ตอนที่ 320 อยากเป็นพ่อที่ดี

161 1-2

      ตอนที่ 320 อยากเป็นพ่อที่ดี

            ปัจจุบัน ชีวิตของหลินชิงอี้ไม่มีทั้งงานที่มั่นคง ไม่มีทั้งครอบครัว และไม่มีแม้แต่เงินทองติดตัว นี่เป็นภาพที่เขาไม่เคยคิดฝันหรือจินตนาการถึงมาก่อนเลย คิดไม่ถึงว่าตนในวัยกลางคน จะต้องตกอยู่ในสภาพที่น่าสังเวชเพียงนี้

            “จิงซู พ่อได้ยินว่าลูกสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว…นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ?”

            หลินชิงอี้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

            หลินจิงซูยืนกอดอก จ้องมองไปอีกฝ่ายด้วยความสนอกสนใจไม่น้อย

            “โอ๊ะ? ไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหนล่ะ?”

            “มันก็แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? เรื่องน่าภูมิใจแบบนี้ ใครๆเขาต่างก็ลือกันให้ทั่วหมู่บ้านนั่นล่ะ จิงซู ว่าแต่ทำไมไม่บอกพ่อเลยล่ะ ว่าลูกสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว?”

            หลินชิงอี้เพิ่งจะมาทำหน้าที่พ่อเอาในเวลานี้ หลินจิงซูที่เห็นเช่นนั้นก็แทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่ได้!

            “โอ้? แล้วทำไมต้องบอกด้วยล่ะคะ? ในสายตาของคุณเคยเห็นหนูเป็นลูกสาวที่ไหนกัน? นู้น! ลูกสาวสุดที่รักเพียงคนเดียวของคุณคือหลินเสวี่ยไม่ใช่เหรอ? ไม่ไปหาเธอล่ะ? จะมายืนเกะกะให้รกหูรกตาอะไรตรงนี้?”

            หลินจิงซูแสยะยิ้มเหยียด โบกมือส่งๆราวกับกำลังไล่หมาไล่แมว

            เผชิญพบกับสีหน้าท่าทางเช่นนี้ของบุตรสาว หลินชิงอี้ก็ได้แต่ต้องพยายามสะกัดกลั้นอารมณ์เคียดแค้นภายในใจไว้อย่างที่สุด เพราะด้วยสภาพของเขาตอนนี้ เขาหาใช่คู่ต่อสู้ที่จะสามารถต่อกรกับสาวน้อยตรงหน้าได้อีกต่อไป ใครจะไปคาดคิดกันล่ะว่า สองแม่ลูกที่เขาเคยมองว่าไร้ประโยชน์และต้องการจะกำจัดทิ้งให้พ้นทางนั้น ปัจจุบัน พวกมันกลับเหนือกว่าเขาทุกประการ!

            ไม่รู้ล่ะ! ต่อให้จะต้องถูกเหยียดหยามเสียจนไม่เหลือศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์อีก เขาก็ยังอยากได้ส่วนแบ่งจากเค้กก้อนนี้สักชิ้นกลับไปบ้าง!

            “จิงซูลูกพ่อ ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ? พ่อเคยทำเหมือนหลินเสวี่ยเป็นลูกสาวตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

            หลินชิงอี้สืบเท้าสองก้าวเดินขึ้นหน้าเล็กน้อย พูดต่อด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิดอย่างยิ่งว่า

            “จิงซู ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา พ่อเอาแต่นั่งไตร่ตรองกับตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า จนสุดท้ายก็ได้รู้ตัวว่า สิ่งที่พ่อได้เคยทำไว้กับลูกและแม่ของลูกนั้น มันช่างผิดอย่างมหันต์! พ่อ…พ่อรู้สึกเสียใจจริงๆกับสิ่งที่ได้ทำลงไป ลูกพ่อ…ให้โอกาสพ่อคนนี้อีกสักครั้งจะได้มั้ย?”

