ตอนที่ 221 ความเป็นแม่

111 2-2

ตอนที่ 221 ความเป็นแม่

           

            “นี่แกรู้รึเปล่าว่าทำไมลุงของแกถึงอยากจะไล่ให้ฉันไปแต่งงานใหม่นัก? เพราะมันเองก็อยากจะแต่งใหม่กับนังติงเสวี่ยเหม่ยเหมือนกันยังไงล่ะ!!”

            อู๋ซิ่วเหลียนยังคร่ำครวญต่อไปว่า

            “เสวี่ยเสวี่ย ลูกจะไปรู้อะไร! คุณฉางอะไรนั่นอัปลักษณ์ทั้งกายทั้งใจ! เคยทำร้ายร่างกายภรรยาจนตายไปแล้วถึงสองคน! ถ้าแม่ต้องแต่งงานไปกับคนแบบนั้นจริงๆ ไม่ใช่ว่าจะต้องกลายเป็นรายที่สามรึไง?!”

            หลินเสวี่ยดวงตาเบิกโพลงอย่างไม่อยากจะเชื่อ เธอลังเลไม่รู้จะเอ่ยปากพูดอะไรอยู่ครู่ใหญ่

            “ซิ่วเหลียน นี่คุณกำลังพูดอะไรไร้สาระ? เรียกเสี่ยฉางว่าคนอัปลักษณ์แบบนั้นได้ยังไง? ผู้ชายอย่างเขามีผู้หญิงตั้งมากมายมาต่อแถวอยากจะได้เป็นสามี คุณน่ะโชคดีขนาดไหนแล้วที่เขายังชายตามอง? ฝ่ายนั้นทั้งรวยทั้งมีชื่อเสียง อีกไม่นานเธอกับลูกสาวก็จะได้มีหน้ามีตา ในอนาคตจะมีเงินมีทองมีกินมีใช้ไม่หมด!”

            หลินชิงอี้ยังทิ้งประโยคจี้ใจดำเป็นคำปิดท้ายอีกว่า

            “ทั้งหมดนี้ก็เพื่อประโยชน์ของเสวี่ยเสวี่ย เธอเองก็อยากให้ลูกสาวมีชีวิตที่ดีไม่ใช่รึไง?”

            ด้วยความช่วยเหลือของหลินเสวี่ย อู๋ซิ่วเหลียนจึงสามารถประประคองตัวลุกขึ้นได้อีกครั้ง ในเวลานี้ เธอสงบนิ่งลงมาก แตกต่างจากเมื่อครู่ที่สักแต่จะใช้กำลังถ่ายเดียว

           

            แต่ถึงอย่างนั้น จนแล้วจนรอดอู๋ซิ่วเหลียนก็ยังยืนยันคำเดิม เธอพูดประชดเสียดสีใส่เขาว่า

            “จุดประสงค์ที่แท้จริงของแก ก็เพื่อขับไล่ฉันไปให้พ้นจากชีวิตรักของแกกับอีนังติงเสวี่ยเหม่ยใช่มั้ยล่ะ? หลินชิงอี้! มันจะไม่มีวันนั้นเกิดขึ้นอย่างแน่นอน!”

            เธอลูบสัมผัสใบหน้าที่ปูดบวม พร้อมกับร้องระงมด้วยความเจ็บปวดเป็นระยะๆ ก่อนที่สุดท้ายหลินเสวี่ยจะช่วยประคองผู้เป็นแม่กลับไปที่ห้องนอน

            ภายหลังจากที่ทั้งคู่จากออกไปแล้ว หลินชิงอี้ก็ขมวดคิ้วถักแน่น รีบหันไปพูดกับย่าอู๋ด้วยความร้อนใจว่า

            “แม่ ผมเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่า ไอ้เรื่องแผนการแต่งงานใหม่ของนังนี่ ไม่ใช่เรื่องที่จะจัดการได้ง่ายๆ! ดูปฏิกิริยาของซิ่วเหลียนสิ? เห็นมั้ยว่าขัดขืนขนาดไหน! ถ้าแค่เรื่องบีบเธอให้ไปจากที่นี่ยังทำไม่ได้ แผนการถัดจากนี้ก็แทบไม่ต้องพูดถึง! เป้าหมายอันยิ่งใหญ่กำลังรอเราอยู่ตรงหน้าแท้ๆ…”

            แต่ถึงอย่างนั้น ย่าอู๋ก็ยังคงพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า

            “ก็เพราะแบบนี้ไม่ใช่เหรอ เราถึงต้องเข้าทางเด็กนั่น? เสวี่ยเอ๋อร์น่ะรู้ดีว่าสิ่งไหนสำคัญกว่ากัน ระหว่างอนาคตที่สดใสของตัวเองกับชีวิตใหม่หลังแต่งงานของแม่ แล้วฉันเองก็มั่นใจว่า เด็กคนนั้นมีคำตอบอยู่ในใจแล้วแน่นอน! ขอเพียงเราสามารถทำให้ซิ่วเหลียนแต่งงานไปกับเสี่ยฉางได้ รับรองว่านังผู้หญิงเจ้าปัญหาคนนั้นจะไม่มีวันได้เห็นแสงเดือนแสงตะวันอีกต่อไป! ”

            หลินชิงอี้โล่งใจขึ้นอย่างมากเมื่อได้ฟังคำอธิบายของผู้เป็นแม่ เขารีบพยักหน้าตอบกลับไปว่า

            “แม่พูดถูกต้องที่สุด!”

