ตอนที่ 144 ถ้าไม่ชอบก็อย่าฝืนให้เขากิน

73 1-2

            ตอนที่ 144 ถ้าไม่ชอบก็อย่าฝืนให้เขากิน

            จู้หยานนั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนโซฟานุ่มอันหรูหรา แผ่นหลังเหยียดตรงจดจ้องมองไปที่โทรศัพท์ข้างตัวเพียงอย่างเดียว

            ราวกับสามารถสัมผัสได้ถึงห้วงอารมณ์ขุ่นมัวของผู้เป็นเจ้านาย เจ้าสาหร่ายขนปุกปุยสีขาวเดินสี่ขากระโดดขึ้นไปนั่งบนตักของจู้หยาน และพยายามใช้หัวกลมโตของมันเข้าคลอเคลียหวังให้เจ้านายอารมณ์ดีขึ้นบ้าง

            วันนี้ฟานหรงเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลหลังเยี่ยมคุณย่าจู้เสร็จ เห็นว่าจู้หยานเอาแต่นั่งนิ่งอยู่ในท่าเดิมตั้งแต่เช้าตรู่ก่อนที่เธอจะออกจากบ้านด้วยซ้ำ จวบจนกระทั่งถึงตอนนี้ เธอเสมือนกำลังมองดูภาพถ่ายที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย

            ฟานหรงตระหนักได้ทันทีว่า จะต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่นอน

            แม้จะฟังดูตลกไปสักหน่อย ทว่าเว้นเสียแต่ผู้เป็นพ่อบังเกิดเกล้าอย่างจู้เอ๋อร์แล้ว ในสายตาของสมาชิกทุกคนในตระกูลจู้นั้น จู้หยานเปรียบเสมือนดั่งสมบัติล้ำค่าก็ไม่ปาน

            ภายนอก จู้หยานอาจดูเป็นเพียงชายหนุ่มจากตระกูลร่ำรวยทั่วไปคนหนึ่ง แต่ทว่าในความเป็นจริงแล้ว เขาไม่เพียงมีใบหน้าที่หล่อเหลาเป็นเอกลักษณ์ แต่ยังเป็นถึงอัจฉริยะที่มีระดับไอคิวสูงมากด้วย ส่วนอุปนิสัยใจคอนั้น ก็ไม่ใช่คนที่มีสันดานเลวร้ายอย่างเช่นคุณชายคนอื่นทั่วไป นอกเสียจากบุคลิกเย็นชาเข้าถึงยากแล้ว ก็นับได้ว่าเป็นคนที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติทีเดียว

            คนที่ทั้งห่วงใยและรักใคร่จู้หยานที่สุดในเวลานี้ คงหนีไม่พ้นหญิงเฒ่าแห่งตระกูลจู้ เธอประคบประหงมเลี้ยงดูหลานชายคนนี้เสียยิ่งกว่าไข่ในหิน

            เมื่อครั้งที่เธอป่วยหนักจนอาการทรุดลงมาก หญิงเฒ่าถึงกับปฏิญาณยื่นคำขาดว่า หากไม่ได้พบเจอหน้าจู้หยานก่อน เธอก็จะไม่ยอมไปโรงพยาบาลเพื่อเข้ารับการรักษาใดๆทั้งสิ้น! และนับตั้งแต่วันที่จู้หยานเดินทางกลับมาจากผิงเฉิงกระทั่งถึงวันนี้ หญิงเฒ่าก็ยอมให้ความร่วมมือกับทุกคนแต่โดยดี

            ปากบอกว่าแบ่งมรดกให้ทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน ทว่าในความเป็นจริงแล้ว ส่วนที่หญิงเฒ่าทำพินัยกรรมยกสมบัติให้แก่จู้หยานเพียงแค่คนเดียว ก็เท่ากับจำนวนหุ้นของบุตรชายหญิงเฒ่าทั้งสามคนรวมกัน!

            จู้อี้ สามีของฟานหรงก็มีศักดิ์สถานะเช่นเดียวกับจู้หยาน กล่าวคือเป็นหลานชายของตระกูลจู้ แต่ทว่าส่วนแบ่งที่เขาได้รับกลับเป็นเพียงหนึ่งในสิบของจู้หยานเท่านั้น!

            แม้หญิงเฒ่าจะแสดงความลำเอียงในจุดนี้ออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน ทว่ากลับไม่มีใคร ‘กล้า’ แย้งแสดงความไม่เห็นด้วยเลยแม้แต่คนเดียว

            ฟานหรงจึงพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อสร้างความประทับใจให้กับจู้หยาน ถึงขนาดที่ว่า จงใจเปิดทางให้ญาติผู้น้องของเธอมีโอกาสได้เข้ามาตีสนิททำความใกล้ชิดกับจู้หยานได้มากที่สุด

            ด้วยเหตุนี้ ฟานหรงจะไม่มีวันปล่อยให้นังผู้หญิงบ้านนอกที่ชื่อหลินจิงซูอะไรนั่น เข้ามาบ่อนทำลายแผนการที่เธอวางไว้ได้อย่างเด็ดขาด!

