ตอนที่ 258 ทวงคืนโฉนดบ้าน

130 1-2

      ตอนที่ 258 ทวงคืนโฉนดบ้าน

           

            “คะ-คุณตำรวจ ไม่ใช่นะครับ! นี่ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ๆ! หลินจิงซูเป็นลูกสาวของผมเอง วันนี้เธอออกไปทำธุระข้างนอก ก็เลยวานให้ผมช่วยจัดการเรื่องโฉนดบ้านให้แทนเฉยๆครับ! แล้วอย่างนี้จะเรียกว่าขโมยได้ยังไงกันล่ะครับ?!”

            หลินชิงอี้ตื่นตระหนกร้อนตัวอย่างหนัก  รีบลุกขึ้นพรวดพราดพร้อมชี้ไม้ชี้มือเร่งอธิบาย

            “แต่ผมไม่ได้แจ้งว่าจะมาวันนี้นะครับ ลูกสาวของคุณคาดเดาได้แม่นยำดีนะครับ?”

            ตำรวจนายนั้นที่แฝงตัวมาเป็นเจ้าที่รัฐเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยขณะจ้องมอง พร้อมกับยิงคำถามสวนกลับไปทันที

            เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ หลินจิงซูล้วนเป็นคนเตรียมการทุกอย่าง

            ก่อนหน้านี้ เธอได้เดินทางไปยังหมู่บ้านติงเจี่ย และเข้าพบกำนันใหญ่เพื่อปรึกษาหารือถึงปัญหาที่เกิดขึ้น เธอได้แจ้งกับเขาว่า โฉนดบ้านของเธอถูกคนขโมยไป และผู้ต้องสงสัยก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหลินชิงอี้ผู้เป็นพ่อของเธอเอง เมื่อทราบเรื่องดังนั้น ทางกำนันใหญ่จึงได้มีคำสั่งประสานลงมาถึงผู้ใหญ่บ้านแห่งนี้และทางสถานีตำรวจ ขอให้ช่วยนำกำลังเข้าตรวจค้นบ้านตระกูลหลิน

            สำหรับเรื่องราวครั้งนี้ ต้องยกความดีความชอบให้กับทักษะการละครของฝ่ายตำรวจอย่างแท้จริง ที่สามารถทำให้คนร้ายยอมคายของกลางที่ขโมยไปออกมาแต่โดยดี

            เดิมที ผู้ใหญ่บ้านเองก็ทำใจให้เชื่อเรื่องนี้ไม่ลงจริงๆ จนกระทั่งความจริงทุกอย่างได้ปรากฏชัดต่อหน้า และสิ่งเหล่านี้ก็บีบบังคับให้เขาต้องยอมเชื่อ แม้ลึกๆจะรู้สึกไม่เต็มใจจะเชื่อสักเพียงใดก็ตาม

            ทันทีที่เห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจใส่กุญแจมือลูกชาย และกำลังจะพาตัวเขาออกไป ย่าอู๋ก็รีบก้าวฉับพุ่งเข้าขวางเส้นทางเบื้องหน้าไว้ หวังต้องการจะอธิบายอะไรสักอย่าง

            “คุณตำรวจ นี่ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ! พวกคุณลองคิดดูให้ดีๆสิ หลินจิงซูเป็นหลานสาวของฉันเอง พวกเราต่างก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน แล้วจะไปมีเรื่องขโมยข้าวของกันเกิดขึ้นได้ยังไง!”

            แลเห็นสถานการณ์ทุกอย่างพลิกผันกลับกลายมาเป็นเช่นนี้  อู๋ซิ่วเหลียนก็รู้สึกมีความสุขเป็นที่สุด

            “อย่าไปฟังพวกมันแก้ตัวนะคะคุณตำรวจ! ผู้ชายคนนี้ขโมยโฉนดบ้านมาจากหลานสาวดิฉันจริงๆ! ทั้งที่เป็นพ่อของเด็กเองแท้ๆ แต่ก็ยังใจทรามทำกันได้ลงคอ! มันแอบย่องไปขโมยโฉนดฉบับนี้ที่บ้านของลูกสาวตัวเองในยามวิกาลค่ะ! ไม่รู้ว่าจะแอบลักขโมยสิ่งของอย่างอื่นไปด้วยรึเปล่า!!”

