ตอนที่ 244 สองอารมณ์หลังการสอบที่แตกต่าง

123 1-2

      ตอนที่ 244 สองอารมณ์หลังการสอบที่แตกต่าง

           

            แต่กลับปราศจากเสียงตอบกลับใดๆจากปลายสาย ร่องรอยความผิดหวังยิ่งปรากฏเด่นชัดขึ้นกลางใจจู้หยาน

            ผ่านไปนานสองนาน หลินจิงซูจึงได้แต่อ้ำอึ้งตอบกลับไปเพียงสั้นๆ

            “ฉัน..ไม่รู้สิ…”

            หลินจิงซูยังไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่า คะแนนสอบของเธอจะผ่านเกณฑ์ของมหาวิทยาลัยไหนในประเทศบ้าง ฉะนั้น เรื่องนัดแนะเข้าเรียนที่เดียวกันจึงยิ่งลืมไปได้เลย เพราะเธอเองก็ไม่ได้เรียนเก่งขนาดนั้น

            และสิ่งสำคัญที่สุด ประโยคคำเตือนของชายหญิงคู่นั้นยังคงดังก้องอยู่ภายในใจเธอเรื่อยมา

            จู้หยานจัดว่าเข้าขั้นอัจฉริยะ คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเขาควรจะติดหนึ่งในร้อยอันดับแรกของประเทศด้วยซ้ำ และมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศนั้น ส่วนใหญ่ก็ล้วนแล้วแต่กระจุกตัวอยู่ในเมืองหลวงอย่างปักกิ่ง จึงมีแนวโน้มสูงว่าเขาเองก็น่าจะเลือกเรียนที่มหาวิทยาลัยหนึ่งในปักกิ่งเช่นกัน

            ยิ่งไปกว่านั้น ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่า จู้หยานจะไม่บินไปเรียนต่อที่ต่างประเทศใช่หรือไม่?

            ในช่วงปี 1990 ไม่สิ..แม้แต่ในยุคของชาติก่อนหน้า ครอบครัวที่มีฐานะโดยส่วนใหญ่ ก็มักจะส่งลูกหลานของตัวเองไปเรียนต่อที่ต่างประเทศกันทั้งนั้น

            สำหรับประเด็นนี้ หลินจิงซูย่อมตระหนักและเข้าใจแจ่มแจ้งดี ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเรียนที่เมืองหลวงหรือต่างประเทศ เธอก็ไม่มีวันจะไล่ตามจู้หยานได้ทันอย่างแน่นอน

            “แล้วชายหัวโล้นนั่นยังสร้างปัญหาให้คุณอยู่รึเปล่า?”

            จู้หยานเปลี่ยนคำถามทันที

            “ไม่แล้วล่ะ”

            “….”

            “เจ้าสาหร่ายอยากกินอาหารแมวที่คุณทำมาก…”

            ครั้งนี้จู้หยานดูไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองสักเท่าไหร่นัก เมื่อบทสนทนาเงียบลง เขากลับเป็นฝ่ายสรรหาหัวข้อใหม่ๆขึ้นมาชวนพูดคุยแทน

            “เดี๋ยวฉันจะสอนวิธีทำอาหารแมวให้นายเอามั้ย?”

            หลินจิงซูไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ เธอรีบถามแทรกขึ้นมาทันที

            จู้หยานนิ่งเงียบไม่ตอบ ก่อนจะทิ้งท้ายเพียงแค่ว่า หลังจากสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จแล้ว เขาจะต้องกลับไปหาเธออย่างแน่นอน จากนั้นจึงรีบตัดสายไปอย่างรวดเร็ว

            เวลานี้ อาทิตย์อัสดงสู่ผืนดิน ลมแรกของฤดูร้อนที่แสนอบอ้าวพัดผ่านกระทบใบหน้าของสาวน้อย ส่งผลให้เกิดชั้นเหงื่อผุดซึมผ่านผิวหนัง หลินจิงซูยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ปล่อยใจให้สงบไหลไปตามธรรมชาติ

            การสอบครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดของนักเรียนจากทั่วประเทศได้มาถึงแล้ว

            การสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของเด็กๆทุกคนไปตลอดกาล!

