ตอนที่ 223 แขกที่ไม่ได้รับเชิญของหมู่บ้านติงเจี่ย (2)

112 2-2

                  ตอนที่ 223 แขกที่ไม่ได้รับเชิญของหมู่บ้านติงเจี่ย (2)

                  หลินจิงซูย่อมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่อีกด้าน ก็ไม่คิดว่าภาพฉากเช่นนี้จะเกิดขึ้นรวดเร็วกว่าที่คาดเดาไว้

                  เธอตระหนักดีว่า หลินชิงอี้จะต้องเดินทางมาพบติงเสวี่ยเหม่ยในเร็ววันอย่างแน่นอน

                  เพราะท้ายที่สุดแล้ว คนอย่างหลินชิงอี้จะยอมทิ้งโฉนดบ้านเก่าทรุดโทรมติดริมแม่น้ำ ที่เปรียบเสมือนภูเขาทองคำหลังนั้นไปได้ยังไงล่ะ?

            จุดมุ่งหมายของหลินชิงอี้มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นก็คือ ทำทุกวิถีทางเพื่อเกลี้ยกล่อมขอคืนดีกับติงเสวี่ยเหม่ย และให้เธอยินยอมแต่งงานกับเขาใหม่อีกครั้ง จากนั้น ก็อ้างสิทธิ์ความเป็นสามียึดโฉนดบ้านเก่าทรุดโทรมติดริมแม่น้ำนั่นกลับคืนมา

                  แต่สิ่งที่หลินจิงซูอยากจะรู้มากกว่าก็คือ การกระทำเช่นนี้ของเขา จะต้องมีบางฝ่ายไม่พอใจอย่างแน่นอน

                  ถูกต้อง เธออยากรู้จริงๆว่า หลินชิงอี้หยิบใช้วิธีใดมากำราบคนอย่างอู๋ซิ่วเหลียน?

                  “ซูซู กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ?”

                  สีหน้าบูดบึ้งของติงเสวี่ยเหม่ยคลายอ่อนลงเล็กน้อยในทันทีที่ได้เห็นหน้าลูกสาว

                  หลินจิงซูเมินเฉยต่อการมาของหลินชิงอี้โดยสิ้นเชิง ไม่แม้แต่จะมองหน้าหรือเอ่ยทักทายใดๆสักคำ เธอทำตัวราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นอากาศธาตุไร้ตัวตน

                  เธอเดินตรงไปนั่งเล่นที่โซฟา สิ่งเดียวที่ต้องการคือรับชมบทละครสามีดีเด่น และฟังคำพูดหวานๆจากพ่อสารเลวคนนี้ ที่กำลังจะขึ้นเวทีแสดงให้ดูเป็นลำดับต่อไป

                  “คุณพ่อครับ ที่ผ่านมา ผมรู้ตัวดีว่าทำผิดต่อคุณพ่อและอาเหม่ยมากขนาดไหน ผมนี่มันแย่จริงๆ ที่ไม่สามารถดูแลลูกสาวของคุณพ่อได้ดีกว่านี้…”

                  หลินชิงอี้มาคราวนี้ เขาได้เตรียมการมาเป็นอย่างดี ทันทีที่มีโอกาสได้พูดก็รีบขอโทษขอโพย ทำตัวสำนึกและยอมจำนนต่อความผิดทั้งหมดที่ตนเคยก่อขึ้น บางช่วงจังหวะถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความรู้สึกเสียใจ

                  ผู้เฒ่าติงกลับไม่รู้เลยว่า แท้ที่จริงการกลับมาครั้งนี้ของหลินชิงอี้ล้วนเต็มไปด้วยกลอุบายมากมาย ได้ฟังแบบนั้นก็หลงเข้าใจไปว่า ในที่สุดลูกเขยรองคนนี้ก็รู้จักสำนึกตัว ถึงขนาดลงทุนมาที่นี่เพื่อสารภาพผิดด้วยตัวเอง

                  แต่สุดท้าย สีหน้าท่าทางของผู้เฒ่าติงก็ยังคงบึ้งตึงไม่แปรเปลี่ยน เพราะโดยปกติแล้ว ในชีวิตของเขาก็แทบไม่เคยยิ้มให้ใครเลย

                  “คุณพ่อ อาเหม่ย ได้โปรดให้โอกาสผมชดใช้ความผิดด้วยเถอะนะ! ผมสัญญาว่าจะดูแลคุณกับลูกสาวของเรา…”

            “ฮึกๆ…ฮึกๆ…ผมอยากให้เราสามคนกลับมาเป็นครอบครัวที่แสนอบอุ่นเหมือนกัน”

            ทุกคนต่างจับจ้องมองหน้าเขาโดยไม่พูดอะไร เว้นเสียแต่หลินจิงซูที่ขี้เกียจเกินกว่าจะทนดูต่อไป เธอจงใจจี้ถามอีกฝ่ายว่า

            “อยากจะแต่งงานใหม่กับแม่ของหนูมากใช่มั้ย? ถ้างั้นเรื่องป้ารองจะจัดการยังไง?”