            อู๋ซิ่วเหลียนได้ทีจึงใส่ยับไม่เว้นช่องไฟ จัดการราดน้ำมันลงบนกองเพลิงอย่างต่อเนื่องโดยไม่สนข้อเท็จจริงใดๆ

            “หุบปาก! หุบปากเดี๋ยวนี้อีคนจัญไร!! แกพล่ามไร้สาระอะไรของแก!!? ลูกชายของฉันไปบุกบ้านขโมยของใครตั้งแต่เมื่อไหร่กันห๊ะ?!! แก…ฉันจะตีแกให้ตายเดี๋ยวนี้เลย!”

            เห็นอู๋ซิ่วเหลียนสาดโคลนพ่นเชื้อไฟลงใส่กองเพลิงไม่หยุดหย่อน อึดใจเดียวกัน ย่าอู๋ก็ตั้งมั่นขอสู้ตาย! รีบยกไม้เท้าในมือไล่ฟาดอีกฝ่ายอย่างไร้ปราณี

           

            แต่คนอย่างอู๋ซิ่วเหลียนในเวลานี้ มีหรือที่จะหวาดกลัวหญิงชรา?

            อู๋ซิ่วเหลียนยกเท้าขึ้นถีบสวนทันที ทำเอาย่าอู๋ถึงกับหงายหลังขาชี้ฟ้าภายในพริบตา

            วินาทีถัดมา เหตุการณ์ทุกอย่างก็นำไปสู่ความโกลาหลอย่างรวดเร็ว

            “พอได้แล้วครับ!”

            เจ้าหน้าที่ตำรวจร้องตะโกนห้ามปรามศึก

            “ถ้าพวกคุณสองคนยังไม่เลิกก่อความวุ่นวาย ผมจะจับพวกคุณไปที่สถานทีตำรวจด้วยกันเลย แล้วก็จะแจ้งข้อหาขัดขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่ด้วย!”

            ทั้งย่าอู๋และอู๋ซิ่วเหลียนที่ตีกันพัลวันอยู่กับพื้น ต่างคนต่างหยุดทุกการเคลื่อนไหวฉับพลัน นั่งเงียบเป็นเป่าสากด้วยความหวาดกลัว

            หลินชิงอี้ถูกทางตำรวจกุมตัวกลับไปที่โรงพักทันที

            ……..

           

            หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยนั่งรออยู่ที่สถานีตำรวจก่อนแล้ว

            คนที่เข้ามารับผิดชอบสำนวนคดีนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่น เขาก็คือเจ้าหน้าที่โจว สามีของจางหลานนั่นเอง

            “เอาล่ะ ทางเราได้รับแจ้งจากฝ่ายสืบสวนมาว่า พ่อของเธอยังยืนกรานคำเดิมว่าเขาไม่ได้ขโมยโฉนดนั่นไป แต่เป็นเราต่างหากที่โอนสิทธิ์ให้เขาดำเนินการแทนให้”

            เจ้าหน้าที่โจวชี้แจ้งข้อมูลที่รับทราบมาให้หลินจิงซูฟังทันที

            หลินจิงซูดูไม่แปลกใจนัก ราวกับคาดเดาได้ตั้งแต่แรกแล้วว่า หลินชิงอี้จะต้องงัดไม้นี้ออกมาใช้     

            คดีจำพวกลักเล็กขโมยน้อยล้วนมีช่องโหว่ค่อนข้างมาก ต่อให้รู้ตัวคนร้ายแล้ว ก็ยังสามารถดิ้นหลุดได้ง่ายผ่านทางคำให้การ ในอีกด้านหนึ่ง หากคนร้ายยอมรับสารภาพ ฝ่ายเหยื่อเองก็สามารถเรียกร้องสินไหมเพิ่มเติมได้เช่นกัน

            แต่ก็อย่างที่พูดไป การจะทำให้คนร้ายยอมสารภาพจากปากนับว่าเป็นเรื่องที่ยากมาก ยิ่งความสัมพันธ์ระหว่างคนร้ายกับเหยื่อเป็นพ่อลูกกันด้วยแล้ว ความยากในการจะเอาผิดก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่

