ตอนที่ 146 กลับสู่ผิงเฉิง

74 1-2

            ตอนที่ 146 กลับสู่ผิงเฉิง

            ในวันรุ่งขึ้น จู้หยานออกไปเยี่ยมผู้เฒ่าหญิงที่โรงพยาบาลตั้งแต่เช้าตรู่

            ตลอดหลายคืนมานี้ เขาแทบไม่มีโอกาสได้นอนหลับเต็มตื่นเลย แรกๆก็เป็นกังวลเรื่องอาการเจ็บป่วยของผู้เฒ่าหญิง ใจจริงเขาเองก็ค่อนข้างเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย จึงมีอาการกระสับกระส่ายสะดุ้งตื่นกลางดึกเป็นระยะๆ จากนั้น ก็มีเรื่องของหลินจิงซูที่พยายามตัดขาดการติดต่อกับเขาอีกในเวลานี้ จึงยิ่งทำให้ขอบตาของเขาเริ่มมีสดำคล้ำเข้มขึ้นไม่ต่างจากหมีแพนด้า..

            โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคืนที่ผ่านมา เขาไม่ได้หลับเลยแม้กระทั่งงีบสักนิดก็ไม่มี ถวิลหาเฝ้ารอคอยจะได้ยินแต่เสียงโทรศัพท์จากห้องนั่งเล่น

            คืนนั้นทั้งคืน มีโทรศัพท์เข้ามาทั้งหมดสองสาย สายแรกมาจากจู้อี้ ส่วนอีกสายโทรมาขอคุยกับเขา แต่ทว่ากลับเป็นจู้หยานเองที่ไม่คิดจะไปรับสาย

            เพราะผู้ที่โทรมาหาเขาก็คือจ้าวหยวน ลูกพี่ลูกน้องของฟานฟรง และฟานหรงเองก็อุตส่าห์เดินมาเคาะประตูเรียกถึงหน้าห้อง แต่เขาก็ยกผ้าห่มขึ้นคลุมโปงแกล้งทำเป็นหลับ

            เขายังเฝ้าคอยโทรศัพท์อยู่ตลอดทั้งคืน ทว่ากลับปราศจากวี่แววของหลินจิงซู

            หัวใจของจู้หยานรู้สึกหนาวเหน็บเสียยิ่งกว่าฤดูหนาวท่ามกลางเมืองหลวง

            สังเกตพบว่าประกายตาของหลานชายในวันนี้ดูหม่นหมองเซื่องซึมกว่าทุกที หญิงเฒ่าเห็นแล้วพลันรู้สึกเศร้าสร้อยตามไปด้วย

            “หลานย่า เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า? มีอะไรก็บอกย่าได้นะ หรือพ่อของหลานรังแกข่มเหงอะไรอีก? ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวย่าจะจัดการล้างแค้นให้เอง!”

            “ไม่ เขาไม่ได้กลับมาครับ”

            จู้หยานขานตอบอย่างแผ่วเบา

            “ไอ้ลูกอกตัญญูนั่น! ย่าขอโทษนะที่คลอดพ่อโง่ๆแบบนั้นออกมาให้หลาน! ส่วนนังจิ้งจอกนั่น สักวันย่าจะทำให้มันต้องตกอยู่ในกำมือของย่าให้จงได้!”

            หญิงเฒ่าโกรธมากจนสำลัก ระเบิดเสียงไอหนักออกมาหลายชุดใหญ่

            “คุณย่าครับ ช่างมันเถอะ ผมไม่ได้สนใจคนพวกนั้นหรอกครับ”

            ยามนี้ที่กำลังพูดพาดพิงถึงจู้เอ๋อร์ผู้เป็นพ่อ จู้หยานกลับค่อนข้างนิ่งสงบ น้ำเสียงปราศจากความผูกผันใดๆ แม้กระทั่งสีหน้าอารมณ์ยังไร้ซึ่งระลอกคลื่นผันผวน นี่แสดงให้เห็นชัดเจนอย่างยิ่งแล้วว่า เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าจู้เอ๋อร์พ่อของตนในเวลานี้จะอยู่หรือตาย

            ได้ตระหนักเห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างลูกชายกับหลายชายที่นับวันจะยิ่งเลวร้ายลงเรื่อยๆ หญิงเฒ่าก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ แน่นอน คนที่เธอเป็นห่วงย่อมต้องเป็นฝ่ายหลัง หาใช่ฝ่ายแรกเลยไม่

            “อาหยาน สรุปแล้วหลานเป็นอะไรกันแน่? ตอนกลับมาแรกๆ หลานก็ดูร่าเริงแจ่มใสขึ้นมากแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมจู่ๆวันนี้ถึงได้ดูแย่ลงอีกแล้วล่ะ?”

            จู้หยานตัดสินใจเด็ดขาดแล้วที่จะพูดประโยคนี้ออกไป

            “คุณย่าครับ ผมอยากกลับไปผิงเฉิง”

            “หลานว่าอะไรนะ?”

            ใบหน้าเหี่ยวชราของหญิงเฒ่าเสมือนดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาลงในทันที

            “ทำไมต้องกลับไปตอนนี้ด้วยล่ะ? เพิ่งจะมาถึงเองไม่ใช่เหรอ?”

            “ผมได้พบเพื่อนที่ดีมากคนหนึ่งในผิงเฉิง ตอนนี้เธอกำลังเข้าใจในตัวผมผิดนิดหน่อย ผมก็เลยจำเป็นต้องกลับไปที่นั่นเพื่ออธิบายทุกอย่างให้เธอฟังครับ”

            จู้หยานเอ่ยตอบ

            แทบจะในทันที ดวงตาของหญิงเฒ่าเป็นประกายสว่างไสวขึ้นอย่างฉับพลัน

            “อาหยาน นี่หลานบอกว่ามีเพื่อนแล้วจริงๆเหรอ?”

