ตอนที่ 123 ตระกูลจู้

62 2-2

            ตอนที่ 123 ตระกูลจู้

           

            แน่นอนว่าตระกูลจู้ในเวลานั้นย่อมไม่อยู่นิ่งเฉยอีกต่อไป ทุกคนต่างเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียงกัน เพื่อต้องการจับตายนังเมียน้อยกับลูกสาวของมัน ต่อให้ไม่ได้ชีวิต อย่างน้อยพวกมันก็จะต้องอยู่ไม่เป็นสุข! แต่ใครจะไปคาดคิดว่า ในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญที่ทุกอย่างกำลังจะจบลงด้วยดี จู้เอ๋อร์ พ่อบังเกิดเกล้าของจู้หยานกลับแอบพาเมียน้อยและลูกสาวของมันหลบลี้ภัยหนีภัยไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศ

            จู้เอ๋อร์ออกตัวปกป้องและแสดงจุดยืนอย่างชัดเจนว่า เขาต้องการปกป้องผู้หญิงคนนี้และลูกสาวของเธอ ส่งผลให้นายหญิงใหญ่แห่งตระกูลจู้ถึงกับเดือดดาลจนแทบคลั่งกับความโง่เขลาของลูกชายตนเอง เธอเรียกรวมพล เปิดประชุมต่อหน้าสมาชิกทุกคนในตระกูลจู้อย่างพร้อมหน้า ประกาศกร้าวตัดสายสัมพันธ์แม่ลูกกับจู้เอ๋อร์ในทันที โดยมีเนื้อความว่า

            “ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจอยู่ ผู้หญิงคนนั้นกับลูกสาวของมันจะไม่มีวันได้เข้ามาเหยียบตระกูลจู้ของเราอย่างเด็ดขาด! ลำดับตระกูลวงศาจะไม่มีรายชื่อของพวกมันสองแม่ลูกเข้ามาข้องเกี่ยวแต่อย่างใด และฉันก็ได้เขียนพินัยกรรมแจกแจงเรื่องมรดกไว้หมดแล้ว ทนายที่รับผิดชอบจะเป็นคนเปิดผนึกเอกสารฉบับนี้ทันทีที่ฉันจากโลกนี้ไป!”

            สิ้นสุดเหตุการณ์นี้ จู้หยานก็ถูกส่งตัวไปยังเมืองผิงเฉิงอันห่างไกลเพื่อพักฟื้นร่างกายและจิตใจ

            กลับมาครั้งนี้ อาการป่วยของจู้หยานไม่เพียงจะดีขึ้นกว่าเดิมมาก แม้แต่บุคลิกท่าทางก็ยังดูร่าเริงสดใสขึ้นมากด้วย เริ่มมีปฏิสัมพันธ์พูดคุยกับสมาชิกคนอื่นๆในบ้านเป็นครั้งคราว โดยเฉพาะกับแววตาคู่นั้นที่ดูมีชีวิตชีวาเปล่งประกายขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก!

            “บอกฉันหน่อยนะไอ้น้องรัก! ที่คุยกันกระหนุงกระหนิงเมื่อครู่อ่ะ เป็นผู้ชายหรือผู้หญิงจ๊ะ? ไม่ต้องอายหรอกน่า มีอะไรก็พูดกับพี่ได้หมดนั่นแหละ!”

            ความจริงจู้อี้ค่อนข้างมั่นใจว่าน่าจะต้องเป็นผู้หญิงมากกว่า

            จู้หยานไม่เอ่ยตอบคำถาม ทว่ากลับยิงคำถามสวนกลับไปแทน

            “พี่อี้ พี่เชื่อรึเปล่าว่าในอนาคตจะมีจ้าวลมกรดแห่งเอเชียถือกำเนิดขึ้นมา? และจะคว้าชัยในการแข่งวิ่งร้อยเมตรในโอลิมปิกด้วย?”

            “ลมตดอะไรนะ?”

            จู้อี้ปั้นหน้ายับยู่ขมวดรวมกันเป็นจุดเดียว ญาติผู้น้องคนนี้พูดอะไรไม่เห็นจะเข้าใจ?

