ตอนที่ 208 บังคับขาย

105 1-2

      ตอนที่ 208 บังคับขาย

     

            ทันทีที่ขึ้นรถมา หลินจิงซูก็สัมผัสได้ทันทีว่า มีคนๆหนึ่งกำลังนั่งจ้องมองเธออยู่ที่เบาะหลัง

            จู้หยาน?

            เห็นว่าเป็นอีกฝ่าย หลินจิงซูก็บังเกิดคำถามขึ้นในใจ จึงร้องถามออกไปทันที

            “ทำไมนายยังอยู่ที่นี่อีก? ไม่ใช่ว่าต้องกลับเมืองหลวงเพื่อเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วเหรอ?”

            จู้หยานที่นั่งกอดอกด้วยท่าทางสุขุมแน่วแน่อยู่เบาะหลัง ได้เอ่ยอธิบายเหตุผลให้ฟังอย่างใจเย็นว่า

            “ก็แค่สอบเข้ามหาวิทยาลัยเอง ไม่เห็นจะต้องเตรียมตัวอะไรเลย ผมตัดสินใจแล้วล่ะ ในเมื่อช่วงนี้คุณเองก็ยุ่งอยู่กับการติวหนังสือ ผมจะอาสาเป็นคนช่วยป้าติงตัดสินใจเรื่องทำเลที่ตั้งร้านแทนเอง”

            ยิ่งหลินจิงซูได้ฟังคำอธิบาย เธอก็ยิ่งเสาะพบความผิดปกติบางอย่างจากตัวจู้หยาน เธอขมวดคิ้วพร้อมเอ่ยถามออกไปตามตรงทันที

            “แล้วใครกันที่บอกว่าอยากจะกลับเมืองหลวงก่อนสักพัก? ถ้าจำไม่ผิด ฉันกับแม่ไปส่งนายถึงสถานีรถไฟแล้วนี่?”

            เฉินเฉวียนเย่ที่กำลังขับรถเพลินๆ นั่งฟังมาถึงตรงนี้ก็ถึงกับหัวเราะก๊ากด้วยความขบขัน ก่อนจะพูดประชดเสียดสีขึ้นโดยไว

            “แหม แหม แล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะ? ก็แม่สาวคลั่งรักคนนั้นตามตื้อเขายิ่งกว่าผีซะอีก! พอรู้ว่าเจ้าหนุ่มนี่กำลังจะตีตั๋วขึ้นรถไฟกลับเมืองหลวง เธอก็พร้อมใจกระโดดขึ้นรถไฟตามไปทันที! ส่วนคนที่ซวยก็คือฉันยังไงล่ะ! ต้องรีบขับรถบึ่งไปรับถึงสถานีถัดไป!”

            “ใช่ผู้หญิงที่ชื่อจ้าวหยวนรึเปล่า?”

            หลินจิงซูเลิกคิ้วถาม

            จู้หยานไม่ตอบอะไร ทว่าสีหน้ากลับเผยให้เห็นถึงความอัปลักษณ์บิดเบี้ยวอย่างชัดเจน

            เห็นเช่นนั้น หลินจิงซูก็อดรู้สึกสงสารหญิงสาวที่ชื่อจ้าวหยวนไม่ได้ จะตามตื๊อผู้ชายทั้งที ดันไปตามตื๊อผู้ชายไร้ความรู้สึกอย่างจู้หยาน! เป็นบุญแค่ไหนแล้วที่ยังมีชีวิตรอดมาได้จนถึงตอนนี้!

            ขืนยังตามตื้อเขาไม่ปล่อยแบบนี้ ดีไม่ดีอาจถูกจับทุ่มตายไม่รู้ตัว!

            หัวข้อประเด็นนี้เธอไม่คิดสานต่อ แต่กลับสนใจเรื่องของเฉินเฉวียนเย่แทนมากกว่า

            “พ่อเฉินคะ ยังไม่ได้บอกหนูเลยนะว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่? แล้วจู่ๆไปซื้อรถคันนี้ได้ยังไง?”

           

            เฉินเฉวียนเย่จึงเล่าให้ฟังว่า

            “รถคันนี้ได้มาจากเงินก้อนที่ขายบ่อนกับร้านคาราโอเกะไปน่ะสิ แต่น่าจะเพราะไอ้เจ้าโล้น มันคงโกรธเกลียดฉันมาก ก็เลยไปพูดปั่นหูเจ้าถิ่นคนอื่นๆให้พากันคว่ำบาตรฉันกันหมด แต่โชคยังดีที่มีเจ้าพ่อรายหนึ่งซึ่งสนิทสนมกับฉันยอมรับซื้อไว้ในท้ายที่สุด แม้จะไม่ค่อยได้ราคาดีก็ตามที แต่ก็นับว่ามากพอสำหรับซื้อรถสักคัน แต่ฉันก็เก็บเงินส่วนหนึ่งไว้ลงทุนให้เธอแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงไป”

            หลินจิงซูขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ฟัง ไม่ค่อยได้ราคา? ทั้งที่ครั้งนี้ถูกคนเล่นไม่ซื่อกับตัวเอง แต่เฉินเฉวียนเย่ก็ยังหัวเราะออกมาได้อีกงั้นเหรอ?

            หลินจิงซูแอบรู้สึกผิดเล็กๆในใจ

            “พ่อเฉินคะ ถึงแม้เรื่องราวจะกลับกลายมาเป็นแบบนี้ แต่หนูรับรองได้ว่า อีกไม่นาน…”

            “เธอไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเลยสาวน้อย จู้หยานเล่าทุกอย่างให้ฉันฟังหมดแล้ว เธอน่ะเป็นคนมีของมากกว่าที่ฉันคิดไว้มากทีเดียว!”

