ตอนที่ 319 พบเจอหลินชิงอี้โดยบังเอิญ

160 2-2

            ตอนที่ 319 พบเจอหลินชิงอี้โดยบังเอิญ

            หลินจิงซูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตอบไปว่า

            “เอารุ่นถูกที่สุดดีกว่าค่ะ ราคาประมาณ 7,000 หยวนปลายๆเท่านั้นเอง”

            “ทีวีจอแก้วมีราคาถูกกว่าก็จริง แต่คุณภาพความคมชัดกลับไม่ดีเท่ารุ่นพลาสม่า นั่นเท่ากับว่า ประสบการณ์การรับชมที่ลูกค้าจะได้รับ ก็จะต้องถูกลดทอนลงไปด้วย รวมไปถึงอรรถรสของความสนุกในการดูด้วยเช่นกัน เดี๋ยวเราจะสาธิตให้ได้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างทีวีทั้งสองรุ่น ทั้งภาพและเสียงเรียกได้ว่าห่างชั้นกันราวฟ้ากับดินเลยทีเดียว!”

            ทางด้านเจ้าของร้านก็ช่างขายเก่งเสียเหลือเกิน ทำเอาเฉินเฉวียนเย่ถึงกับพยักหน้าคล้อยตามอย่างเต็มที่

            หลินจิงซูเองก็รู้อยู่แก่ใจว่า เหตุผลที่ราคาทั้งสองรุ่นแตกต่างกันมากขนาดนี้ ก็เพราะคุณภาพของภาพและเสียงที่ห่างชั้นกันราวกับมาจากคนละโลกนี่ล่ะ!

            ความแตกต่างย่อมไม่มีทางเกิดขึ้นหากปราศจากการเปรียบเทียบ แต่เมื่อเกิดการเปรียบเทียบขึ้น ความห่างชั้นจึงปรากฏให้เห็น!

            ทีวีจอแก้วแทบจะเรียกได้ว่าแพ้หลุดลุ่ย เมื่อต้องประชันกับทีวี Sony พลาสม่าสุดไฉไล!

            “นี่เถ้าแก่ ราคาทีวีพลาสม่ารุ่นนี้น่ะ…พอจะลดอีกหน่อยได้มั้ย?”

            เฉินเฉวียนเย่ตั้งมั่นว่าจะเอาได้ให้!

            หลินจิงซูได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับสะดุ้ง รีบกระตุกแขนเรียกสติเขาอย่างรวดเร็ว

            “พ่อเฉินคะ! ไม่เห็นจะต้องซื้อทีวีราคาแพงขนาดนี้เลย มันจะเป็นการฟุ่มเฟือยโดยใช่เหตุเปล่าๆ! อีกอย่าง เครื่องราคา 7,000หยวนนั่นก็ดูได้เหมือนกัน…”

            ทว่าคนอย่างเฉินเฉวียนเย่มีหรือจะฟังคำทักท้วง? เขายังคงยืนประจันหน้าต่อรองราคากับเจ้าของร้านอย่างไม่มีลดละ

            ระหว่างเจรจาต่อรองราคากันอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุด ต่างฝ่ายต่างก็พึงพอใจที่ 27,000 หยวน

            เฉินเฉวียนเย่ไม่รอช้า รีบควักเงินจ่ายเพื่อซื้อในทันที

            “ทั้งภาพทั้งเสียงของเจ้าเครื่องนี้ เหนือชั้นกว่าเจ้าเศษกระป๋องนั่นอย่างเห็นได้ชัด! เชื่อเถอะว่า ถ้าได้ทีวีเครื่องนี้ไป แม่ของเธอจะไม่รู้สึกเบื่ออีกอย่างแน่นอน!”

            เฉินเฉวียนเย่เดินแบกทีวีรุ่นพลาสม่าใหม่เอี่ยมกลับบ้านไปด้วยความสุขใจ ขณะเดินอุ้มไปก็ยังสาธยายถึงความดีงามของมันให้หลินจิงซูฟังไม่หยุดปากด้วย

            ปรากฏว่า ที่เฉินเฉวียนเย่ทำลงไปทั้งหมดก็เพื่อความสุขของแม่เธอ หลังจากได้ฟังเหตุผลเหล่านั้น หลินจิงซูจึงค่อยรู้สึกว่าคุ้มค่ากับราคาที่ต้องจ่ายไปหน่อย เพราะจะมีสักกี่ครั้งในชีวิต ที่เราจะสามารถซื้ออะไรดีๆมอบให้แก่คนที่เรารักได้? มัวแต่ประหยัดอดออมจนตายจากกันไป ถึงตอนนั้น มานึกเสียใจทีหลังก็สายเกินไปแล้ว…

            ต่อให้คุณสามารถซื้อโลกทั้งใบมาให้ได้ แต่ทว่าคนๆนั้นที่คุณรัก ก็มิอาจหวนคืน…

            ฉะนั้น กับเพียงแค่ทีวีเครื่องละ27,000หยวน ทำไมหลินจิงซูจะซื้อให้แม่ไม่ได้เล่า?

