยู่เสมอ

เธอช่วยชีวิตผู้ป่วยที่แพทย์หลายคนหมดหวังมาแล้วนับไม่ถ้วน

แต่ความสามารถที่โดดเด่นเกินไปกลับไม่ได้ทำให้ทุกคนยินดี

หลังการผ่าตัดเสร็จสิ้น ผู่เยว่เดินออกจากห้องผ่าตัดพร้อมความเหนื่อยล้า เธอถอดหน้ากากและหมวกคลุมผมออก ก่อนรับโทรศัพท์ที่มีข้อความแจ้งเตือนหลายข้อความ

หนึ่งในนั้นมาจากฝ่ายบริหาร

ขอให้เธอเข้าพบรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลทันที

ผู่เยว่ขมวดคิ้ว เธอเพิ่งออกจากห้องผ่าตัดที่กินเวลานานเกือบแปดชั่วโมง ร่างกายยังไม่ได้รับแม้แต่น้ำสักแก้ว แต่ข้อความกลับใช้ถ้อยคำเร่งด่วนราวกับมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

เมื่อเดินไปถึงห้องประชุมชั้นสิบสอง เธอพบว่าภายในห้องมีคนรออยู่แล้วหลายคน

รองผู้อำนวยการจางนั่งอยู่หัวโต๊ะ ข้างกายคือหัวหน้าแผนกศัลยกรรมประสาท แพทย์หญิงเฉินลี่ และแพทย์อีกสองคนซึ่งเคยร่วมทำวิจัยกับเธอ

หนึ่งในนั้นคือหลิวเจีย เพื่อนร่วมงานที่ผู่เยว่เคยช่วยเหลือมาตลอดหลายปี

“เชิญนั่ง” รองผู้อำนวยการจางกล่าวโดยไม่มองหน้าเธอ

ผู่เยว่นั่งลงช้า ๆ ก่อนสังเกตเห็นแฟ้มเอกสารสีแดงวางอยู่กลางโต๊ะ

“มีเรื่องอะไรคะ”

แพทย์หญิงเฉินลี่ผลักแฟ้มมาตรงหน้าเธอ “มีการร้องเรียนว่าคุณเปลี่ยนวิธีการรักษาผู้ป่วยโดยไม่ได้รับความยินยอมจากญาติ และนำข้อมูลผู้ป่วยไปใช้ในการวิจัยส่วนตัว”

ผู่เยว่ชะงักไปเล็กน้อยก่อนเปิดแฟ้ม

ภายในเป็นเอกสารการรักษาผู้ป่วยหญิงที่เธอดูแลเมื่อสองเดือนก่อน ผู้ป่วยรายนั้นมีเนื้องอกในสมองและได้รับการผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว ในเอกสารระบุว่าผู่เยว่ทดลองใช้เครื่องมือชนิดใหม่โดยไม่มีการเซ็นยินยอม ทั้งยังนำภาพถ่ายและข้อมูลไปใช้ในผลงานวิจัยโดยไม่ผ่านคณะกรรมการจริยธรรม

“ข้อมูลนี้ไม่ถูกต้อง” ผู่เยว่กล่าวทันที “ญาติผู้ป่วยเซ็นเอกสารยินยอมครบถ้วน และงานวิจัยยังไม่ได้เริ่มเผยแพร่ ฉันส่งเรื่องให้คณะกรรมการตรวจสอบแล้ว”

รองผู้อำนวยการจางเงยหน้าขึ้น “แต่เอกสารในระบบไม่มีแบบฟอร์มยินยอมที่คุณพูดถึง”

“เป็นไปไม่ได้ ฉันตรวจสอบด้วยตัวเองก่อนการผ่าตัด”

“คุณอาจจำผิดก็ได้” หลิวเจียพูดขึ้นเบา ๆ

ผู่เยว่หันไปมองเพื่อนร่วมงานทันที “วันนั้นเธออยู่กับฉัน เธอเป็นคนรับเอกสารจากญาติผู้ป่วย”

หลิวเจียหลบสายตา “ฉันจำไม่ได้ค่ะ ช่วงนั้นมีผู้ป่วยหลายรายมาก”

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของผู่เยว่เย็นวาบ

เธอหันกลับมาเปิดดูบันทึกการรักษาทีละหน้า และพบว่าข้อมูลหลายส่วนถูกแก้ไข เวลาที่เธอสั่งตรวจถูกเปลี่ยน ลายเซ็นของแพทย์ผู้ช่วยถูกลบ และรายการเครื่องมือที่ใช้ในการผ่าตัดถูกเพิ่มขึ้นภายหลัง

คนที่ทำเรื่องนี้ต้องเข้าถึงระบบภายในของแผนกได้