ตอนที่ 125 คำพูดคนเราช่างน่ากลัว

63 2-2

ตอนที่ 125 คำพูดคนเราช่างน่ากลัว

“จิงซูหรอกเหรอ? สรุปว่าแกกับแม่มาอยู่แถวนี้จริงๆใช่มั้ย?”

ผู้เฒ่าติงร้องถาม

“ใช่ค่ะ” หลินจิงซูพยักหน้าตอบ

“เรื่องที่พ่อกับแม่ของแกหย่าขาดกันแล้ว…เป็นความจริงรึเปล่า?”

หลินจิงซูได้ฟังพลันต้องเอะใจ เธอเอ่ยถามขึ้นอย่างระแวดระวัง

“คุณตารู้เรื่องนี้ได้ยังไงเหรอคะ?”

“ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้านของตาแล้ว! ยังจะมีหน้ามาถามอีกว่ารู้ได้ยังไง แกนั่นแหละรู้รึเปล่าว่า ชาวบ้านแถวนั้นเอาเรื่องของแกกับแม่ไปนินทากันถึงไหนต่อไหนแล้ว! แม่ม่ายสาวกับลูกติดหนึ่งคนต้องระเห็จออกมาอาศัยอยู่ข้างนอกตามลำพังแบบนี้ จะให้พวกชาวบ้านคิดยังไงล่ะ?”

ต้องบอกว่าผู้เฒ่าติงเป็นคนจำพวกมีกรอบความคิดแบบอนุรักษ์นิยมสุดโต่ง ที่ติงเสวี่ยเหม่ยมีบุคลิกนิสัยอย่างในอดีตนั้น ก็เพราะได้รับอิทธิพลมาจากคนเป็นพ่อทั้งสิ้น ในชีวิตก่อนหน้า ติงเสวี่ยเหม่ยถึงได้เลือกที่จะผูกคอตายมากกว่าที่จะยอมเซ็นใบหย่า!

และเป็นเพราะกรอบความคิดแบบอนุรักษ์นิยมสุดโต่งของเขานี่ล่ะ หลินจิงซูจึงชอบเปิดศึกทะเลาะวิวาทกับผู้เฒ่าติงอยู่ตลอดเวลา บางครั้งก็จบลงด้วยการใช้คำพูดรุนแรงที่ไปจี้ใจดำอีกฝ่ายเข้า

“คุณตาคะ แม่หย่ากับพ่อแล้วจริงๆค่ะ แต่พูดไปตอนนี้ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นแล้วล่ะค่ะ สุดท้ายชีวิตของเราก็เป็นของเรา ไม่ว่าคนอื่นจะมองยังไง เราก็ต้องเดินหน้าต่อไปค่ะ”

“ชู่วว…แกก็พูดเสียงดังเกินไป ต้นไม้มีเปลือก คนเราก็มีใบหน้า อีกไม่ช้าก็เร็ว ข่าวลือพวกนี้จะต้องลามไปถึงหูแม่แกแน่ๆ ไม่คิดบ้างเหรอว่าถึงตอนนั้นแม่ของแกจะรู้สึกยังไง?”

ผู้เฒ่าติงส่ายหน้าไปมาอย่างอับจนหนทาง พร้อมพูดอีกว่า

“คนอย่างแม่แกน่ะ แค่ต้องตัดสินใจเซ็นใบหย่าก็คงแทบใจสลายไม่เหลือชิ้นดีแล้วล่ะ ถ้าให้มาได้ยินคำนินทาเสียๆหายๆของคนรอบข้างอีก มีหวังคงได้คิดสั้นแน่ๆ! แกน่ะยังเป็นเด็กเป็นเล็กจะไปรู้อะไร? ผู้หญิงที่หย่าร้างกับสามีไป ต่อจากนี้จะมีชีวิตที่ดีได้ยังไง?”

ผู้เฒ่าติงเป็นคนหัวรั้นมากถึงมากที่สุด หลินจิงซูเองก็ตระหนักถึงข้อนี้ได้เป็นอย่างดี ตราบใดที่เขาไม่เชื่อมั่นในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ต่อให้จะหยิบยกเหตุผลร้อยแปดพันเก้ามาอธิบาย ก็ล้วนเปล่าประโยชน์

ดังนั้นแล้ว เธอจึงพาผู้เฒ่าติงกลับไปที่บ้าน ให้ได้ไปพบกับติงเสวี่ยเหม่ยด้วยตัวเองจะดีกว่า

เมื่อเธอพาผู้เฒ่าติงเข้าไปด้านในครัว ก็พบว่าติงเสวี่ยเหม่ยกำลังดองอะไรสักอย่างอยู่ในไห มือไม้เคลื่อนขยับใช้งานไม่หยุด ส่วนปากก็ไม่ว่างเพราะกำลังฮัมเพลงตามประสาคนมีความสุข

“หลองปัน หลองเหล่า หม่านเหลโถ้ว โถ้ว~ กงโสยเหว่งปั๊ดเย่า!”

