ตอนที่ 243 โทรศัพท์จากจู้หยาน

            122 2-2

            ตอนที่ 243 โทรศัพท์จากจู้หยาน

            เฉินเฉวียนเย่อดที่จะถามออกมาไม่ได้จริงๆ

            “ฮ่าๆ สองปีข้างหน้านับจากนี้คอยดูเลยนะคะ คราวนี้อยากจะเดิมพันกับหนูอีกก็ได้นะคะ!”

            หากจะต้องทนเห็นเฉินเฉวียนเย่จมดิ่งอยู่กับความเสียดายที่ต้องขายทุกอย่างบนถนนไป๋ฮั่นไป หลินจิงซูย่อมไม่อาจนิ่งเฉยได้เช่นกัน ท้ายที่สุด เธอจึงต้องยอมเปิดเผยเรื่องราวเล็กๆน้อยๆในอนาคตข้างหน้าให้เขารู้ เผื่อว่ามันอาจจะช่วยทำให้เขายิ้มออกมาได้บ้าง ส่วนเขาจะเชื่อหรือไม่นั้น ก็สุดแท้แต่เขาเช่นกัน ตัวเธอมีหน้าที่เพียงแค่บอกในสิ่งที่ควรบอกเท่านั้น

            “แล้วหลังจากนี้จะทำยังไงต่อไปเหรอคะ?”

            หลินจิงซูตัดบทเปลี่ยนประเด็นทันที

            เฉินเฉวียนเย่ยิ้มและตอบไปว่า

            “ยังไม่ทันแก่ความจำก็สั้นแล้วรึไงสาวน้อย? ก็ไปเปิดร้านชานมไข่มุกด้วยกันในตัวเมืองยังไงล่ะ!”

            หลินจิงซูยิ้มตอบเช่นกัน จากนั้น เธอก็ได้ให้คำมั่นสัญญากับอีกฝ่ายด้วยสีหน้าท่าทางที่จริงจังว่า

            “พ่อเฉินคะ หนูสัญญาว่าเงินทุกหยวนที่นำมาลงทุนกับธุรกิจนี้ จะต้องไม่เสียเปล่าอย่างแน่นอนค่ะ!”

            “เอาน่า เอาน่า เลิกคิดเรื่องปวดหัวสักวันจะได้มั้ย? หัดทำตัวสบายๆเหมือนเด็กคนอื่นๆเขาบ้างเถอะ!”

            เฉินเฉวียนเย่แตะเบรกชะลอรถ ก่อนจะจอดเทียบที่หน้าประตูโรงเรียน และหันไปบอกอีกว่า

            “เอาล่ะ ถึงแล้ว ตั้งใจเรียนล่ะ ส่วนเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ต้องสู้นะ!”

            หลินจิงซูเปิดประตูเดินลงจากรถเข้าไปในโรงเรียน ด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

            เวลานี้ ปัญหาเกี่ยวกับชายหัวโล้นก็ได้รับการคลี่คลายเรียบร้อยแล้ว จะเหลือก็แค่เรื่องโฉนดบ้านที่หายไปและยังคงเป็นปริศนาอยู่

            ในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ มีทั้งเรื่องจู้หยานได้รับบาดเจ็บ กับเรื่องของชายหัวโล้นที่คอยสร้างปัญหาให้ไม่เว้น ทำให้เธอแทบไม่เหลือเวลาไปสืบเรื่องโฉนดบ้านเลย

            เสียงกริ่งดังขึ้นเป็นสัญญาณเริ่มคาบเรียน วันสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน

            ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หลินจิงซูจำต้องละทิ้งความกังวลทั้งหมดทั้งมวลออกจากหัวไปก่อน และมุ่งเน้นไปที่การเรียนอย่างเต็มกำลัง เพราะคราวนี้ เธอจะต้องสอบติดวิทยาลัยให้ได้!

            อีกหนึ่งเรื่องที่เธอรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งในชาติก่อนก็คือ การที่ตัวเธอไม่สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้นั่นเอง แต่ในครั้งนี้ ไม่ใช่เพียงแค่เรื่องสอบเท่านั้น แต่เธอ หลินจิงซูคนนี้จะต้องเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศให้ได้!

            ในช่วงสุดสัปดาห์ หลินจิงซูได้ชวนเฉินเฉวียนเย่มาทานอาหารเย็นร่วมกันที่บ้าน

            ทันทีที่เท้าเหยียบสัมผัสพื้นดินของหมู่บ้านติงเจี่ย เขาก็รีบตรงปรี่ไปที่บ้านของผู้เฒ่าติง และตรงเข้าครัวช่วยติงเสวี่ยเหม่ยทำอาหารอีกแรง

            ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังชุลมุนวุ่นวายกันอยู่ในครัวนั้น ในที่สุดหลินจิงซูก็มีเวลาว่างเหมาะเจาะ จึงเริ่มไล่เรียงเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นหลังจากโฉนดบ้านหลังนั้นหายไป

            หลังจากที่รู้เรื่องโฉนดบ้านสูญหายไป มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง?

            สิ่งที่เด่นชัดที่สุดคงหนีไม่พ้นเรื่องพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงของหลินชิงอี้และย่าอู๋ หากเป็นช่วงเวลาปกติที่ยังไม่ได้โฉนดฉบับนั้นไปครอบครอง พวกมันทั้งคู่ต่างก็จะขยันมาบ้านผู้เฒ่าติงไม่หยุด

            แต่นี่เป็นเวลาเกือบสัปดาห์เห็นจะได้ ที่ไม่เห็นวี่แววของสองคนนี้เลย

            บทสรุปของปริศนาในครั้งนี้ช่างง่ายนิดเดียว คนร้ายที่ขโมยโฉนดบ้านหลังนั้นไป ก็คือหลินชิงอี้และย่าอู๋นั่นเอง!

            หลินจิงซูย่อมตระหนักดีว่า ในอนาคตเหตุการณ์ต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง แม้เวลานี้จะมีข่าวคราวเรื่องการเวนคืนที่ดินติดริมแม่น้ำออกมาแล้ว แต่ทุกอย่างเพิ่งจะอยู่ในขั้นตอนแรก ซึ่งก็คือช่วงป่าวประกาศให้รับทราบโดยทั่วกันเท่านั้น กว่าจะนำโฉนดไปรับเงินชดเชยได้จริงๆนั้น ก็ยังต้องรออีกสักพักใหญ่ทีเดียว

            และที่สบายใจได้ก็คือ หลินจิงซูรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า สักวันจะต้องเกิดปัญหาทำนองนี้ตามมาอย่างแน่นอน ดังนั้น ในช่วงที่มีการเปลี่ยนเจ้าของผู้ถือครองโฉนดบ้าน เธอจึงได้จ้างคนมาเขียนสัญญาการโอนกรรมสิทธิ์ให้โดยเฉพาะ ซึ่งเนื้อหาภายในนั้นก็ครอบคลุมครบถ้วนไร้ซึ่งจุดบอดใดๆ และเพื่อตอกย้ำถึงความรอบคอบที่มี ระหว่างกระบวนการเซ็นสัญญาในครั้งนั้น เธอยังได้ขอให้เจ้าหน้าที่โจวและจางหลานมาเป็นพยานบุคคลให้อีกหนึ่งชั้นด้วย

            สรุปก็คือ ต่อให้หลินชิงอี้และย่าอู๋ถือโฉนดบ้านหลังนั้นเดินทางไปขึ้นเงินกับทางภาครัฐ แต่ไม่มีทางที่พวกมันจะได้เงินกลับไปอย่างแน่นอน

            ในเมื่อยืนยันได้แล้วว่า โฉนดบ้านที่หายไปนั้นอยู่กับหลินชิงอี้ เธอเองก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องกังวลอีกต่อไปเช่นกัน การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆชนิดจี้ตูดแล้ว ตอนนี้ ทั้งสภาพร่างกายและจิตใจของเธอเองก็อยู่ในสภาพสมบูรณ์ไร้ที่ติ และพร้อมสำหรับการลุยศึกติวเข้มก่อนการสอบ!

            เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

            ตอนนี้ก็เป็นวันก่อนการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพียงหนึ่งวัน

            ระหว่างที่หลินจิงซูกำลังเดินสะพายกระเป๋าเรียนกลับบ้าน ทันใดนั้น ก็มีคนจากส่วนกลางของหมู่บ้านวิ่งมาร้องเรียกเธอ

            “จิงซูน้อย มีคนโทรศัพท์มาหาน่ะ! เห็นโทรมาติดๆกันตลอดหลายวัน แต่ก็ไม่มีโอกาสได้คุยกับเธอซะที ในที่สุดก็เจอตัวจนได้ เร็วเข้า รีบโทรกลับไปก่อนที่โทรศัพท์จะไหม้!”

            เพียงแค่อีกฝ่ายปริปากบอก หลินจิงซูก็รู้ได้ทันทีว่า คนที่โทรมาจะต้องเป็นจู้หยานอย่างแน่นอน

            เป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนเต็มนับตั้งแต่ที่จู้หยานกลับเมืองหลวงไป เธอก็ไม่แม้แต่จะโทรถามไถ่อาการบาดเจ็บของเขาเลยแม้แต่น้อย ไม่ใช่ว่าเธอไม่ต้องการจะโทรไป แต่ทุกครั้งที่ตัดสินใจจะโทรหาเขา ภาพฉากในโรงพยาบาลวันนั้นก็แวบขึ้นมา หลินจิงซูยังจดจำคำพูดของหนุ่มสาวคู่นั้นได้ขึ้นใจ

            และทั้งสองคนก็พูดถูกจริงๆ โลกของเขากับเธอมันช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เป็นดั่งเส้นขนานสองเส้นที่ไม่มีวันมาบรรจบกันได้

            “ฮัลโหล”

            ทันทีที่รับสาย เสียงของจู้หยานก็ดังผ่านปลายสายให้ได้ยิน

            “จู้หยาน นี่ฉันเอง”

            ทว่าทันทีที่หลินจิงซูปริปากส่งเสียงออกไป กลับเป็นฝ่ายจู้หยานที่เงียบลง

            “ฮัลโหล? นี่นายได้ยินที่ฉันพูดรึเปล่า?”

            หลินจิงซูแอบคิดไปว่าสัญญาณโทรศัพท์น่าจะไม่เสถียรเท่าไหร่นัก จึงได้ยินเสียงติดๆดับๆ

            “หลายวันที่ผ่านมา ทำไมถึงไม่โทรกลับมาหาผมบ้างเลย?”

            จู้หยานปริปากพูดเป็นคำแรก น้ำเสียงบ่งบอกการตำหนิเล็กน้อย ทำเอาหลินจิงซูถึงกับไปไม่เป็นชั่วขณะ

            “ฉันเอ่อ…ฉันยุ่งนิดหน่อยน่ะ ตอนแรกตั้งใจว่าหลังจากสอบเสร็จจะโทรกลับไปหา แหะ..แหะ…”

            หลินจิงซูเกาศีรษะแกร็กๆ

            “พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันสอบแล้วนะ นายเตรียมตัวไปถึงไหนแล้วล่ะ?”

            หลินจิงซูเปิดหัวข้อสนทนาใหม่ทันที

            “ไม่จำเป็นต้องเตรียมตัวอะไร ถ้าหากคุณได้คะแนนใกล้เคียงกับผม เราสองคนน่าจะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกันดีมั้ย?”

            จู้หยานพูดตรงเข้าประเด็นหลักของตนด้วยน้ำเสียงจริงจังทันที