ตอนที่ 124 ความหลังถึงผู้เฒ่าติง

63 1-2

            ตอนที่ 124 ความหลังถึงผู้เฒ่าติง

            ตกเย็นกลับถึงบ้าน หลินจิงซูพบว่าติงเสวี่ยเหม่ยกำลังยืนทำอาหารเย็นอยู่ในครัวตามปกติ สองไม้สองมือพันกันดูยุ่งมาก ดูท่าการปรากฏตัวของหลินชิงอี้ในวันนี้ จะไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆต่อจิตใจของแม่เธอเลย

            แต่ถึงอย่างนั้น สาวน้อยก็ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่หน้าประตูห้องครัว พร้อมกับเปล่งเสียงร้องถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก

            “แม่คะ นี่แม่ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยที่กำลังก้มหน้าก้มตาเด็ดผักอยู่ เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งให้คนเป็นลูกสาว

            “แล้วเห็นแม่ไม่ปกติตรงไหนรึเปล่าล่ะจ๊ะ? คิดว่าคนอย่างแม่จะโง่ซ้ำโง่ซ้อน ยอมกลับไปหาหลินชิงอี้ให้เขาทรมานเล่นอีกงั้นเหรอ? ตอนนี้แม่มีทั้งบ้าน ตู้เย็น ข้าวสามมื้อแล้วก็เงินเก็บก้อนโต อ่อ…แล้วยังมีเสื้อผ้าหน้าผมใหม่อีก! แม่ไม่มีอะไรที่จะต้องเสียใจกับคนแบบนั้นเลย!”

            เห็นว่าหลินจิงซูยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องครัวไม่ไปไหน ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูดเท่าไหร่นัก ติงเสวี่ยเหม่ยจึงยกมือที่ถือใบผักกาดจำนวนหนึ่งขึ้นโบกสะบัดไล่

            “ไม่ต้องห่วงแม่หรอกน่า รีบกลับห้องไปทำการบ้านก่อนเถอะ อาหารเย็นเสร็จเมื่อไหร่เดี๋ยวแม่จะไปเรียกเอง”

            “แม่คะ ไม่เป็นอะไรจริงๆแน่นะคะ?”

            อย่างน้อยที่สุดหลินจิงซูก็มั่นใจว่า คนอย่างหลินชิงอี้ไม่กล้าทำอะไรติงเสวี่ยเหม่ยแน่ เพราะทุกการเคลื่อนไหวของผู้ชายคนนี้ ล้วนต้องคำนึงถึงศักดิ์ศรีและหน้าตาเป็นสำคัญ แตกต่างจากคนหัวร้อนมือไวอย่างย่าอู๋กับอู๋ซิ่วเหลียน แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ลงมือลงไม้อะไร แต่ก็น่าจะมีคำพูดทำร้ายทิ่มแทงจิตใจสาดใส่กันอยู่บ้าง นั่นต่างหากที่แปลก  ติงเสวี่ยเหม่ยในตอนนี้ดูสงบนิ่งเกินไปรึเปล่า? เธอดูเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรจนน่าแปลกใจ!

            แม้ภายในใจของเธอจะเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่ในเมื่อติงเสวี่ยเหม่ยพูดเองกับปากว่าไม่เป็นอะไร เธอคงไม่สามารถคาดคั้นอะไรไปมากกว่านี้ได้เช่นกัน

            ไม่กี่วันต่อมา วันหยุดสุดสัปดาห์ก็เวียนมาถึงอีกครั้ง หลินจิงซูกำลังถือกล่องอาหารไปส่งที่บ้านของจางหลาน เป้าหมายแรกก็เพื่อสอนหนังสือให้โจวอวี๋หาน เป้าหมายที่สองก็เพราะต้องการเจรจากับจางหลานเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจ

            เธอให้เวลามานานหนึ่งสัปดาห์เต็มแล้ว นี่ควรจะเป็นโอกาสเหมาะสมสักทีที่หลินจิงซูจะต้องมาทวงถามคำตอบจากจางหลาน

            หากจางหลานไม่เห็นด้วย เธอก็แค่ต้องดำเนินธุรกิจเพื่อเก็บเงินต่อไป จนกว่าจะสามารถเปิดร้านได้ด้วยตัวเอง

            แต่ถึงอย่างนั้น สัญชาตญาณของเธอกลับบอกว่า จางหลานน่าจะต้องเห็นดีเห็นงามด้วย และค่อนข้างมั่นใจว่าเธอจะต้องตอบตกลงอย่างแน่นอน

            ทว่าระหว่างทาง เธอเพิ่งจะเดินออกไปได้ไม่ไกลนัก ก็พลันได้พบเจอกับชายชราคนหนึ่งที่กำลังเดินสวนตัดมาบนถนนเส้นเดียวกัน

            เพียงแค่หลินจิงซูได้เห็นลักษณะการเดินอันเป็นเอกลักษณ์ของชายชราคนนี้ เธอก็สามารถฟันธงตอบได้ทันทีว่า เขาก็คือคุณตาของเธอนั่นเอง

            ผู้เฒ่าติงเป็นคนที่ขาโก่งมาก เวลาเดินจึงกะโผลกกะเผลกไปมาซ้ายทีขวาที กระทั่งทุกวันนี้ หลินจิงซูยังอดดีใจและโล่งใจไม่ได้ที่ติงเสวี่ยเหม่ยไม่ได้รับพันธุกรรมขาโก่งนี้มาจากรุ่นพ่อ เธอจึงรอดพ้นจากชะตากรรมได้อย่างหวุดหวิด แต่ความซวยกลับตกไปอยู่ที่ครอบครัวฝั่งพี่สาวของแม่เธอ ที่สภาพของแต่ละคนล้วนขาไม่โก่งข้างซ้ายก็โก่งข้างขวา ที่หนักหน่อยก็โก่งทั้งสองข้างเลยทีเดียว