            “คนเอเชียจะสามารถคว้าเหรียญทองจากการแข่งขันวิ่งร้อยเมตรในโอลิมปิกได้”

            จู้หยานกล่าว

            “โม้แล้ว!” จู้อี้ผสานสองมือไว้บนท้ายทอย พร้อมเบะปากหัวเราะเยาะ

            “ถ้าคนเอเชียอย่างเราๆสามารถชนะพวกยุโรปในการแข่งวิ่งได้จริง ฉันว่าแม่สุนัขก็คงออกลูกเป็นไข่ได้เหมือนกัน! คนเอเชียกับผีที่ไหนจะสามารถวิ่งแซงหน้าไอ้พวกฝรั่งขี้นกได้?”

            “แต่ผมเชื่อนะ” จู้หยานระบายยิ้มจางๆขณะเอ่ยตอบ

            “หืม? แล้วแกไปได้ยินคำพูดไร้สาระพวกนี้มาจากไหน? เทียบกันแค่เรื่องสรีระร่างกาย คนเอเชียก็สู้ไอ้พวกหน้าขาวไม่ได้แล้ว ถ้าเป็นกีฬาประเภทอื่นที่มีเรื่องทักษะเข้ามาเกี่ยวข้อง ก็ยังพอมีสิทธิ์บ้าง แต่เรื่องวิ่งนี่…”

            ทว่าจู้อี้ยังไม่ทันจะพูดจบด้วยซ้ำ ก็เห็นจู้หยานหมุนตัวเดินกลับไปทางห้องตัวเองซะแล้ว

            จู้อี้ร้องเรียกโวยวายอยู่สักพัก

            “อะ-อ้าว? ไอ้น้องชาย! เดี๋ยว! เดี๋ยวก๊อน! ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ…”

            กลางดึกคืนนั้น ระหว่างที่จู้อี้กำลังสะบัดผ้าห่มเตรียมตัวจะเข้านอน ฟานหรง ภรรยาคนสวยของเขาก็สะกิดแขนเบาๆเรียกหา

            “อย่าเพิ่งนอนสิ ลุกขึ้นมาคุยกับฉันหน่อย”

            จู้อี้ง่วงนอนอ่อนเพลียเต็มที ปรายหางตาเหลือบมองคนเป็นภรรยาด้วยสีหน้ารำคาญเล็กน้อย พร้อมกับพูดขึ้นด้วยเสียงระห้อยอย่างขี้เกียจว่า

            “อะไรของเธอเนี่ย? มีอะไรค่อยคุยกันตอนเช้าไม่ได้รึไง?”

            ฟานหรงไม่สนใจ พูดตัดตรงเข้าประเด็นในทันที

            “ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย! ฉันมีเรื่องอยากจะเล่าให้ฟัง!”

            “คร๊าบบ คร๊าบบ~ เชิญพูดมาได้เลยจ้ะ?”

            จู้อี้ลุกขึ้นนั่งขอบเตียงด้วยสภาพสะลึมสะลือ

            “คุณได้สังเกตอะไรบ้างรึเปล่า? อาหยานกลับมาคราวนี้เหมือนจะมีบางอย่างเปลี่ยนไปจากเดิม?”

            “เอ่อ…คุณภรรยาครับ เรื่องนั้นใครๆเค้าก็สังเกตเห็นกันทั้งนั้นล่ะครับ”

            ฟานหรงมุ่ยหน้าดุใส่ ทว่ากลับดูน่ารักแทน

            “ยังจะมาประชดอีกนะ! ถ้าจะมีสักคนที่ไม่ทันสังเกตเห็น ก็คงเป็นลุงรองของคุณนั่นแหละ!”

            ได้ยินฟานหรงพูดถึง ‘ลุงรอง’ ขึ้นมา จู้อี้ก็ถึงกับสะดุ้งเฮือกตาสว่างทันที สีหน้าฉายแววอำมหิตดุร้ายเพราะความโกรธเกรี้ยว

            “ในสายตาของลุงรองตอนนี้มีแต่นังเมียน้อยกับลูกนอกสมรสของมัน! สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนไปของอาหยานได้ก็แปลกแล้ว!”