            เธอตรงปรี่เข้าไปหาจู้หยาน ระบายยิ้มพร้อมถามขึ้นเสียงหวานว่า

            “อาหยานจ๊ะ กินข้าวบ้างรึยังล่ะเรา?”

            เพราะจวบจนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่มีวี่แววว่าหลินจิงซูจะติดต่อกลับมาหาเขาเลย จู้หยานจึงทั้งรู้สึกหงุดหงิดและกระวนกระวายใจอย่างยิ่งยวด แต่เหตุเพราะเขาไม่เคยแสดงอารมณ์ผ่านทางสีหน้า ต่อให้จะรู้สึกโกรธอย่างไร ใบหน้าของเขาก็ยังคงเรียบเฉยนิ่งขรึมไม่แปรเปลี่ยน

            เขาส่ายหน้าไปมาอย่างเงียบๆ ก้มศรีษะลงนั่งโอบกอดเจ้าสาหร่ายสีขาวไว้ในอ้อมแขน

            เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีอารมณ์ที่จะพูดคุยกับใครทั้งนั้น

            “ยังโกรธพี่สะใภ้คนนี้อยู่เหรอจ๊ะ?”

            ฟานหรงแอบรู้สึกอยู่ลึกๆภายในใจว่า น้องสามีคนนี้ดูเป็นคนที่มีอารมณ์อ่อนไหวแต่กลับลึกล้ำ ยากเกินกว่าจะคาดเดาความคิดภายในหัวของเขาได้ออก บางวันก็มีความคิดการกระทำที่เฉียบแหลมดั่งผู้ใหญ่มากประสบการณ์คนหนึ่ง แต่บางทีก็อย่างเช่นในตอนนี้ ที่กำลังน้อยอกน้อยใจโกรธเคืองกันเหมือนเด็กๆ

            ฟานหรงค่อยๆทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตรงกันข้ามกับจู้หยาน หยิบลูกแพร์ในชามผลไม้บนโต๊ะขึ้นมา แล้วใช้มีดขึ้นปลอกเปลือกของมันไปพลางๆ

            “เดี๋ยวพี่จะปลอกลูกแพร์ให้กินนะจ๊ะ ดูท่าตั้งแต่เช้ามาคงจะยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสินะ ปล่อยให้ท้องว่างแบบนี้มันไม่ดีต่อร่างกายนะรู้มั้ย”

            ระหว่างปลอกเปลือกลูกแพร์ เธอก็ยังคงพูดต่อว่า

            “อาหยาน ยังโกรธที่พี่พูดไม่ดีกับหลินจิงซูอยู่เหรอจ๊ะ? พี่น่ะทำทุกอย่างก็เพราะเป็นห่วงเรานะ พื้นเพอีกฝ่ายเป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้ เห็นๆอยู่ว่า เธอพยายามมาตีสนิทกับเราก็เพราะเงิน ไม่ได้มีเจตนาดีอยากจะเป็นเพื่อนกับเราจริงๆหรอก เชื่อพี่สะใภ้คนนี้เถอะนะ ผู้หญิงประเภทนี้แถวบ้านนอกมีเยอะแยะ…”

            ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยคดี จู่ๆจู้หยานก็คว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ ขัดขวางไม่ให้เธอสามารถปลอกเปลือกผลไม้ต่อไปได้

            ฟานหรงเลิกคิ้วกระตุกเล็กน้อย หันไปมองจู้หยานด้วยความสงสัย

            จู้หยานคว้าหยิบมีดปลอกผลไม้ออกจากมือของอีกฝ่าย จ้องมองลูกแพร์ที่ปลอกไปได้เพียงครึ่งลูกในมือของฟานหรง

            “ผมไม่ชอบกินลูกแพร์”

            “อ่อ..จ้ะ ถ้าไม่ชอบลูกแพร์เดี๋ยวพี่ปลอกแอปเปิ้ลให้แทนก็แล้วกันนะ”

            ฟานหรงวางลูกแพร์ทิ้งไว้บนโต๊ะ เปลี่ยนไปหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมาแทนอย่างรวดเร็ว

            “คนก็เหมือนกันครับ ถ้าเขาไม่ชอบก็อย่าฝืนให้เขากิน”