            เฉินเฉวียนเย่ขับรถไปรับหลินจิงซูที่หมู่บ้านติงเจี่ยตั้งแต่เช้าตรู่

            ตลอดระยะเวลาของการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เฉินเฉวียนเย่มีหน้าที่รับผิดชอบเรื่องการเดินทางของหลินจิงซู

            “ซูซู ตั้งใจสอบล่ะ แล้วก็อย่ากดดันตัวเองให้มากจนเกินไป แค่ตั้งใจทำข้อสอบตรงหน้าให้ดีที่สุดก็พอ ต่อให้สุดท้ายจะล้มเหลว แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสแก้มืออีกแล้วจริงมั้ย?”

             ติงเสวี่ยเหม่ยที่ในเวลานี้ขอบตาดำราวกับหมีแพนด้า เพราะรู้สึกตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ ดั่งคำพูดที่ว่า คนสอบยังไม่ตื่นเต้นเท่าคนนอกห้องสอบ บอกให้ลูกสาวอย่ากดดันตัวเอง แต่สภาพของเธอตอนนี้กลับดูเคร่งเครียดเสียยิ่งกว่าหลินจิงซูไม่รู้กี่เท่า

            ตลอดเวลาที่ผ่านมา ติงเสวี่ยเหม่ยมักจะเฝ้ามองลูกสาวตัวเองตั้งหน้าตั้งตาอ่านตำราเรียนอยู่ที่โต๊ะหนังสือจนแทบไม่ได้หลับได้นอน คนเป็นแม่อย่างเธอย่อมรู้สึกเจ็บปวดใจเป็นธรรมดา

            แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็เชื่อว่า ลูกสาวของเธอจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆได้สักแห่ง และจะต้องมีอนาคตที่สดใสอย่างแน่นอน

            เฉินเฉวียนเย่ขับรถไปส่งหลินจิงซูถึงโรงเรียนซึ่งเป็นสถานที่สอบประจำเขตมณฑล ในวันนี้ ไม่ได้มีเพียงแค่นักเรียนเท่านั้น แต่ยังมีบรรดาผู้ปกครองที่พากันมาส่งลูกหลานอีกมากมายด้วย ด้านหน้าประตูทางเข้าโรงเรียนจึง เนืองแน่นไปด้วยกระแสผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วน

            “สาวน้อย ตั้งใจทำข้อสอบให้ดีล่ะ สอบติดให้ได้นะ!!”

            ร้องตะโกนให้กำลังใจเสร็จสรรพ เฉินเฉวียนเย่ก็ปรับเบาะเอนกายนอนในรถ เขาบิดขี้เกียจเล็กน้อยด้วยความเกียจคร้าน ตั้งใจว่าจะนอนรออยู่ตรงนี้จนกว่าลูกสาวตัวน้อยของเขาจะสอบเสร็จ

                  หลินจิงซูชูสองนิ้วตอบกลับ แล้วจึงหมุนตัวมุ่งหน้าสู่ห้องสอบทันที

                  ท่ามกลางฝูงชนแออัดเบียดเสียดดั่งกระแสน้ำที่ไหลผ่านลงสู่จุดหมายเดียวกัน ขณะนั้น หลินจิงซูก็บังเอิญเหลือบไปเห็นอู๋ซิ่วเหลียนและลูกสาวของเธอที่อยู่อีกด้านเช่นกัน

                  เป็นเวลานานมากพอควรที่เธอไม่ได้พบเจออู๋ซิ่วเหลียนเลย ครั้งสุดท้ายก็ดูเหมือนจะผ่านมาเป็นเดือนกว่าเห็นจะได้ พบกันครั้งนี้ สภาพของเธอดูทรุดโทรมลงอย่างมาก นอกเสียจากร่างกายที่ซูบผอมน้ำหนักหายไปมากแล้ว ขอบตาของเธอยังปรากฏรอยฟกช้ำสีเขียวอมม่วงอีกด้วย และตามร่างกายยังมีจ้ำสีแดงคล้ายร่องรอยของการถูกจี้ด้วยบุหรี่อีกมากมาย