            พบเห็นอีกฝ่ายก้าวเข้ามาหา หลินจิงซูก็รีบชักเท้าถอยหนีด้วยความรู้สึกขยะแขยง เธอระงับรอยยิ้มแห่งความสมเพชไว้ภายในใจ และจ้องสบตาตอบหลินชิงอี้

            ปรากฏว่า นี่คือจุดประสงค์หลักของไอ้เดนมนุษย์ตัวนี้!

            ข้างๆหลินจิงซูเวลานี้ ใบหน้าของเฉินเฉวียนเย่ได้เปลี่ยนเป็นมืดทมิฬดั่งก้นหม้อไหม้เกรียมไปเรียบร้อยแล้ว! เป็นอย่างที่เขาสันนิษฐานไว้ไม่มีผิด! จุดประสงค์หลักที่พ่อของหลินจิงซูย้ายมาที่ตัวเมืองหลักแห่งนี้ ทั้งหมดก็เพื่อจะขอคืนดีกับหลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยนั่นเอง!

            สังเกตเห็นว่าหลินจิงซูเริ่มเงยหน้าขึ้นมองกันบ้างแล้ว เสมือนดวงไฟแห่งความหวังเล็กๆได้ผุดขึ้นกลางใจ ของหลินชิงอี้ เขาเร่งพยายามเกลี้ยกล่อมโน้มน้าวต่อไปอย่างไม่มีลดละ

            “จิงซู พ่อรู้ดีว่าที่ผ่านมาตัวเองทำผิดมากแค่ไหน! พ่อน่ะ…พ่อรู้สึกเสียใจทุกครั้งที่คิด…คิดว่าทำไมที่ผ่านมาถึงไม่เคยให้ความรักความเอาใจใส่กับลูกเมียที่ประเสริฐแบบนี้เลย! คิดแล้วก็อดใจหายไม่ได้ ทำไมอู๋ซิ่วเหลียนถึงชั่วช้าได้ขนาดนี้…”

            สำหรับคำพูดที่หลุดออกจากปากของหลินชิงอี้ ได้แสดงให้เห็นถึงตรรกะป่วยๆของเขา เมื่อหลินจิงซูลองใคร่ครวญตาม เธอกลับรู้สึกประหนึ่งว่าตัวเองกำลังโง่ลงหนึ่งหน่วย! เธอได้แต่กระหยิ่มยิ้ม พร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย

            “พ่อคะ รู้ตัวแล้วใช่มั้ยว่าที่ผ่านมาได้ทำผิดมากขนาดไหน?”

            ยิ่งได้ยินแบบนี้ หลินชิงอี้ก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากเข้าไปใหญ่

            “แน่นอน! แน่นอน! พ่อสำนึกผิดแล้ว! ขอเพียงลูกยินดีให้อภัยพ่อ พ่อคนนี้ก็ขอสัญญาว่าจะทำหน้าที่ในฐานะพ่อให้ดีที่สุด เพื่อชดเชยกับสิ่งที่เคยทำพลาดพลั้งไปในอดีต!”

            เฉินเฉวียนเย่ที่ยืนอยู่ข้างกัน ยิ่งทวีความเดือดดาลจนถึงขั้นบีบกำปั้นแน่น

            “ก็ดี งั้นหนูคงต้องขอพิสูจน์ก่อน”

            หลินจิงซูร้องบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

            “นี่ก็ใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นพอดี ในฐานะพ่อที่ดี ก็ควรต้องพาลูกสาวไปเลี้ยงข้าวสิ จริงมั้ยคะ?”

            “แน่นอน! แน่นอนอยู่แล้ว จิงซูลูกพ่ออยากกินอะไรเป็นพิเศษล่ะ? พ่อคนนี้จะรีบพาไปกินเดี๋ยวนี้เลย!”

