ตอนที่ 242 เหตุผลที่แท้จริง

122 1-2

      ตอนที่ 242 เหตุผลที่แท้จริง

     

            ทุกคนต่างทักท้วงและพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างสุดกำลัง เพื่อขัดขวางไม่ให้เขาตัดสินใจทำเช่นนั้น

            แม้แต่หลินจิงซูเองยังอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ สงสัยเหลือเกินว่าตนเองหูแว่วไปเองหรือไม่? เฉินเฉวียนเย่เพิ่งจะพูดว่า…เขายินดีสละธุรกิจทั้งหมดในกำมือทิ้งไปจริงๆน่ะหรือ?

            ต่อให้เธอเองจะรู้ดีว่า อีกสองปีข้างหน้าหลังจากแผนบูรณะทางหลวงออกมา จะส่งผลให้ถนนไป๋ฮั่นแห่งนี้กลายเป็นถนนร้างก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้น ในระหว่างนี้ก็ยังสามารถเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้ไม่ใช่น้อยๆเลย

            และที่สำคัญไปกว่านั้น เรื่องราวที่จะเกิดขึ้นในอนาคตข้างหน้าเช่นนี้ เฉินเฉวียนเย่จะรู้ล่วงหน้าได้อย่างไร?

            ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังตัดสินใจที่จะสละทุกอย่างทิ้งไปจริงๆ!

            เห็นว่าท้ายที่สุดเฉินเฉวียนเย่ก็ยินยอมที่จะประนีประนอม คู่ขาที่พาดวางอยู่บนโต๊ะของชายหัวโล้น ก็ถูกยกลงในทันที เขายิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “ลูกพี่เฉินของเรานับว่ายังฉลาดอยู่บ้าง ดี ดี ถอยกันคนละก้าวแบบนี้ พวกเราทุกคนต่างก็มีความสุขจริงมั้ย? ต้องการขายในราคาเท่าไหร่ก็ไปคำนวณมาได้เลย ลูกพี่คนใหม่ของฉันไม่ใช่พวกตระหนี่ขี้เหนียวอยู่แล้ว!”

            สบประสานเข้ากับสายตาที่สุดจะเหลือเชื่อของหลินจิงซูที่จ้องมองมา เฉินเฉวียนเย่ย่อมไม่ลืมที่จะยิ้มตอบ เป็นเชิงส่งสัญญาณบอกว่า ‘ไม่เป็นอะไรแล้ว’

            ตรงกันข้าม ด้านลูกน้องทั้งหลายที่อยู่ใต้บัญชาของเขากลับเผยสีหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ออกมา บางคนถึงกับนึกเสียใจ ที่ครั้งนั้นไม่ได้ตัดสินใจเข้าร่วมเป็นพวกกับชายหัวโล้นตั้งแต่แรก

            ในเมื่อตอนนี้เฉินเฉวียนเย่ไม่หลงเหลือธุรกิจอะไรในมือให้ดูแลแล้ว ยังมีเหตุผลอะไรที่พวกเขาจะต้องติดตามอีกฝ่ายต่อไปด้วยเล่า? ตามไปนั่งตากลมตบยุงด้วยกันรึไง?

            “จะปล่อยเธอได้รึยัง?”

            เฉินเฉวียนเย่ก่นเสียงเย็นยะเยือกเอ่ยถาม

            “ปล่อยมัน!” ชายหัวโล้นร้องตะโกนสั่งการ

            “ความบาดหมางระหว่างเราสิ้นสุดลงแต่เพียงเท่านี้ ฉันรับปากจะไม่ไปสร้างปัญหาใดๆให้กับลูกสาวบุญธรรมของแกอีก จากนี้ไปต่างคนต่างอยู่ก็แล้วกัน!”

            เนื่องจากถูกมัดมือมัดเท้าไว้อย่างแน่นหนา ต่อให้คลายเชือกออกไปแล้ว ก็ใช่ว่าเลือดจะไหลกลับมาหล่อเลี้ยงได้ในทันที จำเป็นต้องใช้เวลาชั่วครู่หนึ่งในการฟื้นฟู หลังจากนั้น หลินจิงซูจึงค่อยเดินออกจากบ่อนไพ่นกกระจอกมา โดยมีเฉินเฉวียนเย่ช่วยประคองอยู่ไม่ห่าง

            “พ่อเฉินคะ ทำไมถึงต้องยอมมันขนาดนี้เพียงเพราะหนูคนเดียวด้วย?”

            เฉินเฉวียนเย่พาหลินจิงซูขึ้นรถกลับไปที่โรงเรียน

            “สาวน้อย เธอน่ะเป็นคนฉลาดนะ น่าจะรู้ดีว่าทั้งหมดนี้ฉันไม่ได้ทำเพื่อเธอเพียงอย่างเดียว”

            สีหน้าของเฉินเฉวียนเย่ดูผ่อนคลายและอารมณ์ดีจนผิดวิสัย เขาจ้องมองทางเบื้องหน้าพร้อมกับฮัมเพลงอย่างสบายใจ

            หลินจิงซูได้แต่งุนงงสับสนปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ถูก ครั้งนี้เธอไม่รู้จริงๆว่า สิ่งที่เฉินเฉวียนเย่ต้องการจะบอกนั้นคืออะไร?