            “นี่เชื่อใจหนูจริงๆใช่มั้ยคะ?”

            หลินจิงซูเอ่ยถามด้วยความลังเลไม่มั่นใจ

            เฉินเฉวียนเย่ตอบกลับโดยแทบไม่ต้องคิด

            “ก็ต้องเชื่อแน่นอนอยู่แล้ว! ถ้าไม่มั่นใจในตัวเธอตั้งแต่แรก ฉันจะตัดสินใจปิดบ่อนเพื่อมาเปิดร้านชานมไข่มุกทำไมกัน? ตอนนี้ฉันสบายดีไม่มีอะไรต้องกังวลใจ! การทำธุรกิจบนถนนไป๋ฮั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ในบางสถานการณ์ ถ้าเราเกิดจนมุมขึ้นมาจริงๆ ต่อให้ขายขาดทุนก็ต้องยอม!”

            ได้ฟังคำบอกเล่าทั้งหมด หลินจิงซูแอบรู้สึกตะขิดตะขวงใจลึกๆ เธอสัมผัสได้ถึงร่องรอยความไม่สบอารมณ์เล็กๆที่ปะปนผ่านน้ำเสียงของอีกฝ่าย กลุ่มอำนาจของเขาสลายตัวไปตั้งแต่เมื่อครั้งงานเลี้ยงที่ภัตตาคารแล้ว ต่อให้จะมานั่งเสียใจภายหลัง ก็นับว่าสายเกินแก้แล้วเช่นกัน สรุปก็คือ เฉินเฉวียนเย่อยู่ในสถานะที่ไร้ตัวเลือกโดยสิ้นเชิง เพราะต่อให้ฝืนเปิดร้านต่อไป คนดื้อรั้นอย่างชายหัวโล้นและพรรคพวกก็จะเข้ามาสร้างปัญหาให้ไม่หยุดไม่หย่อน พวกมันคงไม่ปล่อยให้เขาดำเนินกิจการต่อไปได้อย่างราบรื่นแน่นอน

            ท้ายที่สุด  เสมือนเขาถูกบังคับให้ขาย ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นมาบนถนนไป๋ฮั่นแห่งนี้ ล้วนถูกฉกฉวยเอาไปอย่างไม่เป็นธรรม

            บอกว่าเชื่อมั่นในตัวเธองั้นเหรอ? ไม่หรอก บางทีเขาก็แค่สรรหาคำพูดมาปลอบใจตัวเองเท่านั้น

            คิดมาถึงจุดนี้ หลินจิงซูก็อดรู้สึกเศร้าโศกไม่ได้ แม้เฉินเฉวียนเย่จะทำเพื่อเธอก็ตามที  แต่หากต้องมาเห็นอีกฝ่ายสูญสิ้นทุกอย่างไปทั้งที่ไม่เต็มใจแบบนี้ ตัวเธอเองก็ยากจะยอมรับได้เช่นกัน

            จู้หยานเสมือนมองผ่านอ่านความคิดของหลินจิงซูออก รู้ดีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว เขาจึงโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูว่า

            “คิดเหรอว่าคนอย่างเฉินเฉวียนเย่จะโง่ขนาดนั้น? ลองคิดดูให้ดีสิ ทำไมเขาถึงยืนกรานต้องการจะปิดบ่อนมังกรฟ้าของตัวเองให้ได้ล่ะ? ลืมไปรึเปล่าว่า ธุรกิจจำพวกบ่อนได้เงินมาจากทางไหนมากที่สุด?”

            หลินจิงซูกระซิบตอบ “จากการโกงไง”

            “ถูกต้อง ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเฉินเฉวียนเย่อีกแล้วว่า ใต้พรมมีสิ่งดำมืดขนาดไหนซุกซ่อนอยู่? เขาเองก็เสาะหาโอกาสที่จะปิดบ่อนแห่งนี้มาโดยตลอด ทั้งหมดก็เพื่อทำให้ตัวเองมือสะอาดยังไงล่ะ! ต้องการจะปิดบ่อนทั้งหมดเพียงเพราะอยากนำเงินไปสนับสนุนความฝันของลูกสาวงั้นเหรอ? ใครเห็นก็ว่าเป็นพวกเห่อลูกตามใจลูก แต่ตรงกันข้าม นี่กลับเป็นเหตุผลที่แนบเนียนที่สุดแล้วจริงมั้ยล่ะ? ได้ทั้งเงิน ได้ทั้งล้างประวัติไม่ดีของตัวเองไปด้วย”

            หลินจิงซูตาสว่างวาบตื่นรู้ในทันที ยิ่งครุ่นพินิจวิเคราะห์ตาม ทุกอย่างก็ยิ่งดูสมเหตุสมผลอย่างไม่น่าเชื่อ! ปรากฏว่า สิ่งที่เฉินเฉวียนเย่บอกมานั้น หาใช่การพูดส่งๆตามอารมณ์พาไป แต่ทุกอย่างล้วนถูกตระเตรียมวางแผนมาแล้วเป็นอย่างดี!

           

            ได้ฟังเหตุผลจากปากจู้หยานเช่นนั้น หลินจิงซูจึงค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นหลายเปาะ

            แต่นั่งยิ้มมีความสุขได้ไม่นาน จู่ๆโทรศัพท์ที่เหน็บข้างเอวของเฉินเฉวียนเย่ก็ดังก้องไปทั่วทั้งรถ

            เฉินเฉวียนเย่กดรับสายโทรศัพท์

“ฮัลโหล มีอะไร?”

เสียงปลายสายฟังดูร้อนอกร้อนใจยิ่งยวด

“ลูกพี่เฉิน! แย่แล้วครับ! มีคนบุกเข้ามาก่อปัญหาในโรงแรมของเรา!”