            “ใช่แล้วครับ”

            จู้หยานพยักหน้าขานตอบอีกครั้ง

            “แล้วเธอเป็นคนที่มีนิสัยใจคออย่างไรล่ะ? เล่าให้ย่าฟังหน่อยจะได้มั้ย?”

            หญิงชราที่นอนป่วยโทรมอยู่บนเตียงถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เมื่อได้รู้ว่าในที่สุด ก็มีใครสักคนสามารถทะลายกำแพงน้ำแข็งภายในใจหลานชายคนนี้ลงได้ เธอจึงรู้สึกมีความสุขมากเหลือเกิน

            “เธอเป็นคนที่แปลกมากเลยครับ แต่ก็เป็นคนที่ดีมากและฉลาดมากเช่นกัน เธอแตกต่างจากผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาหาผม ไม่สิ ผมไม่เคยเจอใครที่เหมือนเธอมาก่อนเลย…”

            ฟังจากคำบอกเล่าแล้ว พูดได้ว่าหลานชายของเธอประเมินเพื่อนคนนี้ไว้สูงมากทีเดียว

            กระทั่งหญิงเฒ่าเองยังแอบรู้สึกประหลาดใจอยู่ลึกๆ เพราะในชีวิตของเธอเคยพบเห็นที่ไหนกัน หลานชายที่ปกติชอบเก็บเนื้อเก็บตัวไม่สุงสิงกับใคร จะถึงกับเผยรอยยิ้มสดใสได้มากขนาดนี้เมื่อพูดถึงเพื่อนคนดังกล่าว!

            เธอเองก็พยักหน้ารับฟังอย่างมีความสุขตามไปด้วยเช่นกัน

            “ดูท่าหลานจะชอบเพื่อนตัวน้อยคนนี้มากเลยสินะ?”

            จู้หยานเม้มริมฝีปากแน่น ทว่ามุมปากกลับหุบยิ้มไม่อยู่ จนเผยให้เห็นฟันเขี้ยวเล็กๆปรากฏออกมา

            เขายืนเงียบนิ่งชั่วขณะหนึ่ง แต่แล้วก็พยักหน้าตอบยอมรับไปตามตรง

            “ครับ ผมชอบเธอ”

            “แล้วกลับไปผิงเฉิงคราวนี้จะอยู่กี่วันล่ะ? อย่าให้นานนักล่ะเข้าใจมั้ย? ไม่อย่างนั้นย่าคนนี้คงต้องคิดถึงหลานแย่เลย”

            สายตาทั้งคู่ของหญิงชราที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ ฉายสะท้อนภาพหลานชาย เจือผสมทั้งความโหยหายและห่วงใย

            จู้หยานยิ้มตอบกลับไปว่า

            “ผมจะรีบกลับมาโดยเร็วที่สุดครับ”

            หญิงเฒ่ายังแอบเร่งเร้าเล็กน้อยว่า

            “กลับมาคราวนี้ อย่าลืมพาเพื่อนตัวน้อยของเรามาพบย่าด้วยล่ะ ได้ไหมอาหยาน?”

            ชั่วจังหวะนั้น จู้หยานแอบชะงักชะงันดูลังเล แต่ก็ยังเอ่ยตอบไปว่า

            “เดี๋ยวผมจะบอกให้เธอรู้ก็แล้วกันนะครับ คุณย่า ผมต้องรีบกลับไปเก็บกระเป๋าก่อน แล้วก็ต้องจองตั๋วรถไฟไปผิงเฉิงเที่ยวที่เร็วที่สุดด้วย”

            หญิงเฒ่าคาดไม่ถึงว่า จู้หยานจะแสดงอาการกระตือรือร้นออกมาได้มากถึงเพียงนี้ วินาทีที่กำลังจะยกมือขึ้นโบกลาหลานชายนั้น เธอกลับรู้สึกหวั่นใจเหลือเกิน

            เธอกลัวจริงๆว่า นี่อาจเป็นการร่ำลากันครั้งสุดท้าย…

            แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังโบกมือร่ำลาจู้หยานด้วยรอยยิ้ม

            ระหว่างที่จู้หยานกำลังเดินลงบันไดไปนั้น เขาก็พบกับฟานหรงและจ้าวหยวนเข้าพอดี

            จ้าวหยวนเห็นจู้หยานก็รีบตรงดิ่งเข้ามาทักทายด้วยความตื่นเต้นดีใจทันที

            “จู้หยาน! วันนี้พวกเราไปเดินเล่นด้วยกันดีมั้ย!”

            อึดใจเดียวกัน จู้หยานก็ส่งสายตาเฉียบเย็นส่อเสียดใส่ฟานหรงด้วยความสมเพช ฟานหรงเองใช่ว่าจะไม่รู้ตัวว่าตนเองได้ทำอะไรลงไป เธอรีบก้มศรีษะลงหลบหน้าอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะตรงดิ่งเข้าไปในห้องพักรักษาตัวของหญิงเฒ่าโดยเร็ว

            “ผมไม่ว่าง คุณมาที่นี่เพื่อเยี่ยมคุณย่าไม่ใช่เหรอครับ? ตอนนี้ก็ว่างแล้ว รีบเข้าไปสิ”

            สิ้นประโยคคำตอบ เขาก็รีบเบี่ยงตัวเบียดแทรกกำแพงผ่านออกไปอย่างรวดเร็ว