ตอนที่ 143 หาข้อมูลลูกพี่เฉิน (2)

72 2-2

            ตอนที่ 143 หาข้อมูลลูกพี่เฉิน (2)

            ติงเสวี่ยเหม่ยที่อดทนฟังอย่างเงียบๆอยู่ข้างเคียง เมื่อเห็นว่าหลินจิงซูกล้าตบหน้าติงเสวี่ยหยานจริงๆ เธอก็แอบตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบออกมาห้ามปรามศึกว่า

            “พี่คะ ใจเย็นๆแล้วค่อยพูดค่อยจากันดีกว่า ดีขนาดไหนแล้วที่จิงซูไม่ใช้ก้อนอิฐฟาดใส่แทน แล้วก็อย่าเอาแต่บอกว่าทั้งหมดเป็นความผิดของจู้ฮั่วเลย ในเมื่อพี่กับหม่าฟู่ก็เล่นไพ่นกกระจอกกันอยู่แค่สองคน แล้วตอนที่เล่นมีใครบังคับพวกพี่รึเปล่า? แล้วพอเสียหมดเนื้อหมดตัว ใครกันที่ดึงดันจะกู้เงินมาเล่นต่อ? ไม่ใช่พวกพี่สองคนรึไง? คนที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยกลับเป็นจู้ฮั่วต่างหาก!”

            “นี่แกว่าอะไรนะ?”

            ติงเสวี่ยหยานกัดฟันกรอดเสียงดังครืดคราด พูดขึ้นอย่างไม่พอใจว่า

            “ติงเสวี่ยเหม่ย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ! ในบรรดาพวกเราสามพี่น้อง แกกับน้องเล็กสนิทกันยิ่งกว่าอะไรดี กลับเป็นฉันที่ถูกปฏิบัติราวกับเป็นคนนอก! ถ้าไม่มีแกสักคน พ่อก็คงรักฉันมากกว่านี้!”

            “ใครกันแน่ที่ปฏิบัติต่อกันราวกับเป็นคนนอก? ฉันขอถามพี่หน่อยเถอะ พี่เคยเห็นคนในครอบครัวของเราอยู่ในสายตาบ้างรึเปล่า? รู้อยู่แก่ใจว่าลูกพี่เฉินกับคนพวกนั้นมีนิสัยใจคอยังไง แต่ก็ยังเลือกที่จะคบหาคนแบบนั้น! พอเกิดปัญหาจนแก้ไขอะไรไม่ได้ ก็ทำตัวขี้ขลาดคิดจะหนีไปกับหม่าฟู่ แล้วทิ้งทุกอย่างให้พ่อกับน้องเป็นคนรับผิดชอบแทน! ใครกันแน่ที่ไร้หัวจิตหัวใจปฏิบัติต่อพวกเราราวกับเป็นคนนอกกันแน่?!”

            ตลอดเวลาที่ผ่านมา ติงเสวี่ยเหม่ยมักจะเป็นคนที่พูดหรือแสดงออกไม่เก่ง ทว่าครั้งนี้กลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เธอสยบได้แม้กระทั่งพี่สาวผู้มีปากคอเลาะร้ายจนนิ่งเงียบพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน

            เธอร้องสะอื้นเบาๆ และพูดต่อด้วยน้ำตาเอ่อล้นใบหน้าว่า

            “ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ ลูกพี่เฉินอะไรนั่นก็คงจะมายุ่งกับพวกเราไม่ได้! ต่อให้จู้ฮั่วจะเคยมีเรื่องกับพวกมันก็ตามเถอะ ถึงอย่างไรคนอย่างน้องสามก็สามารถเอาตัวรอดได้สบายอยู่แล้ว! แต่เป็นพี่กับหม่าฟู่นั่นล่ะที่ไปชี้ช่องทางให้พวกมัน! คนที่เคราะห์ร้ายกลับไม่ใช่แค่น้องสามคนเดียว แต่ยังมีพ่อที่ควรเกษียรยออกมาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในช่วงบั้นปลายชีวิต! กลายเป็นว่าตอนนี้เขากลับไม่เหลือแม้กระทั่งที่จะซุกหัวนอนด้วยซ้ำไป! รู้อย่างนี้แล้วพี่ยังจะกล้าทิ้งกันไปได้ลงคออีกเหรอ? พี่ยังมีความเป็นคนอยู่รึเปล่า?”

