ตอนที่ 259 อายุปูนนี้แล้วยังไม่แต่งงานอีกเหรอ?

130 2-2

            ตอนที่ 259 อายุปูนนี้แล้วยังไม่แต่งงานอีกเหรอ?

            เสร็จจากห้องสอบสวน หลินชิงอี้ก็ถูกปล่อยตัวออกมาในที่สุด ขณะเดินคอตกก้าวลงบันไดไปพร้อมความเศร้าสลดอยู่นั้น เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูเข้าพอดี ทั้งสองคนกำลังยืนหัวเราะคิกคักกันอย่างมีความสุขอยู่ ฝีเท้าคู่นั้นของเขาหยุดชะงักทันที ใบหน้าเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวอัปลักษณ์เปี่ยมไปด้วยโทสะแทน

            “สารเลว! ฉันคิดไว้อยู่แล้วเชียว ทำไมตอนที่โฉนดหายแรกๆ พวกแกสองคนถึงได้ไม่กระโตกกระตากกันเลย ที่แท้ก็รอจังหวะเอาคืนกันอยู่นี่เอง! เล่นสกปรก! ทุเรศสิ้นดี!!”

            หลินชิงอี้ถลึงตาจนแทบถลน จ้องมองแม่ลูกคู่นั้นด้วยความเคียดแค้นอาฆาต

            หลินจิงซูปั้นหน้ารับบทลูกสาวผู้ไร้เดียงสา เอ่ยตอบยิ้มๆว่า

            “พ่อพูดอะไรเหรอคะ? หนูไม่เห็นเข้าใจเลย พวกคุณตำรวจต่างก็พูดว่า พ่อแอบย่องเข้าไปขโมยโฉนดบ้านกลางดึก นี่เรื่องจริงรึเปล่าคะ? ถ้าจะทำตัวขี้ขลาดแบบนี้ ทำไมไม่ลองไปใส่กระโปรงดูบ้างล่ะคะ อาจจะเข้ากันกับพ่อได้ดีกว่า?”

            สายตาเดือดดาลคู่นั้นจ้องมองโฉนดในมือของหลินจิงซูเขม็ง ราวกับจะพยายามคิดหาวิธีแย่งชิงมันกลับคืนมาให้ได้

            หลินจิงซูแอบมีลางสังหรณ์เล็กๆ จึงรีบก้าวเท้าถอยออกมาเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มเย้ยและพูดขึ้นว่า

            “นี่ขนาดอยู่ในสถานีตำรวจนะคะ ยังคิดจะขโมยไปอีกเหรอ? สันดานไม่ต่างจากพวกจัณฑาลเลยจริงๆ!”

            ถูกอีกฝ่ายอ่านความคิดออกเช่นนี้ หลินชิงอี้ได้แต่กัดฟันกรอด และเดินหนีไปภายใต้อารมณ์ขุ่นมัวระคนเดือดดาล

            เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นหลังจากนี้ ภายใต้การดูแลของเจ้าหน้าที่โจว เขาได้พาหลินจิงซูและแม่เดินทางไปที่สำนักงานเขตด้วยกัน เพื่อลงนามในสัญญาเวนคืนที่ดินจนเสร็จสรรพทุกกระบวนการ

            สงครามแย่งชิงโฉนดบ้านเป็นอันยุติลงด้วยประการฉะนี้

            ถึงคราวที่หลินจิงซูได้ปลดปล่อยหินก้อนใหญ่ให้หลุดพ้นจากหัวใจของเธอไปเสียที

            สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในเวลานี้ก็คือ การรอคอยผลการยื่นสมัครเข้ามหาวิทยาลัยที่เลือกไว้ ตามระยะเวลาที่กระทรวงศึกษากำหนด ถัดจากวันนี้อีกสองเดือนเป็นอันได้รู้กัน และระหว่างนั้น เธอก็ดำเนินธุรกิจชานมไข่มุกต่อไป

            หากไม่ใช่เพราะผู้เฒ่าติงอาศัยอยู่ที่นี่ ทั้งเธอและติงเสวี่ยเหม่ยย่อมไม่มีวันกลับมาที่หมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้ให้เสียเวลาเปล่าอย่างแน่นอน

            ทันทีที่ลงนามสัญญาการเวนคืนที่ดินเรียบร้อยแล้ว หลินชิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยก็อาสามาส่งเจ้าหน้าที่โจวถึงบ้าน และถือโอกาสเยี่ยมเยียนจางหลานไปด้วยพร้อมกัน สองแม่ลูกต่างคนต่างช่วยกันต่อบทสนทนากันไฟลุก บอกเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้อีกฝ่ายฟังอย่างถึงพริกถึงขิง อีกทั้งยังรายงานภาพรวมของธุรกิจชานมไข่มุกในเวลานี้ให้ฟังหลังจากนั้นด้วย คล้อยหลังแยกย้าย สองแม่ลูกก็รีบเร่งกลับเข้าตัวเมืองหลัก เพื่อดูแลกิจการร้านชานมไข่มุกชนิดไม่มีวันหยุดพักต่อ

