บทที่ 1

ภายในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุงที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเดินของเข็มนาฬิกาเรือนทอง

‘กอหญ้า’ ดีไซเนอร์อัญมณีสาวผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการวัย 27 ปี กำลังนั่งหลังตรง ดวงตาเรียวสวยดุจเหยี่ยวแต่แฝงไปด้วยความอ่อนล้าจับจ้องอยู่ที่แบบร่างคอลเลกชัน ‘The Eternal Soul’ ซึ่งเธอกำลังจะใช้เปิดตัวในงานประมูลระดับโลกเดือนหน้า

“คุณกอหญ้าคะ... ดึกมากแล้ว พักผ่อนก่อนไหมคะ?”

แพรผู้ช่วยสาวคนสนิทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงอย่างยิ่ง ขณะประคองถ้วยน้ำชาคาโมมายล์มาวางไว้ใกล้ ๆ มือเรียวสวยของเจ้านายสาว

กอหญ้าละสายตาจากแผ่นกระดาษ เธอระบายรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่มักจะทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกทั้งชื่นชมและยำเกรงในเวลาเดียวกัน

“แพรก็รู้ว่างานชิ้นนี้สำคัญกับฉันแค่ไหน”

ดีไซเนอร์สาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าทรงพลัง นัยน์ตาฉายแววมุ่งมั่นจนยากจะสั่นคลอน

“อัญมณีที่ไร้จิตวิญญาณของผู้สร้าง ก็ไม่ต่างอะไรกับกรวดหินธรรมดา ฉันยอมไม่ได้หรอกนะถ้างานชิ้นสุดท้ายของปีนี้จะออกมาไม่สมบูรณ์แบบ”

“แต่คุณกอหญ้าไม่ได้นอนเต็มอิ่มมาสามวันแล้วนะคะ หน้าตาดูซีดเซียวมากเลยค่ะ” แพรยังคงเซ้าซี้ด้วยความห่วงใย

“ความเหนื่อยล้าเป็นเรื่องชั่วคราว แต่ผลงานชิ้นเอกจะอยู่ไปชั่วนิรันดร์”

กอหญ้าตอบกลับพลางยกน้ำชาขึ้นจิบ นัยน์ตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แล่นผ่านลำคอ

“ขอบใจมากนะแพร เธอไปพักเถอะ ฉันขอเก็บรายละเอียดตรงยอดมงกุฎอีกนิดเดียว...  แค่นิดเดียวจริง ๆ”

ผู้ช่วยสาวทอดถอนลมหายใจอย่างจำนน เพราะคำพูดของเจ้านายสาวคือประกาศิต ไม่มีใครเปลี่ยนใจผู้หญิงที่สร้างจักรวรรดิด้วยลำแข้งของตัวเองคนนี้ได้ แพรจึงทำได้เพียงก้มศีรษะลาและเดินออกไปจากห้องทำงาน

เมื่อความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง กอหญ้าก็เริ่มตวัดปากกาปลายเข็มลงบนกระดาษอย่างวิจิตรบรรจง ทุกเส้นสายที่วาดคือกลั่นออกมาจากสมองและหัวใจ

ทว่าในความเพียบพร้อมนั้น เธอกลับรู้สึกถึงความว่างเปล่าอย่างประหลาด

ดวงตาเมื่อยล้ามองกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง สะท้อนภาพหญิงสาวที่สวยสง่า สวมชุดผ้าไหมราคาแพง แต่แววตากลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ผู้เป็นเจ้าของพึมพำกับเงาตัวเองด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ

“เก่งแล้วไง รวยแล้วไงกอหญ้า สุดท้ายเธอก็แค่นั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว!”

รอยยิ้มหยันผุดขึ้นบนใบหน้าสวยสมบูรณ์แบบ เธอมีทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะปรารถนา ยกเว้น ‘เวลา’ และ ‘คนที่จะเคียงข้าง’ อย่างแท้จริง

ตึก ตึก ตึก

พลันจังหวะหัวใจที่เคยสม่ำเสมอกลับเต้นรัวแรงจนผิดปกติ

ความรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบคั้นขั้วหัวใจอย่างรุนแรงทำให้กอหญ้าต้องทิ้งปากกาในมือ

นัยน์ตาที่เคยคมกล้าบัดนี้ขยายกว้างด้วยความเจ็บปวดพร่ามัว

“อึก!”

ยกมือเรียวบางขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายแน่นจนเสื้อผ้าไหมยับยู่ยี่ ร่างกายเริ่มสั่นเทา ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอกลับกลายเป็นเสียงหอบกระชั้นที่ฟังดูน่ากลัวในความเงียบ

กอหญ้าพยายามจะพยุงตัวขึ้นเพื่อเรียกหาใครสักคน แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับมลายหายไปราวกับถูกสูบออกไปจากร่าง

“ไม่! ยังไม่เสร็จ... งานของฉัน...”

น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นช่างแผ่วเบาและสั่นเครือ นัยน์ตาคู่สวยเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า ไม่ใช่เพราะกลัวความตาย แต่เพราะเธอยังมีสิ่งที่ ‘อยากทำ’ แต่ยังไม่ได้ทำอีกมากมาย

อยากลองรักใครสักคนจริง ๆ อยากลองใช้ชีวิตที่สโลว์ไลฟ์อย่างที่คนอื่นเขาทำกัน อยากเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาที่ไม่ต้องแบกรับภาระของดีไซเนอร์ชื่อดัง

ร่างของกอหญ้าค่อย ๆ ทรุดลงจากเก้าอี้ไม้โอ๊ก สู่พรมหนานุ่มที่เย็บอย่างประณีต ความมืดมิดเริ่มคืบคลานเข้ามาบดบังวิสัยทัศน์ แสงไฟจากโคมไฟระย้าเริ่มริบหรี่ลงในความรู้สึก

ในวินาทีสุดท้ายที่หัวใจจะหยุดเต้น กอหญ้าหลับตาลงพร้อมกับภาพจำที่เลือนราง เห็นภาพความสำเร็จมากมายที่ผ่านมา แต่มันกลับไม่ทำให้เธอรู้สึกอิ่มเอมเท่ากับความคิดที่ว่า

‘หากได้มีโอกาสอีกครั้ง ฉันจะไม่ใช้ชีวิตเพื่อคนอื่น แต่จะใช้เพื่อตัวเอง’

...ลมหายใจสุดท้ายหลุดลอยไปพร้อมกับความเงียบ กอหญ้าเสียชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยวในห้องนอนที่หรูหราที่สุด

ท่ามกลางความมืดมิดที่ดูเหมือนจะไร้จุดจบ

กอหญ้ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยเคว้งอยู่ในสุญญากาศ ไม่มีน้ำหนัก ไม่มีเสียง ไม่มีแม้แต่ความเจ็บปวดที่เคยรุมเร้า แต่แล้วแสงสว่างจ้าปานจะแผดเผานัยน์ตาก็วาบขึ้น พร้อมกับเสียงอื้ออึงที่ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นเป็นลำดับ

“ทอฝัน! ได้ยินผมไหม”

น้ำเสียงนั้น... ทุ้มลึก ทรงพลัง แต่กลับแฝงไปด้วยความสั่นเล็กน้อยและเย็นชาอย่างบอกไม่ถูก กอหญ้าพยายามลืมตาขึ้น แต่เปลือกตาของเธอมันช่างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว