ตอนที่ 206 นายไม่กลัวตายจริงๆเหรอ?

104 1-2

      ตอนที่ 206 นายไม่กลัวตายจริงๆเหรอ?

     

      หลินจิงซูเฝ้าชมภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตื่นตกใจตั้งแต่ต้นจนจบ

                  จู้หยานที่มีนิสัยเย็นชาเก็บเนื้อเก็บตัวไม่สุงสิงกับใครๆ กลับสามารถลงมือได้เด็ดขาดเลือดเย็นถึงเพียงนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันนี้ ที่เขาสวมเสื้อคอปกจีนสีขาวตัดกับกางเกงสีดำ ยิ่งทำให้เขาดูราวกับพระเอกในหนังกำลังภายในอย่างมาก

                  ใครจะไปคาดคิดว่า คุณชายที่กินอยู่สบายในครอบครัวที่ร่ำรวยอย่างจู้ยาน แท้จริงแล้วจะเก็บซ่อนความแข็งแกร่งอันน่าสะพรึงเอาไว้ในตัว! พลังฝีมือของเขาจัดอยู่ในระดับสูงล้ำ แม้แต่นักเลงมืออาชีพอย่างชายหัวโล้นยังไม่รอด ถูกเขาจับตัวทุ่มอัดลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ!

                  ชายหัวโล้นพ่นฟองเลือดออกมาเต็มปาก นิ้วสั่นระริกชี้ใส่จู้หยานกับหลินจิงซู พร้อมกับแหกปากลั่นด้วยความเจ็บแค้นใจว่า

                  “พวกแก! ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ!!”

                  หลินจิงซูปรายตามองอีกฝ่ายที่นอนกองอยู่กับพื้นด้วยความสมเพช พร้อมกับหัวเราะเยาะและพูดออกไปว่า

                  “คุณลุงคะ เป็นฝ่ายลงมือก่อนแท้ๆ แต่ยังแพ้ให้กับเด็ก แล้วยังจะมีหน้ามาพูดจาข่มขู่แบบนี้อีกเหรอคะ? ไม่รู้สึกทุเรศตัวเองบ้างเลยรึไง?”

                  ใบหน้าของชายหัวโล้นเป็นสีเขียวสลับดำ ดูอัปลักษณ์น่าเกลียดเสียยิ่งกว่าหัวหมู แต่เดิม เขาก็รู้สึกอัปยศอดสูมากเกินพออยู่แล้วที่ต้องพ่ายแพ้ให้กับเด็ก ยิ่งถูกคำพูดของหลินจิงซูขยี้ปมแบบนี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกสมเพชตัวเองจนแทบอาเจียน

            หากข่าวที่เขาถูกเด็กหนุ่มวัยรุ่นซ้อมจนน่วม แพร่กระจายออกไปถึงหูคนภายนอกขึ้นมาแล้วล่ะก็ วันหน้าเขายังจะมีหน้าพบเจอใครได้อีกเล่า? ด้วยความเจ็บแค้นใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ชายหัวโล้นจำต้องเตะระบายอารมณ์กับกำแพง ก่อนจะเดินกะโผลกกะเผลกหมดสภาพจากไปทั้งแบบนั้น

            เห็นว่าหลินจิงซูเอาแต่จ้องมองกันไม่หยุด จู้หยานจึงรีบเปลี่ยนเรื่องด้วยสีหน้าท่าทางเขินอายเล็กน้อย

            “ป้าติงไปรออยู่ที่ป้ายรถสองแถวแล้ว ถ้าไม่รีบตามไป เดี๋ยวจะพลาดรถรอบนี้เอาได้นะ”

            หลินจิงซูกับจู้หยานเดินคู่เคียงกันออกมาจากภัตตาคาร หลินจิงซูเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพร้อมกับเอ่ยถามออกไปว่า

            “เพิ่งจะเริ่มเย็นเอง เดินคุยกันไปนี่แหละ ว่าแต่เมื่อกี้นายทำได้ยังไงเหรอ?”

            “หมายถึงเรื่องอะไร?”

            “ก็เรื่องที่นายอัดเจ้าโล้นนั่นยังไงล่ะ! เคยเรียนศิลปะการต่อสู้มางั้นเหรอ?”

            ถามไปพลางหลินจิงซูก็ยกนิ้วโป้งชื่นชมอีกฝ่ายไปด้วย

            “เคลื่อนไหวแค่สองท่า แต่กลับเล่นงานซะเจ้าโล้นหมดสภาพเลย!”