            จู้หยานเองก็เพิ่งกลับไปเมืองหลวงเช่นกัน จึงเหลือเพียงเฉินเฉวียนเย่หัวเดียวกระเทียมลีบ เขาเฝ้าร้านชานมไข่มุกเพียงลำพังผู้เดียว จึงจำต้องวิ่งวุ่นหัวปั่นตลอดทั้งวันไม่หยุด

            นับว่าโชคยังดีที่ช่วงนี้เป็นวันหยุดพักร้อนยาวประจำปีของประเทศจีน ทั้งโรงเรียนและมหาวิทยาลัยต่างๆทั่วประเทศก็พร้อมใจกันหยุดเช่นเดียวกัน ส่งผลให้จำนวนลูกค้าค่อนข้างน้อยกว่าปกติ ไม่เช่นนั้น เฉินเฉวียนเย่คงไม่สามารถรับมือทุกอย่างเพียงลำพังผู้เดียวได้อย่างแน่นอน

            “โอ้สวรรค์! ในที่สุดก็กลับมากันแล้ว! ฉันวิ่งวุ่นจนขาแทบขวิดหมดแล้ว! เห้ออ…เหนื่อยกว่าตอนทรมานพวกลูกหนี้ซะอีก!”

            ทันทีที่เฉินเฉวียนเย่เห็นสองแม่ลูกกลับมาถึง เขาก็รู้สึกราวกับค้นพบทางรอดที่สวรรค์ส่งมา

            “จิงซู จะว่าไปแล้ว เธอนี่เลือกทำเลร้านได้เก่งจริงๆเลยนะ ขนาดเป็นช่วงมหาวิทยาลัยหยุดยาวแท้ๆ แต่ก็ยังมีผู้คนสัญจรผ่านไปมาตั้งมากมาย ตอนแรกที่จู้หยานยังไม่มา ฉันยุ่งจนแทบไม่ได้พักหายใจด้วยซ้ำ!”

            หลินจิงซูก้าวเท้าเข้าไปหา ยกมือขึ้นตบไหล่เฉินเฉวียนเย่เบาๆสองสามที พร้อมกับพูดขึ้นด้วยความภาคภูมิใจว่า

            “พ่อเฉินคะ ตลอดสองวันที่ผ่านมานี้ ทำได้ยอดเยี่ยมไร้ที่ติเลยค่ะ! เย็นนี้หนูคงต้องเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่เป็นการตอบแทนสักเที่ยวแล้วล่ะ!”        

            “โห! จริงเหรอครับนี่? ขอบคุณลูกพี่หลินมากเลยนะครับที่จะเลี้ยงข้าวผม!”

            เฉินเฉวียนเย่พูดหยอกเย้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

            แต่ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น ทว่าตลอดช่วงเย็น ทั้งสามกลับเสมือนถูกขังให้อยู่แต่ในร้าน ต่างคนต่างวิ่งวุ่นช่วยกันคนละไม้ละมืออย่างขยันแข็งขัน ต่อสู้กับกระแสลูกค้าที่หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย

            ผ่านไปอีกหนึ่งวัน ในที่สุดก็ได้ปิดร้านเสียที

            จริงอยู่หากจะพูดว่า คนเราเกิดมาเพื่อหาเงิน แต่ระหว่างทาง ก็ต้องหัดมีความสุขให้เป็นบ้าง

            หลินจิงซูหยิบฉวยธนบัตรจำนวนหนึ่งออกมาจากปึกใหญ่ แล้วเอ่ยชักชวนเฉินเฉวียนเย่และติงเสวี่ยเหม่ยไปทานสเต็กในภัตตาคารหรูด้วยกัน

            นี่นับเป็นครั้งแรกกับการกินสเต็กในชีวิตของติงเสวี่ยเหม่ยก็ว่าได้ ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในภัตตาคาร เธอก็ได้แต่ยืนเก้ๆกังๆทำตัวไม่ถูก ค่อยๆเหลียวซ้ายมองขวาอย่างเชื่องช้าด้วยความรู้สึกประหม่า

            “แม่คะ เดี๋ยวหนูสอนวิธีใช้มีดกับส้อมหั่นสเต็กให้เองค่ะ ไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องเกร็ง…”

            แอบสังเกตเห็นร่องรอยความประหม่าระคนสับสนปรากฏอยู่ทั่วใบหน้าของผู้เป็นแม่ หลินจิงซูจึงรีบกระซิบปลอมประโลมทันที

            เมื่อได้ยินเช่นนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยก็หันขวับทันที เพ่งมองลูกสาวด้วยความประหลาดใจยิ่ง และอดที่จะเอ่ยถามออกมาไม่ได้ว่า

            “ซูซู ลูก…ลูกเคยกินสเต็กมาก่อนเหรอ?”

