ตอนที่ 257 แฝงตัวเข้าจับกุม

            129 2-2

            ตอนที่ 257 แฝงตัวเข้าจับกุม

            อู๋ซิ่วเหลียนเป็นหนึ่งคนที่รู้ซึ้งถึงความเหี้ยมโหดและโรคจิตของเสี่ยฉางเป็นอย่างดี หากเรื่องนี้เกิดแดงขึ้นมา ชาตินี้เธอคงถูกคุมขังทรมานอยู่แต่ในห้อง คงไม่มีโอกาสได้เห็นแสงเดือนแสงตะวันอีกไปชั่วชีวิตแน่!

            ซึ่งก็แน่นอนว่า อู๋ซิ่วเหลียนมีดีแค่คำขู่จริงๆ

            “แก…”

            อู๋ซิ่วเหลียนเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความโกรธจัด เวลานี้ ทั้งสองแม่ลูกเป็นอันรู้แจ้งชัดเจนแล้วว่า พวกตนถูกหลอก!

            ท่ามกลางบรรยากาศแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง จู่ๆสุ้มเสียงของชายอาวุโสคนหนึ่งก็ดังขึ้นทำลายความตึงเครียดทั้งหมดภายในบ้าน

            “ชิงอี้ อยู่บ้านรึเปล่า?”

            เมื่อเปิดประตูบ้านออก จึงพบว่าเป็นผู้ใหญ่บ้านนั่นเอง

            ทั้งยังมีเจ้าหน้าที่จากภาครัฐอีกหลายชีวิตติดตามมาด้านหลังด้วย

            เผชิญพบกับคนระดับนี้ หลินชิงอี้จึงรีบเปลี่ยนสีหน้าอย่างฉับไว กลายเป็นคนยิ้มแย้มดูเป็นมิตรขึ้นมาทันที ก่อนจะเร่งโค้งศีรษะทักทายคนเหล่านั้นด้วยถ้อยคำสุภาพ เพราะรู้ดีว่าคนกลุ่มนี้มาเพื่อดำเนินการเรื่องเวนคืนที่ดินอย่างแน่นอน!

            “บ้านริมแม่น้ำหลังนั้นไม่ใช่ว่ายกให้เป็นชื่อของลูกสาวแล้วเหรอ? ตอนนี้เธออยู่ไหนล่ะ? ให้มาลงชื่อเพื่อรับรองการเวนคืนสิ”

            ผู้ใหญ่บ้านนั่งอยู่ในห้องรับแขกพร้อมกับเจ้าหน้าที่รัฐอีกหลายคน

            หลินชิงอี้รีบตรงดิ่งเข้าครัว เร่งชงชาออกมาต้อนรับ

            “พอดีลูกสาวของผมไม่อยู่บ้านครับ แต่เธอได้ฝากโฉนดบ้านหลังนั้นไว้กับผมก่อนออกไปข้างนอกแล้ว ถ้าจะจัดการเรื่องเวนคืนที่ดินตอนนี้เลย ก็สามารถดำเนินการผ่านผมได้โดยตรง! ลูกสาวได้ฝากให้ผมดูแลรับผิดชอบเรื่องนี้เองครับ”

            หลินชิงอี้ยิ้มเอ่ยตอบ พร้อมกับทยอยยกน้ำชาส่งให้แขกผู้มีเกียรติรายคนด้วยความนอบน้อม

            ทันทีที่อู๋ซิ่วเหลียนตระหนักได้ว่า ผู้ใหญ่บ้านพาเจ้าหน้าที่รัฐมาหาถึงบ้าน ก็เป็นโอกาสให้เธอระเบิดน้ำหูน้ำตาร้องคร่ำครวญเสียงดังลั่น

            “ผู้ใหญ่บ้านคะ! โปรดคืนความเป็นธรรมให้แก่ดิฉันและลูกสาวด้วยเถอะค่ะ! ฮึกๆ…พี่ชายของสามีดิฉันจิตใจต่ำช้าเกินมนุษย์มนา! ความจริงแล้วโฉนดบ้านหลังนั้นเป็นสินสอดเดิมระหว่างดิฉันกับสามีที่ตายไปค่ะ แต่พอข่าวการเวนคืนที่ดินถูกป่าวประกาศออกมา ผู้ชายคนนี้ก็ฮุบไปเป็นของตัวเองหน้าตาเฉย! ส่วนฉันกับลูกสาวกลับไม่ได้เงินเลยแม้แต่หยวนเดียว! ได้โปรดเถอะค่ะ ช่วยคืนความเป็นธรรมให้กับเราสองแม่ลูกด้วย!!”

            อู๋ซิ่วเหลียนปล่อยโฮพร้อมน้ำตาอาบสองแก้ม ร้องไห้สะอึกสะอื้นเจียนว่าจะขาดใจต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านและเจ้าหน้าที่รัฐทั้งหมด เผชิญพบกับภาพฉากที่เหนือความคาดหมายเช่นนี้ ทุกคนต่างก็เผยสีหน้าประหลาดใจกันถ้วนหน้า

            และในฐานะที่เป็นผู้ใหญ่บ้าน เมื่อใดที่ลูกบ้านได้รับความเดือดเนื้อร้อนใจ เขาย่อมต้องเป็นบุคคลที่จะต้องเข้ามาแก้ไขปัญหา         

            แต่ถึงอย่างนั้น หากพูดกันตามเนื้อผ้า อู๋ซิ่วเหลียนในปัจจุบันกลับไม่ใช่คนของหมู่บ้านนี้อีกต่อไป พูดง่ายๆก็คือเธออยู่นอกเขตอำนาจการดูแลของเขา และสอง เท่าที่เขาจำได้ สิทธิ์การครอบครองบ้านหลังนั้นไม่ได้เป็นของหลินชิงอี้และอู๋ซิ่วเหลียนตั้งแต่แรกไม่ใช่หรือ?