            จู้หยานจึงเล่าให้ฟังว่า

            “ความจริงแล้ว คนในตระกูลจู้ของผมจะต้องเข้าเรียนวิชาศิลปะป้องกันตัวทุกคน อย่างน้อยที่สุดก็วิธีเตะต่อย และควรต้องเป็นมวยบ้าง แม้จะดูเป็นเรื่องไกลตัว แต่ก็ต้องฝึกไว้ใช้ในยามคับขัน เกิดวันไหนถูกคนลักพาตัวขึ้นมา สิ่งนี้จะสามารถช่วยชีวิตเราได้ไม่มากก็น้อย”

                       

            หลินจิงซูอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ ไม่คาดคิดว่าเรื่องนี้จะกลับกลายมาเป็นประเด็นที่หนักหน่วงไม่น้อย

                  “อย่าบอกนะว่านายเองก็เคยถูก…”

                  “ผมไม่เคยถูกคนลักพาตัว แต่เคยมีญาติห่างๆคนหนึ่งโดน หลังจากที่คนร้ายได้เงินไปแล้ว มันก็ฆ่าตัวประกันทิ้งทันทีเพื่อเป็นการตัดตอน”

                  จู้หยานอธิบายให้ฟังต่อ น้ำเสียงเรียบเฉยปราศจากความรู้สึกใดๆ

                  “โดยปกติแล้ว ถ้าใครสักคนถูกลักพาตัวขึ้นมา มีโอกาสมากถึงแปดในสิบที่จะถูกฆ่าตาย ต่อให้มีวิชาศิลปะการต่อสู้ติดตัวไปบ้าง แต่ก็ยังเสี่ยงมากอยู่ดี”

                  สีหน้าท่าทางของจู้หยานสงบนิ่งจนน่าตกใจ หลินจิงซูเห็นเช่นนั้นจึงได้เอ่ยถามด้วยความสงสัย

                  “แล้วนายไม่กลัวบ้างเลยเหรอ?”

                  “จะให้ผมกลัวอะไร?”

                  “ก็เผื่อว่าวันหนึ่งนาย…”

                  หลินจิงซูส่ายหัวสะบัดไปมาเบาๆ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

                  “ตบปาก ตบปาก! ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกันนะ วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่าทั้งที จะมาพูดเรื่องอัปมงคลแบบนี้ไม่ได้”

                  จู้หยานส่ายหน้า ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

                  “ไม่เห็นจะมีอะไรน่ากลัวเลย ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นจริงๆ เลวร้ายที่สุดก็แค่ตาย บางทีการมีชีวิตอยู่ต่อไป อาจจะเลวร้ายกว่าความตายด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้น ไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจหรอก”

                  สำหรับประเด็นเรื่องความเป็นความตายนั้น หลินจิงซูค่อนข้างคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้ดียิ่งกว่าใครๆ ในช่วงชีวิตสุดท้ายที่เหลืออยู่ เธออาศัยอยู่ในบ้านพักคนชราอย่างโดดเดี่ยวในชาติก่อนหน้า แม้เธอจะยังมีชีวิต แต่ทุกลมหายใจกลับเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานเกินพรรณนา

                  แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังไม่อยากตาย เธอไม่ต้องการตายจากโลกไปทั้งแบบนี้

                 

            เพราะเหตุนั้น หลินจิงซูจึงคิดว่าทุกคนน่าจะมีความคิดแบบเดียวกับเธอเช่นกัน เมื่อไหร่ก็ตามที่พูดคุยเรื่องความตาย คลื่นอารมณ์ที่พัดผ่านห้วงจิตใจมักปรากฏแต่ความโศกเศร้าอาลัย

            ไม่ว่าใครก็อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปทั้งนั้น มีชีวิตเพื่อคนที่เรารัก มีชีวิตเพื่อแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้อง

            แล้วทำไมจู้หยานกลับไม่รู้สึกเสียใจกับความตายเลย?

            ฝีเท้าคู่นั้นหยุดชะงักอย่างกะทันหัน เธอหันไปสบตาอีกฝ่าย น้ำเสียงผันแปรเป็นจริงจัง

            “นายไม่รู้สึกเสียใจเลยจริงๆงั้นเหรอ?”

            “ผม…”

            จู้หยานลดศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนจะมองย้อนขึ้นมา สิ่งแรกที่เผชิญพบคือม่านตาสีเข้มของหลินจิงซูที่กำลังจ้องเขม็งมองใส่ วินาทีนั้นเอง เขาเริ่มรู้สึกลังเลไม่แน่ใจเช่นกัน

            หากวันหนึ่งต้องตายไปจริงๆ ถึงตอนนั้นผมจะรู้สึกเสียใจรึเปล่านะ?

            เห็นบรรยากาศที่เงียบงันถาโถมเข้าใส่เขา หลินจิงซูจึงถามย้ำอีกครั้งว่า

            “จู้หยาน นายไม่รู้สึกเสียใจกับความตายเลยจริงๆเหรอ?”

            “ผมเองก็ไม่แน่ใจ ไว้คุยเรื่องนี้กันทีหลังเถอะนะ”

            กล่าวจบประโยค จู้หยานก็เร่งฝีเท้าเดินจ้ำอ้าวนำหน้าออกไปอย่างรวดเร็ว

            “เร่งหน่อยเถอะ เดี๋ยวเราก็ขึ้นรถโดยสารรอบนี้ไม่ทันหรอก”