            “เธอ…เธอจะออกจากบ้านตระกูลหลินของเราในอีกไม่ช้า ย่าของลูกแนะนำให้เธอแต่งงานใหม่เหมือนกัน”

            ได้ยินเช่นนั้น หลินจิงซูก็อดที่จะหัวเราะเยาะและสาปส่งผู้ชายคนนี้อยู่ในใจไม่ได้เหมือนกัน วิธีการเดินหมากแบบนี้ ช่างสมกับเป็นหลินชิงอี้แล้วจริงๆ แม้จะเป็นวิธีที่เลือดเย็นเกินไปเสียหน่อย แต่กลับได้รับประโยชน์ถึงสองทาง ข้อแรก เขาสามารถกำจัดตัวปัญหาอย่างอู๋ซิ่วเหลียนให้พ้นทางไปได้ และสอง หลังจากได้โฉนดบ้านติดแม่น้ำกลับคืนไป และนำไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินจำนวนมหาศาลแล้ว เขาก็ยังสามารถตัดส่วนแบ่งที่ไม่จำเป็นทิ้งไปได้อีกด้วยเช่นกัน

            เดิมทีนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยก็นั่งชักสีหน้าบูดบึ้งอยู่ตลอดตั้งแต่แรกจนถึงบัดนี้ เธอไม่แม้แต่แสดงอารมณ์หรือเปล่งเสียงใดๆออกมาสักคำ

            แต่ภายหลังเมื่อได้รับรู้ว่า ย่าอู๋บีบให้อู๋ซิ่วเหลียนแต่งงานใหม่ เพื่อขับไล่เธอออกจากบ้านตระกูลหลิน กระทั่งตัวเธอเองยังอดรู้สึกทึ่งไม่ได้

            คนตระกูลหลินตาสว่างแล้วหรือ? ทั้งหลินชิงอี้และย่าอู๋ ทั้งสองคนล้วนต้องการช่วยพวกเธอสองแม่ลูกอย่างนั้นหรือ?

            หากจะถามถึงความรู้สึกของติงเสวี่ยเหม่ยในขณะนี้ เธอเองก็อธิบายไม่ถูกเช่นกัน

            ได้ฟังคำสารภาพบาปที่แสนจริงใจจากปากลูกเขย ผู้เฒ่าติงเองก็พลันจิตใจสั่นไหวเช่นกัน

            สุดท้ายแล้ว เขาก็แค่ชายชราที่มีชุดความคิดเก่าๆคนหนึ่งเท่านั้น ได้รับการปลูกฝังมาตลอดว่า การหย่าร้างนับเป็นความอัปยศอย่างที่สุดของชีวิต ผู้หญิงจะมีชีวิตที่ดีได้อย่างไรหากปราศจากผู้ชาย?

            จริงอยู่ที่สองแม่ลูกยังสามารถหาเงินได้ในตอนนี้ แต่หากวันหนึ่งใครบางคนเกิดล้มขึ้นมาล่ะ? ดังนั้น เพื่อป้องกันเรื่องเลวร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต สถาบันครอบครัวจึงยังจำเป็นที่จะต้องมีผู้ชายเป็นกระดูกสันหลัง

            “แกน่ะ คิดได้แล้วจริงๆเหรอ?”

            น้ำเสียงของผู้เฒ่าติงเย็นชาเหมือนเคย ที่แตกต่างไปคืออาการลังเลที่เจือผสมอยู่ในนั้น

            หลินชิงอี้เริ่มมีความหวังขึ้นมาทันที เขารีบพยักหน้าและตอบกลับไปว่า

            “ผมให้สัญญาได้เลยครับคุณพ่อ นับแต่นี้ต่อไป ผมจะดูแลอาเหม่ยกับจิงซูเป็นอย่างดี!”

