ตอนที่ 207 ปรักปรำหลินจิงซู

104 2-2

            ตอนที่ 207 ปรักปรำหลินจิงซู

            จู้หยานเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงยาว ออกแรงเดินสับเท้าไม่กี่ก้าวก็นำห่างออกไปไกลแล้ว หลินจิงซูไม่มีทางเลือก นอกจากต้องรีบเร่งติดตามไปเช่นกัน

      ทั้งสองเดินมาถึงป้ายรถในท้ายที่สุด ทางด้านติงเสวี่ยเหม่ยเฝ้าคอยจนร้อนรุ่มใจ สั่นเท้ากระดิกไม่หยุดโดยไม่รู้ตัวเพราะความเป็นห่วง

                  “ถ้ามาช้ากว่านี้อีกหน่อย แม่ได้ขึ้นรถกลับบ้านคนเดียวแน่!

ติงเสวี่ยเหม่ยร้องสบถดุใส่คนทั้งสอง สีหน้าน้ำเสียงบ่งบอกถึงอารมณ์หงุดหงิดฉุนเฉียวอย่างชัดเจน

จู้หยานรีบเอ่ยขอโทษขอโพยติงเสวี่ยเหม่ย สีหน้าท่าทางของเขาแสดงออกถึงความจริงจังอย่างมาก ทำเอาติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกผิดขึ้นมาทันที เธอระบายยิ้มอ่อนแล้วรีบโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่เป็นอะไรเลย! ป้าก็แค่ล้อเราเล่นเฉยๆ!”

หลินจิงซูแอบยกนิ้วโป้งให้จู้หยานอย่างเงียบๆ และแอบกระซิบชื่นชมอยู่ข้างหูของเขาว่า

“แหม แหม…เดี๋ยวนี้รู้จักวิธีเข้าหาแม่ฉันเชียวนะ แม่ก็เป็นคนแบบนี้แหละ โกรธใครได้ไม่นานหรอก ประเดี๋ยวก็รู้สึกผิดขึ้นมาซะเอง”

แต่เมื่อได้ยินเช่นนั้น จู้หยานกลับขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ตอบโต้เธอด้วยสีหน้าจริงจังว่า

“ผมรู้สึกผิดกับป้าติงจริงๆ”

หลินจิงซูแอบชะงักหวั่นใจเล็กๆ รีบพูดขึ้นว่า

“โถ่ ฉันแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง ทำไมนายต้องจริงจังขนาดนี้ด้วยนะ? ทำเอาฉันรู้สึกผิดไปด้วยเลย…”

            แต่ทันใดนั้นเอง จู้หยานก็เผยรอยยิ้มขี้เล่นออกมาจนเห็นฟันเขี้ยวซี่น้อยๆของเขา

            “ผมเองก็ล้อเล่นเหมือนกัน”

            หลินจิงซูถึงกับผงะ จู้หยานเป็นพวกขี้แกล้งคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย? ภาพจำวันแรกของเขากับเธอยังคงชัดเจน ใครกันที่เอาแต่ถ่ายรูปเก็บตัวซึมเศร้าอยู่ในห้องใต้หลังคา?

            หลังผ่านพ้นงานเลี้ยงไป หลินจิงซูก็เริ่มเดินหน้าวางแผนเปิดร้านในตัวเมืองอย่างจริงจัง เพราะครั้งนี้ได้รับเม็ดเงินสนับสนุนจากจู้หยานและคนอื่นๆที่ช่วยกันอัดฉีดเข้ามา เรื่องทุนทรัพย์จึงไม่ค่อยน่าเป็นห่วงเท่าไหร่นัก ด้านจำนวนผู้ร่วมลงทุนก็นับว่าเพียงพอแล้ว สรุปคือ ทุกอย่างล้วนเป็นไปด้วยความราบรื่นเกินกว่าที่เธอคิดจินตนาการไว้มาก

            หลินจิงซูยังเสนอกับจู้หยานอีกว่า เธอต้องการติดตั้งโทรศัพท์สาธารณะไว้ภายในร้านอีกด้วย เพราะสิ่งนี้จะช่วยเรียกยอดขายจากกลุ่มคนที่ต้องการใช้โทรศัพท์อีกทาง