            ติงเสวี่ยหยานอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออกเป็นครั้งที่สอง

            ทางด้านหลินจิงซูนั้น แม้ในยามนี้จะไม่ได้เอ่ยหักล้างคำพูดใดๆของผู้เป็นแม่ แต่ภายในใจกลับรู้สึกเห็นต่างอย่างสิ้นเชิง

            ในเมื่อลูกพี่เฉินต้องการจะสร้างปัญหาให้ติงจู้ฮั่วจริงๆ ต่อให้ติงเสวี่ยหยานกับหม่าฟู่เฟิงจะไม่ได้ทำอะไรผิด แต่คนอย่างนั้นก็ยังสามารถสรรหาข้ออ้างอีกมากมายมาโยนใส่ให้อยู่ดี

            ถึงอย่างนั้น หลินจิงซูก็ไม่คิดจะปกป้องติงเสวี่ยหยานเช่นกัน คนอย่างพวกมันสองสามีภรรยา เธอไม่คิดที่จะลากมาอยู่ฝ่ายเดียวกันอยู่แล้ว

            ติงเสวี่ยหยานโต้แย้งขึ้นอีกครั้งโดยปราศจากสำนึกใดๆ

            “ไม่รู้ล่ะ อย่างพวกมันให้เวลามากสุดก็แค่สองวัน ฉันจะหาทางติดต่อจู้ฮั่วแล้วบอกให้มันกลับมา ถ้ามันไม่กล้ากลับมา ฉันกับหม่าฟู่จะไปลากตัวมันมาเอง! ต่อให้ต้องบุกไปถึงตัวเมืองก็ตามเถอะ!”

            “ป้าไม่จำเป็นต้องไปลากตัวหรือมัดแขนมัดขาน้าด้วยซ้ำ คนอย่างน้าจู้ฮั่ว ถ้ารู้ว่าครอบครัวเกิดปัญหาขึ้นเพราะเขา เขาจะต้องรีบกลับมาที่นี่เพื่อแสดงความรับผิดชอบโดยเร็วที่สุดแน่ๆค่ะ! คงไม่เหมือนคนแถวนี้ที่คิดแต่จะหนีท่าเดียวหรอกค่ะ เพราะฉะนั้นไม่ต้องเป็นห่วงไป”

            หลินจิงซูรู้จักติงจู้ฮั่วเป็นอย่างดี และค่อนข้างมั่นใจว่า ลูกพี่เฉินกับติงจู้ฮั่วจะต้องทำข้อตกลงอะไรกันสักอย่างจนบรรลุผล ไม่อย่างนั้น บ้านของผู้เฒ่าติงในชีวิตก่อนหน้าคงไม่ถูกเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีมาจนกระทั่งปัจจุบันแน่

            เพียงแค่คิดเรื่องนี้ไปมา ก็ชวนให้คิดต่อจริงๆว่า ชาติที่แล้วติงจู้ฮั่วหยิบยกวิธีอะไรมาใช้ ถึงได้สามารถกอบกู้บ้านทั้งหลังเอาไว้ได้? หรือว่าเขาจะยอมจ่ายหนี้ก้อนโตจำนวน30,000หยวนแทนสองคนนั้น?

            หรือแลกมาด้วยขาทั้งสองข้างของเขากันนะ?

            สำหรับแผนการในตอนนี้ คงต้องสืบหาข้อมูลของลูกพี่เฉินให้ได้มากที่สุดก่อน

            และสำหรับเจ้าพ่อรายใหญ่เช่นนี้ คงไม่มีสถานที่ใดเหมาะสมไปกว่า..

            บ่อนไพ่นกกระจอก!