                  ผู้หญิงคนนี้…คงผ่านเรื่องอะไรมามากมายพอควร

                  ทันทีที่อู๋ซิ่วเหลียนและลูกสาวพบเห็นหลินจิงซู ทั้งคู่ต่างสาดประกายตาอำมหิตประดุจสัตว์ร้ายใส่ทันที

                  “สวัสดีค่ะป้ารอง ไม่ได้เจอกันพักใหญ่เลยนะคะ เอ…ว่าแต่ป้ารองดูผอมลงไปรึเปล่าคะนี่? มิหนำซ้ำผิวพรรณก็ดูซีดเซียวลงด้วยใช่มั้ยคะ?”

                  หลินจิงซูเดินตรงเข้าไปหา และพูดคุยกับคนทั้งคู่ราวกับที่ผ่านมาไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรเกิดขึ้น

                  “ชีวิตหลังแต่งงานกับผู้อำนวยการฉางมีความสุขดีมั้ยคะ? คงเสพสุขกับเงินทองที่ได้มาเต็มที่เลยสินะคะ? ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ หนูเป็นต้องอิจฉามากจริงๆ!”

                  สำหรับชื่อเสียงเรื่องความโหดเหี้ยมของเสี่ยฉางผู้นี้ บอกได้คำเดียวว่า ร้อยปากว่าไม่เท่าตาเห็นจริงๆ หลังจากแต่งงานไปได้ไม่ทันไร อู๋ซิ่วเหลียนกลับมีสภาพโทรมกว่าที่จินตนาการไว้มาก! แม้แต่หลินจิงซูเองยังอดตะลึงด้วยความตกใจไม่ได้!

                  พูดกันตามตรง แต่เดิมอู๋ซิ่วเหลียนนับเป็นม่ายสาวที่ค่อนข้างสะสวยคนหนึ่งทีเดียว แต่ไม่ได้พบเจอกันเพียงแค่เดือนเศษ ใบหน้าของอีกฝ่ายกลับเริ่มมีร่องรอยเหี่ยวย่น ผิวพรรณแห้งกร้าน มิหนำซ้ำยังเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำมากมาย ภายในระยะเวลาเพียงสั้นๆ เธอกลับดูมีอายุขึ้นหลายปี

                  ทันทีที่ได้ยินนังเด็กสารเลวเอ่ยถึงชื่อไอ้วิปลาสเสี่ยฉางนั่น ความเกลียดชังที่ปรากฏภายในดวงตาของเธอ ก็ยิ่งเพิ่มพูนเป็นเท่าทวีขึ้นฉับพลัน

                  แต่ในขณะเดียวกัน เมื่ออู๋ซิ่วเหลียนนึกถึงภาพฉากการทรมานด้วยสารพัดวิธี ที่ไอ้วิปลาสเสี่ยฉางทำกับตนตลอดทั้งวันทั้งคืน เธอก็ถึงขั้นเนื้อตัวสั่นเทาขึ้นโดยไม่รู้ตัว

                  ความหวาดกลัวที่อู๋ซิ่วเหลียนได้รับมาตลอดหลังจากที่แต่งงานใหม่นั้น ได้หยั่งรากฝังลึกอยู่ในสัญชาตญาณของเธอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!

                  ทั้งหมดเป็นความผิดของนังเด็กหลินจิงซู! ถ้าไม่ใช่เพราะมัน มีหรือที่หลินเสวี่ยจะถูกพักการเรียน? และเธอก็ไม่ต้องจำใจแต่งงานไปกับไอ้วิปลาสเสี่ยฉางแบบนี้!

                  อู๋ซิ่วเหลียนได้แต่ก่นด่าสาปแช่งอยู่ในใจ และยกทุกเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นให้เป็นฝีมือของหลินจิงซูทั้งสิ้น!