ติงเสวี่ยเหม่ยร้องฮัมเพลงเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้อย่างมีความสุข และกำลังดำดิ่งไปกับเนื้อเพลงจนไม่ทันสังเกตเห็นการมาถึงของหลินจิงซูและผู้เฒ่าติงเลย

ภาพฉากที่ผู้เฒ่าติงจินตนาการเอาไว้ก็คือ ติงเสวี่ยเหม่ยเก็บตัวอยู่ในมุมใดมุมหนึ่งของบ้าน และกำลังนั่งร้องห่มร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง ต้นเหตุล้วนเกิดจากการหย่าร้างกับหลินชิงอี้ หน้าตาของเธอคงต้องห่อเหี่ยวยับย่นไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว และคงต้องเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา

แต่เมื่อเผชิญพบกับความจริงตรงหน้า และได้ยินเสียงฮัมเพลงเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ ผู้เฒ่าติงก็ถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาจ้องมองภาพตรงหน้าเขม็งจนลูกตาแทบถลนออกมา เขาพูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่

หลินจิงซูสามารถคาดเดาได้ในทันทีว่า ผู้เฒ่าติงกำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่ในเวลานี้ คงจะประมาณว่า

‘นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น? ทำไมเธอถึงได้ดูมีความสุขที่ได้หย่า?’

หลินจิงซูกระแอมไอส่งสัญญาณเรียกคนเป็นแม่โดยเร็ว

“อะแฮ่ม! แม่คะ ดูสิว่าใครมา!”

ทันทีที่ติงเสวี่ยเหม่ยเหลียวหลังกลับมา ก็ต้องเผชิญพบเข้ากับใบหน้าดำทะมึนของผู้เฒ่าติง แทบจะในวินาทีเดียวกัน ราวกับถูกน้ำเดือดสาดใส่ เธอกรีดร้องดังลั่นบ้านด้วยความตกใจสุดขีด

เธอรีบยกมือกุมหน้าอกด้วยความตกใจ หันไปตำหนิหลินจิงซูทันที

“เจ้าเด็กบ้า! คุณตาของลูกมาทำไมไม่รีบบอก!”                

หลินจิงซูยักไหล่ตอบอย่างช่วยไม่ได้

“หนูก็อยากบอกเหมือนกันค่ะ แต่ไม่ทัน…”

ติงเสวี่ยเหม่ยรีบโค้งศีรษทำความเคารพอย่างสุดแสนจะนอบน้อม ก่อนจะเข้าไปช่วยประคองจับแขนผู้เฒ่าติงพาไปนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น

“พ่อคะ ทำไมจู่ๆถึงมาที่นี่ได้ล่ะคะ?”

ผู้เฒ่าติงกระแทกเสียงเย็นใส่ ตอบกลับด้วยท่าทีเย็นชาว่า

“ถ้าฉันบอกให้แกรู้ตัวก่อนว่าฉันจะมาที่นี่ ฉันก็คงไม่ได้เห็นแกหัวเราะร้องเพลงอย่างมีความสุขแบบนี้น่ะสิ! ดูท่าแกก็ยังรู้จักใช้ชีวิตให้มีความสุขอยู่บ้างนะ เรื่องที่ฉันเป็นกังวลคงจะเปล่าประโยชน์จริงๆ”

สิ่งที่ติงเสวี่ยเหม่ยหวาดกลัวมาโดยตลอดก็คือ การที่ผู้เฒ่าติงจะล่วงรู้เรื่องการหย่าร้างของเธอ

เพราะเธอเองที่เป็นฝ่ายริเริ่มเกลี้ยกล่อมให้ผู้เฒ่าติงยอมรับในตัวผู้ชายที่เธอรัก ซึ่งคนเป็นพ่ออย่างเขาย่อมต้องอยากเห็นลูกสาวตนเองมีความสุข ท้ายที่สุดจึงยอมให้ทั้งคู่แต่งงานกัน อีกทั้งยังยอมมอบชามข้าวเหล็กให้ พาตัวหลินชิงอี้ไปฝากฝังถึงโรงงานเพื่อจะได้มีงานมีการที่มั่นคงทำ

แต่ท้ายที่สุดแล้ว กลับเป็นตัวเธอเองที่ต้องการหย่าร้าง

หากผู้เฒ่าติงล่วงรู้เรื่องนี้ขึ้นมา มีหวังคงต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างแน่นอน!

“แกไม่คิดจะอธิบายอะไรให้ฉันฟังหน่อยรึไง ทำไมถึงต้องหย่ากัน? รู้รึเปล่าว่าคนในหมู่บ้านพากันนินทาแกไปถึงไหนต่อไหนแล้ว? บอกว่าแกถูกครอบครัวสามีขับไล่เพราะนอกใจ!”

“ตอนนี้หลายคนในหมู่บ้านต่างพูดกันว่า จิงซูไม่ใช่ลูกของคนตระกูลหลิน แต่เป็นลูกของแกกับชู้!”