            เพราะท้ายที่สุดแล้ว หากคนร้ายให้การปฎิเสธไม่ยอมรับผิดในทุกกรณี คดีความประเภทนี้ก็จะถูกปัดตกทันที และถูกลดขั้นเหลือเพียงแค่เหตุทะเลาะวิวาทภายในครอบครัวเท่านั้น

            ฉะนั้น หลินจิงซูเองก็ย่อมรู้อยู่แก่ใจดีว่า ถึงแม้จะจับได้ว่าหลินชิงอี้เป็นขโมยจริง แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถเอาผิดอะไรได้อยู่ดี

            แต่ถึงอย่างนั้น เป้าหมายของเธอในครั้งนี้ก็ไม่ใช่การส่งหลินชิงอี้เข้าคุกอยู่แล้ว เธอเพียงแค่ต้องการอาศัยความช่วยเหลือจากตำรวจ ทวงโฉนดบ้านของตนกลับคืนเท่านั้นเอง

            และสุดท้ายก็เป็นอย่างที่คิดไม่มีผิด หลินชิงอี้ให้การปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา ตำรวจจึงจำต้องปล่อยตัวไป

            เจ้าหน้าที่โจวยื่นโฉนดบ้านคืนให้แก่หลินจิงซู พร้อมกับย้ำเตือนสาวน้อยว่า

            “คราวนี้ก็เก็บเอาไว้ให้ดีๆล่ะ”

            หลินจิงซูพยักหน้ารับทราบ กอดโฉนดใบนั้นไว้แน่นพร้อมเอ่ยขอบคุณเจ้าหน้าที่โจว

            “สุดท้ายแล้ว สายเลือดก็ตัดกันไม่ขาด สองคนต่างก็เป็นพ่อลูกกัน ในทางคดีความจึงค่อนข้างเอาผิดได้ยากมาก ซึ่งเรื่องทำนองนี้ทางตำรวจเองก็ไม่สามารถทำอะไรหลินชิงอี้ได้มากนัก อย่างดีที่สุดก็แค่เรียกมาพูดไกล่เกลี่ยเท่านั้นเอง จิงซูน้อย เรากับแม่น่ะต้องช่วยดูแลกันและกันให้มากๆนะ”

            เจ้าหน้าที่โจวได้แต่ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า

            “หนูเข้าใจดีค่ะ ครั้งนี้ต้องรบกวนคุณลุงอีกแล้ว หนูต้องขอโทษจริงๆนะคะ”

            หนึ่งปีหลังจากการเกิดใหม่ของหลินจิงซู เธอได้แวะเวียนเข้ามาใช้บริการที่สถานีตำรวจนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ดูท่าจะกลายมาเป็นลูกค้าขาประจำของโรงพักแห่งนี้ไปเสียแล้ว

            ต้องยอมรับว่า ทุกครั้งที่พบเจอกับเจ้าหน้าที่โจว เธอมักจะมาพร้อมกับปัญหาอยู่เสมอ กระทั่งทุกวันนี้เวลาเจอหน้ากัน อีกฝ่ายยังอดที่จะหยอกเย้าเธอไม่ได้ว่า ‘วันนี้มีอะไรให้ผู้พิทักษ์สันติราชรับใช้ครับ?’

            เดี๋ยวนี้เวลามีเรื่องอะไรก็เรียกหาแต่เจ้าหน้าที่โจว หลินจิงซูรู้สึกเกรงใจเขามากเกินพอแล้ว เธอจึงได้ตัดสินใจจะทำบางสิ่งบางอย่างเป็นการตอบแทนเขาบ้าง!

            หนึ่งชั่วอึดใจ ประกายความคิดแวบโฉบผ่านเข้ามาในหัว หลินจิงซูนึกอะไรดีๆออกแล้ว!

            เจ้าหน้าที่ตำรวจชื่นชอบสิ่งใดเป็นที่สุดน่ะหรือ?

            ก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วว่า ผลงานไงล่ะ!

            เดี๋ยวเธอจัดให้เลย! ขอป้ายไวนิลใหญ่ๆสักผืน!