            สิ้นคำพูดสั่งสอนที่ทิ้งท้ายไว้ จู้หยานก็อุ้มเจ้าสาหร่ายขึ้นไว้ในอ้อมแขน แล้วลุกเดินจากไปที่ชั้นบนของบ้านอย่างไม่ไยดี

            ปล่อยทิ้งให้ฟางหรงนั่งหน้าดำทะมึนน่าเกลียดอยู่ที่โซฟาเพียงลำพัง

            สิ่งที่จู้หยานพยายามจะสื่อก็คือ ญาติผู้น้องของฟานหรงหรือแม้กระทั่งผู้หญิงคนอื่นๆนั้น ก็เปรียบเสมือนลูกแพร์ที่เขาไม่ชอบ ดังนั้นแล้วก็อย่าฝืนใจบังคับกันอีกเลย

            ฟานหรงได้แต่คิดอยู่ในใจ นังผู้หญิงที่ชื่อหลินจิงซูนี่มันเก่งจริงๆ ทั้งที่จู้หยานเพิ่งย้ายไปอยู่ผิงเฉิงได้ไม่นานแท้ๆ แต่กลับสามารถเกลี้ยกลอมเขาได้ซะอยู่หมัด!

            ช่างเป็นศัตรูที่ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ!

            ในช่วงเย็น จู้อี้เพิ่งกลับมาจากบริษัทและกำลังเหน็ดเหนื่อยได้ที่ อยากจะเดินไปกินข้าวเติมพลังเสียหน่อย แต่กลับถูกฟานหรงผู้เป็นภรรยาฉุดลากเข้าห้องไปเสียดื้อๆ

            แลเห็นสีหน้าเป็นกังวลของภรรยา จู้อี้จึงรีบถามขึ้นทันที

            “เกิดอะไรขึ้น? มีเรื่องอะไรอีกแล้วเหรอ?”

            “จำเรื่องของหลินจิงซูที่ฉันเล่าให้คุณฟังเมื่อวานได้รึเปล่า? ฉันว่าผู้หญิงคนนั้นต้องไม่ใช่สาวบ้านนอกบ้านนาธรรมดาๆแล้วล่ะ! ตั้งแต่เช้าจรดเย็นของวันนี้ อาหยานเอาแต่นั่งรอโทรศัพท์จากเธอ แม้แต่ข้าวปลาก็ยังไม่ยอมกินด้วยซ้ำ! ขืนปล่อยไปแบบนี้จะส่งผลร้ายต่ออาหยานเอานะ!”

            ฟานหรงแสร้งปั้นสีหน้าจริงจัง เพื่อทำให้เรื่องราวทุกอย่างดูเคร่งเครียดร้ายแรงยิ่งขึ้น

            ทว่าใครจะนึก จู้อี้กลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน และตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสบายอารมณ์ปราศจากข้อกังวลใดๆ

            “ถ้าไอ้เจ้าน้องชายมันไม่หิวมันก็แค่ไม่กิน เกิดเป็นผู้ชายทั้งที ไม่ได้กินข้าวสักวันคงไม่ตายหรอกน่า! เธอก็คิดมากเกินไป”

            “ที่ฉันจะสื่อมันไม่ใช่เรื่องกินข้าว!”

            ฟานหรงกรอกตามองค้อนใส่จู้อี้อย่างสุดแสนจะทน

            “ฉันหมายถึงเรื่องผู้หญิงที่ชื่อหลินจิงซูต่างหากล่ะ!”

            “เมื่อคืนฉันไปคุยกับอาหยานมาแล้ว เขากับเธอเป็นแค่เพื่อนข้างบ้านทั่วไป เด็กในวัยเดียวกันออกไปเที่ยวเล่นด้วยกันบ้างเป็นครั้งคราว ก็ไม่เห็นจะแปลกอะไรตรงไหน?”

            ฟานหรงเหยียดมือออกไปหยิกแขนจู้อี้อย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ ปากก็โต้สวนกลับไปทันที

“คุณนี่มันเคยรู้อะไรกับใครบ้างมั้ย? เคยเห็นอาหยานกับหยวนหยวนออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนด้วยกันบ้างรึเปล่าล่ะ? ถ้าผู้หญิงที่ชื่อหลินจิงซูอะไรนั่นมีเจตตาดีจริงๆ คงไม่มีทางเข้าถึงอาหยานได้ขนาดนี้อย่างแน่นอน! บางทีมันอาจจะวางแผนไว้ล่วงหน้าว่า ในแต่ละวันที่อาหยานอยู่ผิงเฉิงนั้น เขาออกไปที่ไหนบ้าง แล้วมันก็รีบไปดักรอเพื่อหาทางตีสนิทกับอาหยานก็ได้!”