            สังเกตเห็นหลินจิงซูทำตัวนิ่งเงียบราวกับหนอนหนังสือ พยายามเสาะหาเหตุผลร้อยแปดพันเก้าจากข้อมูลที่มีในหัวตนเอง เฉินเฉวียนเย่ก็ถึงกับหัวเราะออกมา และยอมบอกเหตุผลที่แท้จริงให้เธอฟัง

            “ข้อแรก ต้นเหตุที่ทำให้เธอกับเจ้าหนุ่มนั่นต้องตกอยู่ในอันตราย ทั้งหมดก็เพราะตัวฉันเองนี่ล่ะ ในฐานะที่เป็นคนผิด ฉันก็ควรแสดงความรับผิดชอบเสียหน่อย จริงมั้ยล่ะ?”

            ทันใดนั้น สีหน้าท่าทางของเขาก็ผันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมอย่างฉับพลัน เหตุผลข้อต่อมาต่างหากที่สำคัญที่สุด

            “ข้อที่สอง ฉันรู้เรื่องเกี่ยวกับกลุ่มอิทธิพลใหม่ที่เริ่มแทรกซึมเข้ามาในถนนไป๋ฮั่นตั้งแต่แรกแล้วล่ะ ก่อนที่ฉันจะได้รู้จักกับเธอด้วยซ้ำแม่สาวน้อย ได้ยินว่าเป็นเสือตัวใหม่ที่ต้องการครอบครองเขตแดนทั้งหมดของขุมอำนาจเก่า อีกทั้งตอนที่ฉันตัดสินใจขายบ่อนมังกรฟ้ากับร้านคาราโอเกะทั้งหมดไป อำนาจอิทธิพลที่เคยสั่งสมมาก็สูญสลายไปหมดแล้วเช่นกัน การรีบขายทุกอย่างทิ้งในตอนที่ไอ้เด็กใหม่นั่นยังต้องการซื้อจากฉันแบบนี้ นับเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว อย่างน้อยก็พอจะขายได้ราคาอยู่บ้าง ส่วนตัวฉันเองก็เบื่อหน่ายกับวงการแบบนี้เต็มทนแล้วเหมือนกัน”

            “นี่สาวน้อย ฟังฉันให้ดีนะ เธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดอะไรเลย เพราะต่อให้ไม่มีเธอ วันข้างหน้าฉันก็ต้องถูกอีกฝ่ายกลืนกินอย่างช้าๆอยู่ดี แทนที่จะถูกทรยศหักหลังไม่เหลือแม้กระทั่งศักดิ์ศรีในตอนนั้น สู้ตัดใจขายทิ้งตั้งแต่ตอนนี้ให้จบๆไปดีกว่า! อย่างน้อยก็ยังสามารถเก็บเงินก้อนไว้กับตัวได้ ส่วนเรื่องที่ว่าต่อจากนี้จะทำอะไรต่อไปนั้น ไว้ค่อยคิดก็ยังไม่สาย!”

            หลินจิงซูอดตะลึงงันไม่ได้ ปรากฏว่าเขามีความคิดที่ลึกซึ้งในระดับนี้เชียวหรือ?

            อย่างไรก็ตาม แม้เจ้าตัวจะบอกว่า ทั้งหมดที่ทำลงไปไม่ใช่เพื่อตัวเธอ แต่มีหรือที่หลินจิงซูจะมองไม่ออก ด้วยเวลาที่ยังมีเหลืออยู่อย่างเหลือเฟือของเฉินเฉวียนเย่ เขายังสามารถใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ทำอะไรต่อได้อีกตั้งมากมาย อย่างเช่น ปั่นราคาที่ดินก่อนขายทอดตลาดเป็นต้น แต่ชนวนเหตุที่ทำให้เขาต้องตัดสินใจอย่างกะทันหันแบบนี้ เหตุผลส่วนใหญ่ก็คือเธอ

            “พ่อเฉิน ขอบคุณมากเลยนะคะที่ช่วยหนู”

            ทุกวาจาที่เปล่งออกมา หลินจิงซูล้วนกลั่นมันออกมาจากใจจริง

            “เด็กโง่ ก็ฉันบอกแล้วไงว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย”

            “พ่อเฉินคะ หนูมีอะไรดีๆจะบอกเพื่อเป็นการตอบแทนความช่วยเหลือครั้งนี้ค่ะ”

            หลินจิงซูกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเฉลยบอกเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตข้างหน้า

            “ในอีกสองปีข้างหน้า รัฐบาลจะออกนโยบายการบูรณะทางหลวงใหม่ ผลที่ตามมาก็คือ ถนนไป๋ฮั่นเส้นนี้จะกลายมาเป็นถนนร้างไร้ผู้คนอาศัยค่ะ”

            เฉินเฉวียนเย่ที่กำลังขับรถอยู่ถึงกับตะลึงงัน เขาค่อนข้างมั่นใจว่า เด็กที่มีนิสัยใจคออย่างหลินจิงซูนั้น ไม่ใช่พวกที่ชอบพูดจาซี้ซั้วหรือโกหกพกลมอย่างแน่นอน ตรงกันข้ามด้วยซ้ำไป เขากลับสัมผัสได้จากก้นบึ้งของหัวใจว่า สาวน้อยคนนี้กำลังพูดความจริงอยู่

            ทว่าติดอยู่เพียงอย่างเดียว…

            “สาวน้อย นี่เธอรู้ได้ยังไง?”