            บรรยากาศภายในห้องนอนของอู๋ซิ่วเหลียนเวลานี้ ถูกปกคลุมไปด้วยความสงัดเงียบงัน

            แม่และลูกสาวต่างนั่งนิ่งไม่พูดไม่จาอะไรกันแม้แต่คำเดียว

            ต่างฝ่ายต่างมีจุดประสงค์ของตัวเองซ่อนเร้นอยู่ภายในใจ

            อู๋ซิ่วเหลียนแตะสัมผัสผิวแก้มที่บวมช้ำอย่างเบามือ อุทานร้องด้วยความเจ็บปวดไม่พอใจ

            ไอ้สองแม่ลูกชาติชั่วคู่นั้น พวกมันคิดจะขโมยอิสรภาพไปจากเธอจริงๆ!

            เธอไม่มีวันปล่อยพวกมันสองคนอย่างแน่นอน!

            ถึงแม้ตอนนี้เธอจะเป็นเพียงแม่ม่ายไร้ผู้ชายดูแลปกป้อง แต่อย่าลืมไปสิว่า รอบตัวเธอยังมีทั้งพี่ชายและสมาชิกคนอื่นๆในครอบครัวคอยช่วยเหลืออยู่!

            ไอ้ชาติชั่วหลินชิงอี้กับย่าอู๋ ถ้าพวกมันกล้าลงมือทำกับเธอถึงขั้นนี้จริงๆ อู๋ซิ่วเหลียนคนนี้ก็จะไม่ยอมตกนรกทั้งเป็นแน่! ศึกครั้งนี้ขอสู้ให้ตายกันไปข้างดีกว่า!

            “แม่คะ…”

            ทันใดนั้นเอง จู่ๆเสียงร้องเรียกของหลินเสวี่ยก็ดังขึ้น ขัดจังหวะภวังค์ความคิดของอู๋ซิ่วเหลียนขึ้นฉับพลัน

            “หนูจะทำยังไงกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่กำลังจะมาถึงดี… ผลการเรียนที่ผ่านมาของหนูก็อยู่ในเกณฑ์ดีมาโดยตลอด หนูมั่นใจนะคะ ถ้าสามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยได้ หนูจะต้องมีชามข้าวเหล็กเป็นของตัวเองอย่างแน่นอน! เมื่อไหร่…เมื่อไหร่ก็ตามที่หนูมีการงานที่มั่นคง ถึงวันนั้น ลูกคนนี้จะขอตอบแทนพระคุณแม่! หนูอยากจะดูแลแม่ให้มีแต่ความสุขไปชั่วชีวิต!”

            น้ำตาแห่งความกตัญญูไหลรินออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของหลินเสวี่ย เธอรีบตรงเข้าสวมกอดอู๋ซิ่วเหลียนรับบทเป็นลูกผู้แสนน่ารัก

            อู๋ซิ่วเหลียนพบเห็นภาพฉากนี้เข้า ทำเอาหัวใจของเธอแทบแตกสลายเช่นกัน ลูกสาวของเธอเป็นดั่งความหวังมาตลอดทั้งชีวิต เพราะในบรรดาสมาชิกตระกูลหลินทั้งหมด เธอเป็นเพียงคนเดียวที่มีแนวโน้มมากที่สุดว่าจะสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างกลับต้องพังทลายลงเพราะหลินจิงซู อีนังเด็กสารเลวนั่น!

            นึกถึงติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินจิงซูขึ้นมา อู๋ซิ่วเหลียนก็กัดฟันกรอดด้วยความเกลียดชังสุดหัวใจ

            เรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่เกิดขึ้นในชีวิตของเธอและลูกสาว ล้วนแล้วแต่มีต้นเหตุมาจากสองแม่ลูกนั่น!

            แอบสังเกตเห็นว่า อุตส่าห์พูดไปขนาดนี้แล้วแท้ๆ แต่ก็ยังไม่ได้รับคำตอบอะไรจากอู๋ซิ่วเหลียน หลินเสวี่ยจึงยิ่งบีบน้ำตาร้องห่มร้องไห้หนักขึ้นอีก

            “ถ้าหนูไม่สามารถกลับเข้าไปเรียนเพื่อจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้อีกจริงๆ หนู…หนูก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร! หนูอยากตาย! หนูจะไปกระโดดน้ำตายเดี๋ยวนี้เลย!! ฮือออ…ฮืออออ…”

            “มะ-ไม่ต้องห่วงนะลูก เดี๋ยวแม่จะหาทางช่วยเองนะ! วันนี้แม่จะต้องคุยกับนังเด็กเปรตนั่นให้รู้เรื่อง!”

            อู๋ซิ่วเหลียนพยายามปลอบใจ

            “แม่คะ ไปหาหลินจิงซูจะได้ประโยชน์อะไร? นังนั่นจะมีปัญญาช่วยอะไรหนูได้เหรอคะ? ทำไม…ทำไมแม่ถึงไม่ลองเปิดใจฟังที่คุณลุงกับคุณย่าพูดบ้างล่ะ? บางทีการแต่งงานกับคุณฉางอาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอย่างที่แม่คิดก็ได้!”