            ทั้งสองเดินมาถึงที่รถสามล้อมอเตอร์ซึ่งจอดอยู่หน้าร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ระหว่างที่เฉินเฉวียนเย่กำลังจัดวางทีวีไว้ที่ท้ายหลังอย่างเบามือ ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจ้องมองมาทางหลินจิงซู

            ชายคนนั้นก็คือหลินชิงอี้

                  พวกเขาทั้งคู่ยืนจ้องหน้าอยู่อย่างนั้น ต่างฝ่ายต่างไม่มีท่าทีว่าจะขยับเคลื่อนไหวใดๆเลย

                  หลินจิงซูที่รอนานจนผิดสังเกต จึงเหลียวหลังกลับไปดู อึดใจเดียวกันนั้น ก็ได้เผชิญพบกันหลินชิงอี้ที่ไม่ได้พบเจอหน้ากันมาพักใหญ่แล้ว แต่มันเป็นเวลานานถึงเพียงนั้นเชียวเหรอ? ทำไมหลินชิงอี้ในตอนนี้ถึงได้ดูแก่ขึ้นเป็นสิบปีแบบนี้? ผมหงอกไล่ลามจนเกือบทั่วทั้งหัว ใบหน้าปรากฏริ้วรอยเหี่ยวย่นอย่างชัดเจน

                  ทั้งสีหน้าและลักษณะท่าทางโดยรวม ดูราวกับชายที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงและความหวังอีกต่อไป สภาพของดูทรุดโทรมไม่ต่างจากคนไร้บ้านเลยแม้แต่น้อย

                  ในทางกลับกัน หลินชิงอี้ที่มองมายังหลินจิงซู เขาสังเกตเห็นว่าในตอนนี้ สาวน้อยได้สวมเสื้อคลุมหนังสัตว์ทันสมัยอย่างคนเมือง ผมเผ้าถูกหวีไว้อย่างเรียบร้อยสวยงาม รังสีที่แผ่ซ่านออกมาดูประดุจคุณหนูจากตระกูลร่ำรวยก็ไม่ปาน

            “จิงซูลูกพ่อ…”

            หลินชิงอี้เป็นฝ่ายปริปากเรียกก่อน

            สายตาที่หลินจิงซูจ้องมองอีกฝ่ายนั้น ล้วนเต็มไปด้วยความเหยียดหยามดูแคลน ปราศจากความเมตตาหรือเห็นใจใดๆแม้แต่น้อย ได้ยินหลินชิงอี้ใช้คำพูดเช่นนั้นเรียกขานกัน เธอก็เกือบหลุดหัวเราะออกมา และอดที่จะพูดจาถากถางกลับไปไม่ได้

            “อ้าว? นี่พ่อยังจำหนูได้อีกเหรอ? นึกว่าจะเห็นหนูเป็นคนแปลกหน้าไปแล้วซะอีก!”

            เมื่อเฉินเฉวียนเย่ได้ยินหลินจิงซูเรียกขานอีกฝ่ายว่า ‘พ่อ’ สีหน้าของเขาก็ผันเปลี่ยนไปในทันที

            “จิงซูลูกพ่อ…พูดอะไรแบบนั้นล่ะ?”

            เผชิญกับคำเสียดสีถากถางของหลินจิงซูเข้า หลินชิงอี้ได้แต่ต้องพยายามอย่างที่สุด เพื่อระงับเก็บอารมณ์ความรู้สึกอัปยศขมขื่นต่างๆไว้ภายในใจ

            มีอยู่วันหนึ่งที่เขาได้กลับไปยังชนบทในผิงเฉิง และบังเอิญได้พบกับจางหลานเข้า ทันทีที่พบหน้ากัน เธอก็เอาแต่พูดจาโอ้อวดให้เขาฟังอย่างภูมิอกภูมิใจว่า

            “นี่รู้บ้างรึเปล่า? ลูกสาวกับอดีตภรรยาของเธอตอนนี้ร่ำรวยขนาดไหนแล้ว? ภายในเวลาเพียงแค่ไม่กี่เดือน ทั้งสองคนก็สามารถขยายกิจการไปทั่วทั้งตัวเมืองหลักได้มากถึงห้าสาขาแล้ว!”

            หลินชิงอี้ยอมรับว่า ในเวลานั้น เขาทั้งตื่นตระหนกและประหลาดใจสุดขีดประหนึ่งว่าฟ้าถล่ม คาดไม่ถึงแม้แต่น้อยว่า สองแม่ลูกจะสามารถมีชีวิตที่ดีเลิศโดยไม่มีเขาได้ถึงเพียงนี้จริงๆ!

            ส่วนตัวเขาตอนนี้น่ะเหรอ? เหตุเพราะรับสินบนในที่ทำงาน และมีหนอนบ่อนไส้บางคนที่จ้องจะหักหลังกันตั้งแต่แรก เมื่อเรื่องแดงขึ้นมา เขาจึงถูกไล่ออกทันที!

            หลินชิงอี้รู้สึกอับอายเกินกว่าจะแบกหน้ากลับไปพบหน้าแม่ที่บ้านนอกอีก เพราะเหตุนี้ เขาจึงต้องย้ายมาอยู่ในตัวเมืองหลัก และรับจ้างทำงานพิเศษหาเลี้ยงชีวิตไปวันๆ