            หลินชิงอี้รู้สึกมีความสุขอย่างยิ่งยวด ไหนเลยจะเคยคิดฝันมาก่อนว่า นังเด็กเวรนี่จะเกลี้ยกล่อมได้ง่ายกว่าที่คิด แรกเริ่มเดิมที เขาเตรียมใจไว้แล้วว่า ศึกครั้งนี้คงต้องกินแรงเขาอย่างมากมายมหาศาลทีเดียว

            หลินจิงซูเหลือบมองเฉินเฉวียนเย่เล็กน้อยพร้อมแอบขยิบตาให้

            แต่ถึงอย่างนั้น ต่อหน้าการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของหลินชิงอี้  เฉินเฉวียนเย่ในเวลานี้กลับรู้สึกสับสนวุ่นวายใจเกินกว่าจะเข้าใจแผนการของหลินจิงซูได้

            “เอาล่ะ ไปทานอาหารมื้อใหญ่ด้วยกันเถอะ!”

            หลินจิงซูกระโดดขึ้นนั่งบนตำแหน่งคนขับพร้อมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

            เฉินเฉวียนเย่เร่งเข้าจับจองที่นั่งข้างคนขับเช่นกัน

            ทว่าหลินชิงอี้ที่มีส่วนสูงเกิน 180 เซนติเมตร ทำให้เมื่อเข้าไปนั่ง จำต้องย่อตัวนั่งหลังขดงอด้วยความยากลำบาก

            ระหว่างทาง จู่ๆหลินชิงอี้ก็พลันเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

            “ผู้ชายคนนี้คือ…”

            หลินจิงซูยิ้มตอบอย่างใจเย็น

            “พ่อทูนหัวของหนูเองค่ะ”

            และยังเป็นพ่อคนใหม่ของเธอในอีกด้วย

            หลินจิงซูขับสามล้อมาจอดเทียบหน้าร้านภัตตาคารอาหารตะวันตกแห่งหนึ่ง ที่ได้ชื่อว่ามีราคาแพงที่สุดในตัวเมืองหลัก

            “พ่อคะ กินข้าวที่นี่กันดีมั้ย?”

            หลินจิงซูยังกระพริบตาปริบเน้นย้ำด้วยว่า

            “อาหารที่ภัตตาคารนี้อร่อยสุดแล้วล่ะค่ะ!”

            หลินชิงอี้เงยหน้ามองขึ้นลงอยู่หลายรอบ เมื่อพบว่าภัตตาคารแห่งนี้หรูหรามีระดับมากเพียงใด เขาก็ถึงกับกระเดือกน้ำลายลงคอด้วยความหวาดหวั่น เพียงแค่หน้าประตูทางเข้ายังตกแต่งเสียอลังการแบบนี้ เรื่องราคาอาหารคงไม่ต้องพูดถึง!

            ทว่าอีกใจหนึ่ง หากจะปฏิเสธก็เกรงว่า เค้กชิ้นโตในอนาคตจะหลุดลอยไปจากมือตนเช่นกัน ท้ายที่สุด หลินชิงอี้ได้แต่จำใจพยักหน้าตอบรับ

            “เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ พ่อทั้งสอง!”

            หลินจิงซูฉุดลากเฉินเฉวียนเย่เข้าไปด้านในด้วยกัน

            ทว่าเฉินเฉวียนเย่กลับไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก นึกสภาพไม่ออกเลยว่า ตอนที่ต้องร่วมโต๊ะกับพ่อของหลินจิงซูนั้น บรรยากาศจะชวนให้รู้สึกอัดอึดมากเพียงใด!

            หลินจิงซูพลิกหน้าเมนูอาหารไปมาพร้อมชี้ให้บริกรจดอย่างว่องไว ครั้งนี้ เธอไม่ได้เลือกอาหารจานโปรดแต่อย่างใด ทว่าจงใจเลือกแต่เมนูที่แพงที่สุดเท่านั้น แต่ยังไม่พอ เธอยังสั่งเมนูละสองสามจานด้วย

            “พ่อคะ เดี๋ยวนี้หนูรู้สึกว่าตัวเองเจริญอาหารขึ้นเยอะเลย กินจานเดียวคงไม่อิ่มท้องแน่ๆ!”