            ใครจะมาต่อแถวรอใช้โทรศัพท์ ก็ต้องนั่งคอยอยู่ในร้าน และด้วยนิสัยความติดเกรงใจของคนยุคนี้ ร้อยทั้งร้อยย่อมต้องสั่งชานมไข่มุกเพื่อดื่มแก้เก้อกันทั้งนั้น

            กลยุทธ์นี้มีมติเป็นเอกฉันท์ ผู้ถือหุ้นทุกรายต่างเห็นพ้องอนุมัติผ่านในทันที เพราะนอกจากจะช่วยเรียกลูกค้าได้แล้ว การมีโทรศัพท์อยู่ในร้าน อะไรต่อมิอะไรย่อมสะดวกกว่ามาก

            เวลาผ่านพ้นไป ทุกสิ่งที่จำเป็นต่อการเปิดร้านได้รับการเตรียมพร้อมเสร็จสรรพแล้ว แต่เหลือเพียงสิ่งเดียวที่ยังไม่ได้ตัดสินใจ นั่นก็คือเรื่องทำเลที่ตั้ง

            บรรดาผู้ถือหุ้นธุรกิจชานมไข่มุกทุกคนต่างมีมติเป็นเอกฉันท์เช่นกันว่า พวกเขาจะรอจนกว่าหลินจิงซูผ่านช่วงสอบเข้ามหาวิทยาลัยไปก่อน หลังจากนั้นจึงค่อยสรุปเรื่องสถานที่ตั้งกันอีกครั้ง

            เหลือเวลาอีกเพียงแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น การสอบเข้ามหาวิทยาลัยครั้งชี้ชะตาก็กำลังจะมาถึง และหลินจิงซูก็ไม่อาจปล่อยผ่านโอกาสนี้ไปเฉยๆได้!

            เวลานี้ เนื่องจากเป็นช่วงโค้งสุดท้ายก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา หลินจิงซูจึงมุ่งเน้นความสนใจไปที่การเรียนเป็นสำคัญ เธอตั้งใจอ่านหนังสือทบทวนอย่างหนักทุกครั้งที่มีโอกาส ระหว่างนั้น ก็บังเอิญได้ยินข่าวคราวของหลินเสวี่ยที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆนี้เช่นเดียวกัน ทั้งที่ก่อนหน้า เธอลาออกจากโรงเรียนไปแล้วครึ่งหนึ่ง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด จึงยังสามารถกลับเข้าไปเรียนใหม่ได้ อีกทั้งในการเรียนซ้ำชั้นครั้งนี้ เธอยังได้อยู่ห้องเดียวกับหลินจิงซูอีกด้วย

            และแม้ทั้งคู่จะอาศัยห้องเรียนเดียวกัน แต่หลินเสวี่ยเองก็มุ่งสมาธิทั้งหมดไปกับการเรียนของเธออย่างสุดตัวเช่นเดียวกัน ไม่เคยก่อเรื่องสร้างปัญหาให้กับหลินจิงซูเลยแม้สักนิด และเมื่อฝ่ายนั้นไม่ได้สร้างปัญหาอะไรให้เธอ หลินจิงซูเองก็ไม่คิดใส่ใจเช่นเดียวกัน

            ต่างฝ่ายต่างอยู่ร่วมกันอย่างสันติมาโดยตลอด

            จนกระทั่งวันศุกร์สุดสัปดาห์

            ระหว่างที่หลินจิงซูกำลังเดินออกจากรั้วประตูโรงเรียนเพื่อกลับบ้านตามปกติ จู่ๆเธอก็เห็นรถเก๋งสีดำคันใหม่เอี่ยมจอดเทียบข้างอยู่ตรงหน้า

            การจะมีรถยนต์ส่วนบุคคลสักคันในยุคสมัยนี้นับว่าหาได้ยากมาก ทันทีที่รถคันนั้นปรากฏสู่สาธารณชน ทั้งนักเรียนและคณาจารย์ทุกคนในระแวกนั้น ต่างก็พากันมุงดูและให้ความสนใจอย่างมาก