            นับตั้งแต่ที่เคยช่วยเหลือป้าผางในครั้งนั้นแล้ว หลินจิงซูก็ปฏิญาณตนไม่ขอใช้วิชาโคตรเซียน-โกงไพ่ร้อยรูปแบบอีกแล้ว แต่ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ หากไม่เข้าถ้ำเสือแล้วจะได้ลูกเสืออย่างไรล่ะ?

            หลินจิงซูนั่งรถสองแถวมุ่งสู่ถนนไป๋ฮั่น ย่านถนนคนเดินอันแสนคึกคักตั้งแต่ช่วงเช้าของวันรุ่งขึ้น เพื่อเตรียมตัวก่อนจะลงสนามจริงในการสืบเสาะหาข้อมูล

            ไม่นานหลังจากที่เธอเดินทางไปถึงถนนไป๋ฮั่น ภายในส่วนกลางของหมู่บ้านติงเจี่ย จู่ๆโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

            ชาวบ้านผู้มีหน้าที่รับผิดชอบในวันนั้น หยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมกับขานตอบเสียงดังว่า

            “สวัสดีครับ โทรมาหาใคร?”

            “ผมต้องการคุยกับหลินจิงซูครับ”

            “โอ้? หมายถึงหลานสาวผู้เฒ่าติงน่ะเหรอ? เดี๋ยวฉันจะวานลูกชายไปเรียกที่บ้านให้ก็แล้วกันนะ เจ้าเด็กนั่นวิ่งเร็วยิ่งกว่าอะไรดี อดใจเดี๋ยวเดียวไม่นานหรอก!”

            “ครับ”

            ลูกชายตัวน้อยอาสาสับเท้าวิ่งไปที่บ้านของผู้เฒ่าติงด้วยความเร็วจี๋ รับทราบว่าหลินจิงซูไม่อยู่บ้านเวลานี้ ขาสั้นๆคู่นั้นก็วิ่งฝุ่นตลบกลับมาพร้อมเสียงร้องตะโกนว่า

            “พ่อครับ! พี่จิงซูไม่อยู่บ้าน!”

            เดิมทีชาวบ้านคนนั้นตั้งใจจะโทรกลับไปแจ้ง ทว่าเมื่อคิดถึงค่าโทรศัพท์ที่แพงแสนแพงแล้ว และอีกอย่างหลินจิงซูก็ไม่อยู่บ้านด้วย จึงไม่มีใครจ่ายเงินในส่วนนี้ให้ เขาจึงตัดสินใจไม่โทรกลับไปบอกในที่สุด

            จู้หยานนั่งรอโทรศัพท์อยู่บนโซฟา เขาเฝ้ารอแล้วรอเล่าจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าหลินจิงซูจะโทรกลับมาเลย

            เมื่อคืนก่อน หลังกลับมาจากโรงพยาบาล เขาแอบได้ยินพี่สะใภ้และญาติผู้พี่พูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องของหลินจิงซู เนื้อหาในบทสนทนาฟังแล้วไม่ค่อยจะรื่นหูเท่าไหร่นัก มีแต่คำพูดเสียๆหายๆโจมตีใส่เธอทั้งสิ้น

            เขาในเวลานั้นถึงกับหงุดหงิดขึ้นมา เสมือนมีเปลวไฟแผดเผาอยู่ภายในใจ กลายเป็นความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วแขนขาร่างกายอย่างไม่อาจอธิบายได้

            เขาอยากจะโทรติดต่อกลับไปหาหลินจิงซูในคืนนั้นทันที ทว่าหลังจากคิดไตร่ตรองถึงความเหมาะสมแล้ว  เนื่องจากเป็นยามวิกาลที่ทุกคนต้องการพักผ่อน เขาจึงยอมอดใจเฝ้ารอมาตลอดทั้งคืน

            ยิ่งรอนานเท่าไหร่ หัวใจของเขาก็ยิ่งด้านชามากขึ้นเท่านั้น

            หรือเป็นไปได้ไหมว่า เธอจะไม่อยากเป็นเพื่อกับเขาอีกต่อไปแล้ว?