            หลินจิงซูกลอกตามองค้อนอย่างเงียบๆ เพราะชุดความคิดที่เก่าคร่ำครึเหล่านี้นี่เอง จึงทำให้คุณตาของเธอถูกหลอกได้โดยง่าย โชคดีแค่ไหนแล้วที่เขาเกิดมาเป็นผู้ชาย เพราะหากเป็นผู้หญิงแล้วล่ะก็ ผู้เฒ่าติงน่าจะถูกคนข่มเหงรังแกหนักพอควร

            หลินชิงอี้ขยับสายตาเคลื่อนหาติงเสวี่ยเหม่ย ทว่าเธอกลับยืนขึ้นอย่างเหลืออด พร้อมกับไล่ตะเพิดอีกฝ่ายไปว่า

            “หมดธุระแล้วก็กลับไปซะ”

            พูดจบ ติงเสวี่ยเหม่ยก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไปทันที

            เห็นผลลัพธ์ที่ออกมาในแนวทางนี้ หลินจิงซูก็ค่อนข้างมั่นใจไม่น้อย แม้ฟังดูเหมือนติงเสวี่ยเหม่ยจะออกคำสั่งขับไล่อีกฝ่าย แต่ระดับน้ำเสียงกลับอ่อนลงกว่าเดิมมาก

            เธอย่อมทราบดีว่า เวลานี้ติงเสวี่ยเหม่ยกำลังหวั่นไหว

            ตราบใดที่ถูกหลินชิงอี้ใช้ลูกออดอ้อนจี้ปมอีกสักสองสามครั้ง มั่นใจเถอะว่า เธอจะต้องกลับกลายมาเป็นภรรยาผู้ว่านอนสอนง่ายเหมือนเมื่อก่อนอย่างแน่นอน!

            ครั้งนี้หลินชิงอี้ยอมจากไปแต่โดยดี หลังจากนั้น หลินจิงซูก็รีบตามติงเสวี่ยเหม่ยเข้าไปในห้องนอนทันที

            “แม่ รู้สึกหวั่นไหวบ้างรึเปล่า?”

            พูดตามตรง หลินจิงซูแทบไม่กล้ารับรองเลยว่า ติงเสวี่ยเหม่ยจะยอมดำดิ่งลงสู่นรกขุมนั้นอีกครั้งจริงๆหรือไม่?

            “จะบ้าเหรอ? ไม่มีทาง!”

            ทว่าครั้งนี้กลับผิดคาด นับว่าเป็นการหักปากกาเซียนของหลินจิงซูอย่างจัง ติงเสวี่ยเหม่ยหันมากุมมือลูกสาวไว้แน่น บอกกับเธอด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความแน่วแน่มั่นคง

            “แม่ตัดใจจากเขาได้ตั้งนานแล้ว! ที่สำคัญ ตอนนี้ทุกอย่างในชีวิตของแม่ก็ลงตัวดี ใครจะโง่ยอมกลับไปอยู่ในถ้ำของสัตว์นรกพวกนั้นอีกล่ะ!?”

            หากไม่นับคำพูดที่หลุดจากปาก เพียงแค่สีหน้าเด็ดเดี่ยวของติงเสวี่ยเหม่ยในตอนนี้ ก็นับเป็นเครื่องยืนยันชั้นเยี่ยมได้แล้ว

            เธอไม่คิดจะกลับไปคืนดีกับหลินชิงอี้อย่างแน่นอน!

            เห็นเช่นนั้น หลินจิงซูจึงค่อยรู้สึกโล่งใจเป็นที่สุด

            “แม่คะ อยากรู้รึเปล่าว่าทำไมจู่ๆพ่อถึงได้เปลี่ยนใจ อยากจะกลับมาแต่งงานใหม่กับแม่อีกครั้ง?”

            หลินจิงซูคลี่ยิ้มกว้าง ในเมื่อไม่จำเป็นจะต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องสภาพจิตใจของผู้เป็นแม่แล้ว เธอเองก็เดินหน้าลุยตามแผนต่อทันทีเช่นกัน

            แน่นอนว่าติงเสวี่ยเหม่ยย่อมไม่รู้ถึงเหตุผลในครั้งนี้ของหลินชิงอี้ เธอเอ่ยถามทันทีด้วยความสงสัยใคร่รู้

            “เพราะอะไรเหรอ?”

            “ก็เพราะบ้านเก่าติดแม่น้ำหลังนั้น กำลังจะถูกรัฐบาลเวนคืนพร้อมกับจ่ายค่าชดเชยให้เป็นเงินก้อนโตน่ะสิคะ!”