บทที่ 3

เสียงประตูปิดลงเบา ๆ พร้อมกับการจากไปของร่างสูงสง่าที่ทิ้งรอยแผลทางวาจาไว้จนบรรยากาศในห้องเย็นเยียบ

กอหญ้ายังคงนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ นัยน์ตาคู่สวยที่เคยแฝงไปด้วยความอ่อนล้าของคนวัยยี่สิบเจ็ด บัดนี้กลับฉายแววพินิจพิเคราะห์และนิ่งสงบผิดกับวิสัยเดิมของเจ้าของร่าง

ยกมือข้างที่ไม่ได้ถูกพันแผลขึ้นลูบไล้ไปตามดวงหน้า นวลแก้มเนียนละเอียดและโครงหน้าที่สวยหมดจดราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบนี้ไม่ใช่ของเธออย่างแน่นอน

หญิงสาวขยับตัวลงจากเตียงช้า ๆ แม้จะรู้สึกวิงเวียนศีรษะอยู่บ้าง แต่ความต้องการตรวจสอบความจริงมีมากกว่า พยุงร่างกายที่ดูจะสูงเพรียวกว่าร่างเดิมของตนไปที่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ

ภาพที่สะท้อนออกมาคือหญิงสาวผู้งดงามล่มเมือง ทอฝันในวัยยี่สิบห้าปีมีความสูงถึง 175 เซนติเมตร ร่างกายอ้อนแอ้นอิ่มเอมไปทุกสัดส่วน

ผิวพรรณขาวจัดราวกับน้ำนมที่ได้รับการบำรุงมาอย่างดีตั้งแต่เกิด ตาคู่นี้กลมโตสวยโดดเด่นมาก ทว่าก่อนหน้านี้คงมักจะเต็มไปด้วยแววตาริษยาและหยาดน้ำตาแห่งการเรียกร้อง

“ทอฝัน...”

เธอผู้ที่มาอยู่ในร่างนี้พึมพำชื่อนั้น น้ำเสียงที่เปล่งออกมาใสกระจ่างราวกับระฆังแก้ว แต่กลับมีความสุขุมลุ่มลึกที่ถูกแต่งแต้มลงไปใหม่

“ผู้หญิงที่โง่เขลาในความรักจนยอมทำลายชีวิตตัวเอง เพื่อผู้ชายที่ไม่ได้รักเลยงั้นเหรอ?”

กระตุกรอยยิ้มหยันที่มุมปาก มองลึกเข้าไปในเงาสะท้อนของตัวเอง แววตาแห่งความทะเยอทะยานและสติปัญญาของกอหญ้าสว่างวาบขึ้น

“ในเมื่อฉันมาอยู่ในร่างนี้แล้ว จะไม่ยอมให้ใครมาตราหน้าว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเพียงขยะราคาแพงอีกต่อไป”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูขัดจังหวะห้วงความคิด ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเข้ามาด้วยความรีบร้อน ปรากฏร่างของชายและหญิงวัยกลางคนที่แต่งตัวภูมิฐาน

ดูจากเครื่องประดับที่สวมใส่ก็รู้ทันทีว่านี่คือ อาทิตย์และ คุณหญิงพิม มหาเศรษฐีเจ้าของอุตสาหกรรมอัญมณีรายใหญ่ของประเทศ พ่อและแม่ของทอฝัน

“ฝัน ลูกแม่!”

คุณหญิงพิมถลันเข้ามาสวมกอดร่างบางด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีบัดนี้เลอะเทอะไปด้วยคราบน้ำตา

“ทำไมทำแบบนี้ลูก ถ้าลูกเป็นอะไรไป พ่อกับแม่จะอยู่ยังไง”

กอหญ้าชะงักไปให้กับถ้อยคำนั้น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่เธอไม่เคยได้รับในชาติก่อนทำให้หัวใจที่เคยด้านชาสั่นไหว

ค่อย ๆ ยกมือขึ้นโอบกอดผู้เป็นแม่ทอฝันกลับเบา ๆ ความอ่อนโยนโอบล้อมรอบตัวโดยไม่รู้ตัว

“หนูขอโทษค่ะคุณแม่ ที่ทำให้ต้องเป็นห่วง”

น้ำเสียงที่นิ่งเรียบและประโยคที่ดูมีเหตุมีผลทำให้คุณหญิงพิมผละออกมองหน้าลูกสาวด้วยความหลงลืมความโศกเศร้าไปชั่วขณะ

ใบหน้าเคลือบไปด้วยความประหลาดใจ เพราะปกติหากทอฝันฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่ลูกสาวจะทำคือการหวีดร้องหาดีเซลและโทษทุกคนที่ทำไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ

“ฝัน... ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม?”

อาทิตย์ถามด้วยน้ำเสียงแฝงความห่วงใย แววตาของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ดูอ่อนแสงลงเมื่ออยู่ต่อหน้าลูกสาวเพียงคนเดียว

“ดีเซลบอกพ่อว่าลูกฟื้นแล้ว แต่เขามีธุระด่วนต้องไปต่างประเทศ...”

“ทราบแล้วค่ะคุณพ่อ” กอหญ้าตอบกลับพลางระบายรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูงามสง่าจนผู้เป็นพ่อถึงกับชะงัก “เขาไปทำงานน่ะดีแล้วค่ะ หนูเองก็อยากมีเวลาอยู่กับตัวเองเงียบ ๆ เหมือนกัน”

อาทิตย์ขมวดคิ้ว มองลูกสาวอย่างสำรวจ

“ปกติลูกจะกรีดร้องไม่ยอมให้เขาไปไม่ใช่เหรอ? คราวก่อนลูกแทบจะเผาบ้านเพียงเพราะดีเซลไม่มารับไปกินข้าว”

กอหญ้าหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เป็นเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกฉงนใจอย่างประหลาด

“คนเราเวลาเฉียดความตาย มุมมองชีวิตก็เปลี่ยนไปนะคะคุณพ่อ หนูเพิ่งรู้ว่าเลือดที่ไหลออกมามันเจ็บแค่ไหน และความรักที่ต้องแลกมาด้วยลมหายใจ มันช่างไร้ค่าสิ้นดี”

คำพูดที่ดูเป็นผู้ใหญ่และแววตาที่สงบนิ่งทำให้อาทิตย์และคุณหญิงพิมหันไปมองหน้ากันด้วยความไม่เชื่อหู

“แล้ว... ลูกอยากได้อะไรไหม? อยากให้แม่จัดการผู้จัดการที่ชื่อเบลล่าคนนั้นไหม ที่บังอาจตามดีเซลไปต่างประเทศด้วย”

คุณหญิงพิมถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง หวังจะเอาใจลูกสาว

กอหญ้าส่ายหน้าช้า ๆ ดวงตาฉายแววเย็นชาชั่วครู่เมื่อนึกถึงชื่อผู้เป็นแม่เอ่ยถึง