            พูดมาถึงตรงนี้ จู้อี้ก็พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก สงบสติอารมณ์ที่ครุกรุ่นอยู่ภายในใจลง

            “แต่โชคยังดีที่คุณย่าละเอียดรอบคอบมาก เขียนพินัยกรรมจัดสรรเรื่องกองมรดกไว้เสร็จสรรพแล้ว รวมไปถึงส่วนที่อาหยานควรจะได้ด้วย! ไม่อย่างนั้น ชื่อเสียงในฐานะทายาทสกุลจู้รุ่นที่สองของพวกเรา คงต้องย่อยยับไม่เหลือชิ้นดีแน่!”

            ส่วนเหตุผลที่ผู้หญิงคนนั้นแอบวางยาพิษลงในอาหารของจู้หยานนั้น เหตุผลก็ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? มันหวังจะฆาตกรรมจู้หยานให้ตาย  เพื่อสมบัติทั้งหมดในส่วนนั้นจะได้ตกไปอยู่ในกำมือของพวกมันสองแม่ลูกแทน!

            และจากนั้น มันกับลูกของมันก็จะกลายมาเป็นหนึ่งในสมาชิกของตระกูลจู้ ครอบครองสมบัติร่วมกับพวกเขา!

            จู้อี้เค้นเสียงสบถคำโตอย่างเย็นชา เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆว่า ทำไมลุงรองของเขาถึงได้ดวงตามืดบอดเกินเยียวยาได้ถึงขนาดนี้? เพื่อผู้หญิงสารเลวคนหนึ่ง เขาถึงกับยอมเปิดทางให้มันลงมือสังหารลูกชายแท้ๆของตัวเองได้ลงคอ! สักวัน นังผู้หญิงสารเลวตัวนั้นจะต้องชดใช้ความผิดในสิ่งที่มันเคยก่อไว้อย่างแน่นอน!

            จู่ๆฟานหรงก็พูดขึ้นว่า

            “เอาน่า คุณก็ใจเย็นลงก่อนเถอะ บุ่มบ่ามทำอะไรไม่เข้าเรื่องไป เดี๋ยวทุกอย่างก็จะยิ่งแย่ลงหรอก ที่ฉันปลุกคุณขึ้นมาไม่ใช่เพราะอยากจะคุยเรื่องนี้สักหน่อย แต่ฉันสังเกตเห็นว่า…จู้หยานเหมือนกับคนที่กำลังมีความรัก?”

            สำหรับเรื่องนี้ จู้อี้เองก็แอบตงิดใจตั้งแต่ที่เห็นจู้หยานคุยโทรศัพท์เมื่อตอนกลางวันแล้ว แต่ไม่ว่าจะนั่งคิดนอนคิดยังไง ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้สำหรับผู้ชายเย็นชาแบบนั้น

            ฟานหรงพูดต่อว่า

            “คุณก็อย่าทำเป็นเล่นไป พวกที่อยู่ตามชนบทน่ะน่ากลัวกว่าที่คิดมากนะ! คนพวกนั้นอาจจะกำลังหลอกลวงอาหยานหวังสูบเลือดสูบเนื้อเขาอยู่ก็ได้! ตอนนี้แค่ลุงรองก็เป็นปัญหามากพอแล้ว อย่าให้อาหยานต้องเป็นแบบนั้นอีกคนเลย!”

            ทันทีที่จู้อี้ได้ฟังดังนั้น พลันต้องพยักหน้าตามเพราะความสมเหตุสมผลเช่นกัน เขาขมวดคิ้วพูดขึ้นทันที

            “ถ้าจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีกจริงๆ พวกเราคงต้องรีบตัดไฟแต่ต้นลม! เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับลุงรองถือเป็นบทเรียนที่มากเกินพอแล้ว อย่างที่คุณย่าเคยพูดเอาไว้ ผู้หญิงที่จะเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลจู้ได้ จะต้องเป็นคนดีมีศีลธรรมเท่านั้น! ห้ามปล่อยให้พวกคนชั่วช้าหลุดเข้าได้อย่างเด็ดขาด!”