ตอนที่ 222 แขกที่ไม่ได้รับเชิญของหมู่บ้านติงเจี่ย (1)

            112 1-2

            ตอนที่ 222 แขกที่ไม่ได้รับเชิญของหมู่บ้านติงเจี่ย (1)

            อู๋ซิ่วเหลียนใจสลายทันทีที่ได้ยินลูกสาวตัวเองบอกแบบนั้น ดวงตาทั้งคู่ของเธอเบิกกว้าง เอ่ยถามขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ

            “เสวี่ยเสวี่ย นี่ลูก…ลูกทนเห็นแม่ตัวเองแต่งงานไปกับผู้ชายใจคออำมหิตคนนั้นได้จริงๆน่ะเหรอ?”

            หลินเสวี่ยได้แต่หลับตาลงและไม่พูดอะไรอีก

            “ลูกเองก็เห็นกับตาไม่ใช่เหรอ? ลุงของลูกเบื่อพวกเราสองคนแล้ว! สิ่งเดียวที่มันต้องการก็คือ กำจัดภาระอย่างเราสองคนออกไปให้พ้นรั้วบ้านตระกูลหลินเท่านั้น! ถ้าแม่ยอมแต่งงานใหม่จริงๆ นั่นไม่เท่ากับว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนการที่พวกมันสองคนวางไว้ตั้งแต่แรกเหรอ?”

            ต่อให้เธอ อู๋ซิ่วเหลียนคนนี้ต้องลมหายใจดับดิ้น แต่เธอจะไม่มีวันยอมให้หลิงชิงอี้และติงเสวี่ยเหม่ยกลับมารักกันเหมือนเดิมอีกแน่ ไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติหน้า!!

            อู๋ซิ่วเหลียนเห็นว่า ลูกสาวของตนเอาแต่ก้มหน้าร้องห่มร้องไห้ไม่หยุด เธอจึงพูดขึ้นอย่างมีความหวัง

            “ไม่ ยังมีอีกหนทาง”

            เธอยังจำคำพูดของหลินจิงซูที่บอกไว้ก่อนหน้าได้อย่างแม่นยำ

            อู๋ซิ่วเหลียนยังเหลือไพ่ตายอีกใบอยู่ในมือ!

            นั่นก็คือร่วมมือกับหลินจิงซู!

            ตราบใดที่เธอกับหลินจิงซูผนึกกำลังกัน โอกาสที่จะช่วยลูกสาวของเธอให้ได้มีสิทธิ์สอบเข้ามหาวิทยาลัย ย่อมต้องเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน!

            “แล้วแม่จะทำยังไง?”

            หลินเสวี่ยหยุดร้องไห้ทันที นั่งจ้องหน้าผู้เป็นแม่ทั้งน้ำตาคลอเบ้า

            “ไม่ต้องห่วง เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่จัดการเอง ส่วนลูกก็แค่ตั้งใจเรียนพิเศษต่อไปเท่านั้น!”

            ภายหลังที่อู๋ซิ่วเหลียนนั่งปลอบใจหลินเสวี่ยเรียบร้อยแล้ว เธอก็รีบเดินออกจากบ้านตระกูลหลินไปทันที        

            ระหว่างทางที่เดินออกมานั้น อู๋ซิ่วเหลียนจำต้องผ่านเส้นทางที่ป้าผางและป้าหลี่กำลังจับกลุ่มซุบซิบนินทาเรื่องชาวบ้านอยู่

            นับตั้งแต่เหตุการณ์ในครั้งนั้น ที่มีการจับเรื่องความสัมพันธ์ชู้สาวระหว่างอู๋ซิ่วเหลียนกับหลินชิงอี้ได้คาหนังคาเขา เพื่อนบ้านในละแวกนั้นก็มักจะหลีกเลี่ยงหนีห่างผู้หญิงคนนี้เสมอมา แต่ก็มีบางส่วนที่จับกลุ่มซุบซิบนินทากันทุกครั้งที่พบเห็นเธอ

            อู๋ซิ่วเหลียนไม่ทันได้เดินจากไปไหน ก็พลันได้ยินเสียงลำโพงแปดหลอดของป้าผางตะโกนถามเสียงดังลั่นว่า

            “นี่ เธอน่าจะต้องกลับไปพร้อมกับเสี่ยฉางเจ้าของโรงงานเนื้อสัตว์แล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงยังโผล่หน้าอยู่ตรงนี้อีกล่ะ?”

            “เมื่อกี้พวกฉันก็แอบมองอยู่เหมือนกัน หมอนั่นทั้งเตี้ยทั้งอัปลักษณ์สมคำร่ำลือจริงๆ! แต่ใครจะไปคาดคิดว่า ไอ้อ้วนหมูตอนแบบนั้นจะเป็นโรคจิตอย่างหนัก เป็นพวกชอบทรมานเมียตัวเอง! ซิ่วเหลียน ระวังจะกลายเป็นรายที่สามล่ะ!”

            “รายที่สามนี่มันหมายความว่ายังไงเหรอจ๊ะพี่ผาง อธิบายให้ฟังชัดๆหน่อยสิ?”

