บทที่ 2

ความรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อมือซ้ายแล่นเข้าสู่โสตประสาทอย่างรุนแรงจนต้องนิ่วหน้า

เมื่อลืมตาขึ้นมาได้ในที่สุด สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องนอนหรูของตัวเอง แต่เป็นฝ้าเพดานสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาล และกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เตะจมูกอย่างแรง

“คุณฟื้นแล้วเหรอ?”

เสียงทุ้มนั้นดังขึ้นอีกครั้ง กอหญ้าค่อย ๆ ปรับโฟกัสสายตา จนกระทั่งสบเข้ากับดวงตาคมกริบสีนิลที่จ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว

เจ้าของดวงตาคู่นั้นคือชายหนุ่มรูปงามที่มีใบหน้าราวกับรูปสลัก จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักลึกได้รูป และนัยน์ตาที่ดูเคร่งขรึม เย็นชาจนคนมองต้องรู้สึกหนาวสั่น

ชายคนนี้สูงสง่าในชุดสูทสีเข้ม ตัดเย็บอย่างประณีตที่ดูออกทันทีว่าเป็นของสั่งตัดระดับพรีเมียม กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์อ่อน ๆ จากตัวเขาทำให้กอหญ้ารู้สึกมึนงง

‘เขาเป็นใคร? แล้วฉันอยู่ที่ไหน?’

หญิงสาวพยายามจะอ้าปากถาม แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน ชายตรงหน้าขยับเข้ามาใกล้

แววตาแข็งกระด้างที่เคยมองหญิงตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับฉายแวววูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม

“อย่าเพิ่งพูดอะไร”

ดีเซลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ใบหน้าไม่มีรอยยิ้มแม้เพียงนิด

“การที่ต้องเลื่อนไฟลต์บินเพราะเรื่องไร้สาระของคุณ มันทำให้ผมเสียงานแค่ไหนคุณรู้ไหมทอฝัน?”

‘ทอฝัน? ใครคือทอฝัน?’

กอหญ้าทวนคำในใจด้วยความสับสน

เธอมองลงไปที่ร่างกายของตัวเอง มือที่เคยจับปากกาดีไซเนอร์อย่างแม่นยำ บัดนี้กลับเรียวบางและดูอ่อนแอ

ข้อมือซ้ายมีผ้าพันแผลสีขาวบริสุทธิ์พันไว้หนาเตอะ พร้อมกับคราบเลือดที่ซึมออกมาเล็กน้อย

“ถ้าอยากตายนัก คราวหน้าก็ทำให้มันสำเร็จ อย่ามาใช้วิธีเรียกร้องความสนใจแบบนี้อีก เพราะมันน่ารำคาญ”

ดีเซลกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเอือมระอา นัยน์ตาของเขาที่มองมายังเธอไม่มีความรักอยู่เลย มีเพียงความห่างเหินและชิงชังที่ปิดไม่มิด

กอหญ้าที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง สมองที่ชาญฉลาดเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว ความทรงจำที่แปลกแยกเริ่มไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับทำนบแตก

ภาพของหญิงสาวที่ชื่อ ‘ทอฝัน’ ลูกสาวเศรษฐีผู้เอาแต่ใจ วีรกรรมการอาละวาด และความรักที่บ้าคลั่งที่มีต่อสามีที่ชื่อ ดีเซลคนนี้...

มองดีเซลด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาที่เต็มไปด้วยความรักโหยหาอย่างที่ทอฝันคนเดิมเคยทำ แต่เป็นสายตาที่สงบนิ่ง เย็นชา และสำรวจตรวจสอบ ราวกับเธอกำลังประเมินอัญมณีชิ้นหนึ่ง

ดีเซลชะงักไปเมื่อเห็นสายตานั้น นัยน์ตาคู่สวยของภรรยาที่ปกติจะมองตนเองด้วยความเทิดทูนและร้องไห้ฟูมฟาย บัดนี้กลับดูว่างเปล่าและห่างเหินแบบที่ไม่เคยพานพบมาก่อน

“มองผมแบบนั้นหมายความว่ายังไง?” ดีเซลถาม เสียงของเขาดูจะเข้มขึ้นด้วยความสงสัย

กอหญ้าไม่ตอบ เธอเพียงแต่พยุงตัวลุกขึ้นนั่งช้า ๆ แม้จะยังเจ็บแผลที่ข้อมือ แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการสำออยใด ๆ ออกมา

รอยยิ้มที่เคยหยันตัวเองในเพนต์เฮาส์ บัดนี้กลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทอฝันคนใหม่ เป็นรอยยิ้มที่ดูสง่างามและทรงอำนาจ

“คุณดีเซลใช่ไหมคะ?” กอหญ้าถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่านิ่งลึก

ดีเซลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงนใจ

“คุณเรียกชื่อผมแบบนี้ประชดเหรอ? หรือสมองกระทบกระเทือนจนลืมชื่อสามีตัวเองไปแล้ว?”

กอหญ้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้ม มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อยแต่ดวงตาไม่ได้ยิ้มตาม

“เปล่าค่ะ ฉันแค่กำลังปรับจูนอะไรบางอย่าง และขอบคุณนะคะที่เตือนเรื่อง ‘ความรำคาญ’ ของคุณ”

เธอขยับผ้าห่มออกอย่างช้า ๆ แล้วมองหน้าดีเซลตรง ๆ ด้วยสายตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าด้วยปัญญา

“หลังจากนี้คุณจะไม่ต้องรำคาญฉันอีกต่อไป เพราะ ‘ทอฝัน’ คนเดิมที่คอยวิ่งตามคุณ เธอตายไปตั้งแต่วันที่กรีดข้อมือแล้วล่ะค่ะ”

คำพูดนั้นทำให้อากาศในห้องพักของโรงพยาบาลดูจะเย็นเยียบขึ้นมาทันที

ดีเซลจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่วางตา ค้นหาความจริงว่านี่คือแผนการใหม่ของเธอหรือเปล่า แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงความเด็ดเดี่ยวและมั่นใจที่เขาไม่เคยเห็นจากทอฝันมาก่อนในชีวิต

“ผมจะรอดูว่าคุณจะเก่งได้กี่น้ำ”

ดีเซลทิ้งคำพูดนั้นไว้พร้อมกับรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างไม่สนใจไยดี ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ

และกอหญ้าในร่างทอฝันที่กำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่ ชีวิตที่เธอเป็นผู้กำหนดเส้นทางของตัวเอง!