            หลินจิงซูแทบสะดุ้ง เพราะเพิ่งนึกได้ว่าตนเองในอายุ 18 ปีนั้น ยังไม่เคยทานสเต็กเช่นกัน และนี่นับเป็นครั้งแรกที่เธอจะได้สัมผัสอาหารจานหรูไปพร้อมกับติงเสวี่ยเหม่ย

            “เอ่อ…หนู…หนูเคยกินมาแล้วครั้งหนึ่งค่ะแม่ ตอนนั้นจู้หยานเป็นคนชวนไปกินค่ะ”

             หลินจิงซูรีบโกหกหาเหตุผลกลบเกลื่อนทันที

            เวลานี้ เฉินเฉวียนเย่เอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา จัดการหั่นสเต็กในจานให้เป็นชิ้นพอดีคำส่งให้ติงเสวี่ยเหม่ย

            “ไม่ต้องลำบากหรอกครับ เดี๋ยวผมหั่นให้ทานเอง”

            หลินจิงซูส่งสายตาเจ้าเล่ห์เหลือบมองเฉินเฉวียนเย่อย่างอดไม่ได้ ในใจได้แต่แอบคิดว่า

            ‘ลูกพี่เฉินคนนี้ไม่เลวเลยจริงๆ ไม่เลวๆ! เรื่องบริการมัดใจสาวคงต้องยกให้เขาเป็นที่หนึ่ง!’

            “พ่อเฉินคะ อายุปูนนี้แล้ว ทำไมถึงยังไม่แต่งงานมีครอบครัวสักทีล่ะคะ?”

            หลินจิงซูเอ่ยถามไปพลาง มือก็หั่นสเต็กไปพลาง

            “เจ้าเด็กบ้า อายุปูนนี้งั้นเหรอ? เราน่ะอายุแค่ 18เองนะสาวน้อย ทำพูดจาอย่างกับคนเฒ่าคนแก่ไปได้! อีกอย่าง…ปีนี้ฉันเพิ่งจะ 36 เอง ค่อยๆดูไปก่อน…”

            เห็นชัดว่า เฉินเฉวียนเย่ดูไม่ค่อยพอใจกับคำพูดคำจาของหลินจิงซูเท่าไหร่นัก ก็อย่างว่า ปล่อยให้เด็กสาวรุ่นลูกมาพูดคุยเรื่องแต่งงานแบบนี้ ใครได้ฟังก็ต้องรู้สึกขัดหูเป็นธรรมดานั่นล่ะ!

            แต่ที่สาวน้อยคนนี้พูดมาก็จริง ปีนี้อายุของฉันก็ปาเข้าไปตั้งสามสิบหกแล้ว ทำไมฉันถึงยังไม่แต่งงานแต่งการมีครอบครัวสักทีนะ…

            พูดแล้วก็เศร้าใจ!

            “อ้าว? อย่าเพิ่งน้อยใจไปสิคะ! หนูขอโทษ หนูขอโทษ! สัญญาว่าจะไม่พูดเรื่องนี้อีกแล้วค่ะ คืนดีกันนะคะพ่อเฉิน!”

            เห็นเฉินเฉวียนเย่หั่นสเต็กอยู่ดีๆ จู่ๆกลับคอตกท่าทางหงอยเหงาแบบนี้ เธอจึงเร่งเกี่ยวก้อยขอคืนดีอย่างรวดเร็ว!

            หลินจิงซูยังยิ้มและพูดให้กำลังใจอีกว่า

            “พ่อเฉินน่ะทั้งใจดีแล้วก็มีเสน่ห์ มิหนำซ้ำยังมีภาวะผู้นำสามารถพึ่งพาได้อีกด้วย รู้มั้ยคะว่า สาวๆน่ะชอบผู้ชายแบบนี้เป็นที่สุดเลยล่ะ!”

            “จะ…จริงเหรอ?”

            เฉินเฉวียนเย่แอบเหลือบมองติงเสวี่ยเหม่ยโดยไม่รู้ตัว สายตาทั้งคู่ของเขาและเธอต่างสบประสานกันกลางอากาศอย่างไม่ตั้งใจ