            ในชีวิตก่อนหน้า เธอไม่สู้จะมีความรู้สึกประทับอกใจในตัวผู้เฒ่าติงเท่าไหร่นัก จนกระทั่งถึงวันที่หลินจิงซูได้ย้ายไปทำงานในโรงงานอาหารกระป๋องแมวช่วงแรกๆ กลับเป็นผู้เฒ่าติงนี่ล่ะที่คอยเดินกะโผลกกะเผลกไปมาหากันอยู่บ่อยครั้ง อีกทั้งยังชอบเอาไข่เยี่ยวม้าซึ่งเป็นอาหารอร่อยประจำหมู่บ้านที่เขาอยู่ติดมือไปให้ทานอยู่เสมอๆด้วย และช่วงไหนเริ่มเข้าฤดูหนาว เขาก็มักจะหาเสื้อผ้าเนื้อหนาไปฝากแทน

            แต่ถึงอย่างนั้น หลินจิงซูก็ยังไม่ค่อยชอบใจคุณตาคนนี้ของเธอสักเท่าไหร่ เพราะเธอกับผู้เฒ่าติงมักจะมีแนวความคิดที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว พูดคุยสนทนากันได้ไม่เกินสามสี่ประโยค ก็มักจะเริ่มก่อสงครามมีปากเสียงกันอยู่ตลอด

            แม้แต่ในวันที่ผู้เฒ่าติงจากโลกใบนี้ไป ตาหลานคู่นี้ก็ยังไม่วายมีปากเสียงกัน

            หลินจิงซูในเวลานั้นคิดแต่เพียงว่า ผู้เฒ่าติงเป็นพวกกร้านโลกหัวดื้อไม่ชอบให้ใครเอาชนะ ซึ่งคนแบบนี้ล้วนเป็นอะไรที่งี่เง่าไร้ตรรกะอย่างสิ้นเชิง

            จนกระทั่งถึงวันที่เธอต้องเข้าไปอยู่ในบ้านพักคนชรา สภาพขาของเธอก็ย่ำแย่ลงตามลำดับอันเนื่องมาจากกรรมพันธุ์ เวลานั้นเอง ในที่สุดเธอก็ได้ตระหนักถึงสัจธรรมที่ว่า บนโลกใบนี้ไม่มีสิ่งใดถูกหรือผิด ทุกอย่างล้วนเกิดจากมุมมองและประสบการณ์ชีวิตที่แตกต่างกันเท่านั้น

            ในเมื่อคนเราเชื่อมั่นในสิ่งใดสิ่งหนึ่งว่าถูก แต่กลับมีใครบางคนโต้แย้งว่าสิ่งนั้นผิด โดยธรรมชาติของมนุษย์แล้ว ใครที่ไหนจะยอมได้เล่า?

            จวบจนช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต หลินจิงซูที่นอนป่วยหนักอยู่บนเตียงในห้องพยาบาลของบ้านพักคนชรา ทุกครั้งและทุกวินาทีที่เธอคิดถึงคุณตา สิ่งเดียวที่เธอสัมผัสได้นั้น มีเพียงความอึดอัดและขมขื่นใจ

ทำไมเธอถึงไม่รู้จักเปิดใจลองฟังความคิดเห็นของคุณตาบ้างนะ?

ลองสักครั้งก็ยังดี?

ในช่วงเวลาที่คุณตาของเธอยังมีชีวิตอยู่ ทำไมเธอถึงไม่รู้จักรักษาความสัมพันธ์ดีๆไว้ และสร้างประสบการณ์ที่น่าจดจำร่วมกัน? ทำไมเธอต้องคอยหาเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกับเขาอยู่ตลอดเวลาด้วย? ทุกครั้งที่ทำให้เขาโกรธ และสามารถเถียงจนเอาชนะได้ มันทำให้เธอมีความสุขมากนักรึไง?

แล้วเพราะเหตุใดในวินาทีสุดท้ายของชีวิตคุณตา เธอก็ยังพูดจาประชดประชันตอกย้ำใส่หน้าเขาว่า ทั้งชีวิตนี้ คนที่เธอรักมีแค่แม่กับลุงเท่านั้น ส่วนเขาไม่เคยอยู่ในสายตาของเธอเลย…

แน่นอน เธอไม่รู้เช่นกันว่าครั้งนั้นผู้เฒ่าติงมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อได้ฟัง เพราะอีกฝ่ายป่วยเข้าขั้นวิกฤตจนไม่ได้สติ แต่เวลานี้ตอนนี้ คุณตาของเธอยังมีชีวิตอยู่ และยังอยู่ใกล้แค่เอื้อมเท่านั้น!

หลินจิงซูสูดลมหายใจเข้าลึก ตบหน้าตัวเองอย่างแรงสองสามที เพื่อเรียกสติจากความรู้สึกผิดกับเรื่องราวทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นในอดีต ก่อนจะตรงดิ่งเข้าไปหาชายชราทันที

“คุณตาคะ!”

หลินจิงซูตบเท้าเดินไปหาผู้เฒ่าติงด้วยรอยยิ้มสดใส ทว่าภายในใจกลับพยายามกล้ำกลืนกลั้นน้ำตาไว้อย่างสุดกำลัง เพื่อไม่ให้ตนเองต้องหลั่งน้ำตาออกมา