            ส่วนเรื่องสินสอดอะไรนั่นก็แค่สัญญาปากเปล่า ตามข้อกฎหมายแล้ว อู๋ซิ่วเหลียนไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับโฉนดบ้านหลังนั้นเลย

            “นี่มันเรื่องอะไรกัน? เพราะเท่าที่รู้ บ้านริมแม่น้ำหลังนั้นเป็นชื่อของแม่สามีคุณมาตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา แล้วเพิ่งจะมีการถ่ายโอนกรรมสิทธิ์ให้แก่ลูกสาวของคุณชิงอี้เมื่อไม่กี่เดือนก่อนนี่เอง ถ้าไล่เรียงตามประวัติผู้ถือครองจริงๆ กลับไม่มีชื่อของคุณซิ่วเหลียนปรากฏอยู่เลยนะ สงสัยจะเกิดความเข้าใจผิดอะไรขึ้นรึเปล่า?”

            ผู้ใหญ่บ้านย่นคิ้วขมวดเล็กน้อย พร้อมตอบปฏิเสธกลับไปอย่างสุภาพ

            หลินชิงอี้และย่าอู๋ได้ฟังเช่นนั้น ต่างก็พากันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก

            อู๋ซิ่วเหลียน อีนังตัวแสบ! เผลอหน่อยเป็นไม่ได้เชียว! สบโอกาสก็รีบเข้าทางผู้ใหญ่บ้านทันที หวังจะยืมมือคนอื่นมาแก้แค้นสินะ! แต่ช่างน่าเสียดาย เพราะสิ่งเดียวที่เธอใช้อ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของบ้านหลังนั้น กลับมีเพียงลมปากและคำพูดลอยๆเท่านั้น!

            พบเจอคำตอบประโยคนี้เข้าไป อู๋ซิ่วเหลียนถึงกับพูดอะไรไม่ออก ซึ่งความจริงเธอเองก็พอรู้อยู่แก่ใจตั้งแต่แรกแล้วว่า วิธีพึ่งพาผู้ใหญ่บ้านแบบนี้ ไม่น่าจะเกิดประโยชน์อะไร แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็แค่รู้สึกว่า อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่ได้ลองทำอะไรเลย

            หลังจากนั้น หลินชิงอี้ก็ได้พยายามถามถึงมูลค่าการเวนคืนของบ้านหลังนั้น เขาอยากจะรู้ว่าทางรัฐจะประเมินราคาให้สักเท่าไหร่ พร้อมกันนั้น ก็รีบวิ่งไปหยิบโฉนดบ้านหลังนั้นออกมาจากที่ซ่อนลับ แล้วมอบให้กับคนเหล่านั้นทันที จากนั้น ก็นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เฝ้ารอคอยให้เจ้าหน้าที่รัฐทำการประเมินราคาคร่าวๆให้

            “ผู้ใหญ่บ้านครับ เรื่องเงินค่าเวนคืนที่ดิน ลูกสาวได้ฝากให้ผมเป็นคนดูแลจัดการทั้งหมด ไว้เธอกลับมาเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน”

            หลินชิงอี้นั่งยิ้มไม่หุบ จ้องมองโฉนดบ้านในมือเจ้าหน้าที่รัฐด้วยแววตาเป็นประกาย 

            “ลูกสาวเป็นคนมอบโฉนดบ้านหลังนี้ให้คุณด้วยตัวเองรึเปล่า?”

            เจ้าหน้าที่รัฐนายหนึ่งที่นั่งเงียบมาตลอดจนถึงตอนนี้ จู่ๆก็ปริปากเอ่ยถามออกมา

            “ใช่แล้วครับ ลูกสาวเป็นคนฝากให้ผมจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ถ้ามีอะไร ก็สามารถติดต่อผ่านทางผมได้เลยครับ!”

            หลินชิงอี้พยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้ม

            “อย่างนั้นเหรอครับ?”

            ชั่วขณะฉับพลัน สีหน้าท่าทางของเจ้าหน้าที่รัฐทุกคนในที่นั้น ก็ผันเปลี่ยนแทบจะในทันที ระดับน้ำเสียงเปลี่ยนเป็นขึงขังจริงจังขึ้นหลายเท่า

            “แต่ทางตำรวจเพิ่งแจ้งกับพวกเราว่า โฉนดบ้านของคุณหลินจิงซูเพิ่งถูกคนขโมยไปเมื่อไม่นานมานี้เอง และจากที่ตรวจสอบดูคร่าวๆแล้ว มันก็คือโฉนดใบนี้ไม่ผิดแน่”

หลินชิงอี้ถึงกับหน้าถอดสีฉับพลัน รอยยิ้มทั่วใบหน้าพลันแข็งค้างเป็นหิน

อะไรนะ? เจ้าหน้าที่ตำรวจ? เจ้าหน้าที่รัฐพวกนี้รู้เรื่องจากตำรวจอีกทีงั้นเหรอ?

“อืม ในเมื่อคนร้ายเผยตัวขนาดนี้แล้ว อีกทั้งยังนำของกลางออกมาจากที่ซ่อนด้วยตัวเองอีก เท่านี้ก็ชี้ชัดแล้วล่ะ ผมขอเชิญคุณไปที่สถานีตำรวจพร้อมกับพวกเราด้วยครับ”

ในเวลาเดียวกัน เจ้าหน้าที่รัฐอีกคนก็หยิบป้ายตำรวจออกมาแสดงตัวเป็นประจักษ์ต่อสายตาทุกคน