            หลินจิงซูผู้เกิดใหม่จากยุคสมัยที่ต้องผจญกับรถติดนรกในทุกๆวัน เธอสะอิดสะเอียนกับสิ่งเหล่านี้เต็มที ฉะนั้น สำหรับเธอแล้ว เพียงแค่รถยนต์คันเดียวย่อมไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร

                  ขณะก้าวเท้าเคลื่อนผ่าน เธอก็ปรายหางตามองรถคนนั้นอย่างไม่แยแสสนใจ

                  โดยไม่คาดคิด จู่ๆประตูรถฝั่งคนขับก็เปิดออกกะทันหัน ปรากฏว่าเป็นเฉินเฉวียนเย่ที่อยู่ในชุดสูทสุดเนี้ยบ และกำลังเดินลงมาหาเธออย่างรวดเร็ว

                  ทันทีที่รู้ว่าเป็นเขา หลินจิงซูก็จ้องหน้าพร้อมกับสายตาที่ฉายแววฉงนใจ

                  “พ่อเฉิน? ไปเอารถมาจากไหนกันคะเนี่ย?”

                  เฉินเฉวียนเย่ยิ้มแฉ่งจนแก้มแทบปริ

                   “ทั้งหมดต้องขอบใจเธอนั่นล่ะสาวน้อย! คราวนี้ฉันได้กำไรเต็มๆ! ก็เลยมีเงินซื้อรถคันใหม่น่ะสิ!”

                  “ขอบใจหนูเหรอคะ?”

                  หลินจิงซูก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

                  “เอาน่า ขึ้นรถก่อนแล้วค่อยคุยกันดีกว่า!”

                  เฉินเฉวียนเย่กวักมือเรียกสาวน้อยขึ้นรถทันที

                  หลินจิงซูยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะเปิดประตูเดินขึ้นรถคันใหม่เอี่ยมไป

                  เหล่านักเรียนและคณาจารย์ทั้งหลายที่กำลังจับกลุ่มมองอยู่ เห็นภาพฉากเช่นนั้นเข้า ทุกคนต่างก็ร้องอุทานเสียงดังลั่นด้วยความอัศจรรย์ใจ

                  “นั่นไม่ใช่หลินจิงซูที่อยู่ห้องเดียวกับพวกเธอหรอกเหรอ?  เหมือนฉันจะเคยได้ยินว่าพ่อของเธอเป็นเจ้าของโรงงาน ตอนแรกก็คิดว่าแค่โรงงานเล็กๆ ที่ไหนได้ รวยขนาดนี้น่าจะเป็นระดับอุตสาหกรรมใหญ่แล้วล่ะ!”

                  “ที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตติดดินมาโดยตลอด จนพวกเราไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ!”

                  “คนเราดูแค่ภายนอกไม่ได้จริงๆ เห็นทำตัวเงียบๆไม่โดดเด่นอะไร ที่แท้ครอบครัวของเธอก็ร่ำรวยมากทีเดียว! เห้อ…ฉันเองก็อยากลองนั่งรถแบบนั้นสักครั้งจัง!”

                  “ฮ่าฮ่าฮ่า เห็นรถคันเล็กแบบนี้นะ แต่มันแพงหูฉี่เลยล่ะ! ชาตินี้พวกเราคงไม่มีโอกาสได้นั่งหรอก!”

                  หลินเสวี่ยเฝ้ามองตาไม่กะพริบด้วยความเหลือเชื่ออย่างที่สุด เธอเห็นทุกภาพฉาก ตั้งแต่แรกเริ่มจนกระทั่งรถค่อยๆเคลื่อนตัวออก เธอได้แต่กลั้นใจเปล่งเสียงขมขื่นออกมา พูดกับทุกคนว่า

                  “ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอเอง และฉันก็รู้จักพ่อของเธอดีกว่าใครๆ ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่พ่อของเธออย่างแน่นอน! บางที เธออาจจะ…ขายตัวให้เสี่ยเลี้ยงก็ได้นะ!”