            บรรดามนุษย์ป้าอีกหลายคนเริ่มปิดปากหัวเราะกันคิกคัก

            อู๋ซิ่วเหลียนได้ยินเช่นนั้นก็กำหมัดแน่น

            เธอเลือกที่จะไม่ตอบโต้ใดๆทั้งสิ้น และเดินจากไปพร้อมกับความเคียดแค้นที่เก็บงำไว้ในใจ

            ทั้งหมดเป็นเพราะแก ไอ้หลินชิงอี้! สุดท้ายแกก็เห็นฉันเป็นแค่ของเล่นที่จะทิ้งขว้างเมื่อไหร่ก็ได้สินะ! พอเบื่อหน่ายแล้ว ไม่ใช่แค่จะยกฉันไปให้คนอื่นเล่นต่อ แต่นี่แกจงใจเล่นงานฉันถึงตาย! รู้ทั้งรู้ว่าไอ้เสี่ยยฉางนั่นเคยมีประวัติฆ่าเมียมาแล้วตั้งสองศพ แต่แกก็ยังยินดียกฉันให้กับคนแบบนั้น!

           

            ……

           

            หมู่บ้านติงเจี่ย

            ติงเสวี่ยเหม่ยกำลังเข้าครัวเตรียมอาหารเย็นตามปกติ

            แต่ใครจะไปคาดคิดว่า วันนี้กลับมีแขกคนพิเศษที่ไม่ได้รับเชิญมาหาถึงที่บ้าน

            ทันทีที่เห็นบุคคลนั้นเดินเข้ามา ทั้งติงเสวี่ยเหม่ย ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิง ทุกคนต่างก็เผยแสดงสีหน้าตกตะลึงอย่างพร้อมเพรียง

            “นึกว่าใครซะอีก นี่นับเป็นแขกที่คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ผมพูดถูกต้องรึเปล่าล่ะครับคุณพ่อของจิงซู?”

            ทันทีที่เห็นหน้าหลินชิงอี้ หม่าฟู่เฟิงก็อดชักสีหน้าเหน็บแนมใส่ไม่ได้

            แต่ทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายเข้ามาพร้อมกับถุงผลไม้และเนื้อชิ้นโตหลายถุงในมือ หม่าฟู่เฟิงก็ถึงกับแววตาเป็นประกายแทบจะในเวลาถัดมา

           

            “คุณมาทำอะไรที่นี่? บ้านหลังนี้ไม่ต้อนรับคนอย่างคุณ รีบไสหัวออกไปซะ! ”

            สีหน้าของติงเสวี่ยเหม่ยเปลี่ยนเป็นมืดทมิฬดุร้ายขึ้นอย่างมากแทบจะในทันทีที่เห็นว่าเป็นเขา เธอชี้หน้าพร้อมกับออกปากไล่ตะเพิดอีกฝ่ายโดยเร็ว

            แต่ถึงอย่างนั้น ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงก็ถูกผลไม้กับเนื้อชิ้นโตล่อลวงเข้าอย่างจัง แทบจะในทันที ทั้งสองคนต่างช่วยกันหอบหิ้วควงแขนหลินชิงอี้ และลากเข้ามาในบ้านอย่างมีความสุข

            พบเจอสถานการณ์เช่นนี้เข้าไป ติงเสวี่ยเหม่ยเองก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นเดียวกัน เธอหลงลืมไปได้ยังไงว่า จุดอ่อนของสองสามีภรรยาคู่นี้ คือสามารถถูกคนอื่นชักจูงได้ง่ายดายแค่ไหน?

            ทันทีที่ผู้เฒ่าติงเห็นลูกเขยคนรอง ซึ่งร้อยวันพันปีไม่เคยโผล่หน้ามาเยี่ยมเยือน ก้าวเหยียบเข้ามาในบ้านวันนี้ เขาทั้งรู้สึกประหลาดใจและโมโหในคราวเดียวกัน

            “ไสหัวออกไปจากบ้านฉันซะ!! แกยังมีหน้ามาเหยียบที่นี่อีกเหรอ?!!”

            “คุณพ่อครับ ผมขอโทษจริงๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมยุ่งกับงานมากจนไม่มีเวลามาเยี่ยมเยียนเลย! ผมขอโทษจากใจจริงนะครับคุณพ่อ!”

            หลินชิงอี้ดูเชื่องมากราวกับคนที่รู้จักสำนึกผิดแล้ว ซึ่งภาพฉากนี้ก็ทำให้ทุกคนตรงนั้นถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

                  ในเวลาต่อมา หลินจิงซูที่เพิ่งกลับจากโรงเรียนก็เดินเข้ามา และพลันต้องพบเห็นเหตุการณ์ที่น่าประหลาดใจนี้เข้า

                  สัตว์เดรัจฉานในคราบพ่อของเธอคนนี้ ที่ไม่เพียงไร้หัวใจ แต่ยังไม่เคยคิดจะมาเยี่ยมเยียนพ่อตาตัวเองเลยสักครั้ง ขณะนี้กำลังนั่งแกว่งขาอย่างสบายใจเฉิบอยู่ในห้องนั่งเล่นงั้นเหรอ?