ตอนที่ 318 ซื้อทีวี

160 1-2

      ตอนที่ 318 ซื้อทีวี

            เฉินเฉวียนเย่ผู้มีบุคลิกนิสัยที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เขาหยิบแก้วไวน์ขึ้นชนอย่างไร้กังวล พร้อมกับส่งเสียงดังด้วยความร่าเริง

            “ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะสาวน้อย! ไม่ต้องห่วง ฉัน เฉินเฉวียนเย่คนนี้จะดูแลคุณแม่ของเธอเป็นอย่างดีแน่นอน!”

            ความเก้อเขินฉายปรากฏทั่วทั้งใบหน้าของติงเสวี่ยเหม่ยอีกครั้ง และตอนนี้ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อ

            สองแม่ลูกสนุกสนานเพลิดเพลินไปกับอาหารค่ำมื้อนี้กันเป็นอย่างมาก

            และดูเหมือนว่า ทางด้านสาวน้อยอาจจะมีความสุขมากเกินไปหน่อย เพราะเวลานี้ หลินจิงซูเริ่มมีอาการเมามายอย่างเห็นได้ชัดแล้ว

            “แม่คะ! หนูน่ะ! ดีใจมากเลยที่แม่หาสามีใหม่ได้ซะที!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยได้ยินแบบนั้นก็ไม่รู้จะวางตัวเช่นไร เธอได้แต่เอ่ยตอบกลับไปอย่างประหม่าว่า

            “ซูซู ก่อนหน้านี้ แม่ได้แต่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจออกจะเห็นแก่ตัวไปหน่อย แต่…ได้ยินว่าลูกเองก็เห็นด้วยแบบนี้ แม่ค่อยรู้สึกมีความสุขขึ้นมากทีเดียว!”

            “แม่คะ! นี่มันชีวิตของแม่เองนะ! อยากจะมีความสุขทำไมยังต้องฟังเสียงคนอื่นด้วย? หัดฟังเสียงหัวใจตัวเองให้มากๆ แล้วก็ใส่ใจคนนอกให้น้อยๆดีกว่าค่ะ! แต่เห็นแบบนี้หนูเองก็ดีใจมากเหมือนกัน จากนี้ไป ขอให้ชีวิตของแม่มีแต่ความสุขแล้วก็ร้อยยิ้มนะคะ!”

            พูดจบ หลินจิงซูก็กระดกไวน์ในแก้วเข้าปากรวดเดียวหมด ใบหน้าของเธอตอนนี้แดงก่ำราวกับก้นลิง

            หลังมื้ออาหารค่ำสิ้นสุดลง ท่ามกลางกองขวดไวน์ที่ว่างเปล่ามากมาย สองแม่ลูกที่เมาได้ที่ก็กำลังร้องไห้กอดกันตัวกลม

            เมื่อพบเห็นภาพฉากนี้ กระทั่งเฉินเฉวียนเย่เองก็ไม่รู้เช่นกันว่า ในจังหวะนี้ เขาควรจะกระโดดเข้าไปปลอบโยนสองแม่ลูกดีหรือไม่?

           

            สิ้นสุดมื้ออาหารค่ำ หลินจิงซูก็เมามายจนหมดสภาพ

            ปกติแล้วเธอไม่ใช่พวกชอบดื่มชอบสังสรรค์ แต่เพราะวันนี้หลินจิงซูมีความสุขมากเหลือเกิน

            ได้เห็นแม่อันเป็นที่รักยิ่งกลับมายิ้มสดใสได้อีกครั้ง ช่างเป็นความสุขที่เหนือกว่าสิ่งใดในชีวิตของเธอแล้ว

            ผลจากการเมาค้างทำให้หลินจิงซูเกิดอาการปวดหัวจนแทบระเบิดในเช้าของวันรุ่งขึ้น เธอตัดสินใจนอนพักต่อจนกระทั่งถึงเที่ยง จากนั้น จึงค่อยตะเกียกตะกายลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก

            เฉินเฉวียนเย่และติงเสวี่ยเหม่ยกำลังนั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น เวลาเดียวกัน ก็เหลือบไปเห็นหลินจิงซูที่เพิ่งตื่น ทั้งคู่จึงเอ่ยปากชักชวนให้มาทานข้าวกลางวันด้วยกัน

            “สาวน้อยรีบไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเถอะ จะได้มากินข้าวเที่ยงด้วยกัน”

            เฉินเฉวียนเย่ลุกเข้าไปในห้องครัว หยิบกระบวยขึ้นมาตักน้ำแกงร้อนๆในหม้อพร้อมกับกลิ่นหอมที่โชยมา

            หลินจิงซูเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน แล้งจึงค่อยกลับมานั่งที่โต๊ะอาหารอย่างเชื่องช้า สภาพไม่ต่างจากร่างไร้วิญญาณแม้แต่น้อย เฉินเฉวียนเย่เห็นเช่นนั้นก็ถึงกับหัวเราะคิกคัก แล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มว่า

            “ท่าทางจะปวดหัวไม่น้อยเลยสิท่า? ถ้าไม่ใช่พวกที่ดื่มบ่อยจนคอแข็ง เวลาเมา เช้าอีกวันก็มักจะมีอาการแบบนี้ทั้งนั้นล่ะ”

            หลินจิงซูยัดไข่ต้มฟองหนึ่งเข้าปาก พร้อมกับพยักหน้าหงึกๆ

            “รู้สึกมึนๆไปหมดเลย”

            “แล้วก็จำเอาไว้เลยนะสาวน้อย ถ้าอยู่บ้านจะดื่มหนักแค่ไหนก็ไม่มีใครว่าหรอก แต่ถ้าอยู่ข้างนอก เลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยง เข้าใจมั้ย?”

            เฉินเฉวียนเย่เปลี่ยนมาย่นคิ้วขมวดขณะพูดตักเตือน มิหนำซ้ำยังปั้นหน้าดุใส่เล็กน้อยด้วย

            หลินจิงซูพยักหน้าหงึกๆอีกครั้งเสมือนคนไร้เรี่ยวแรง แต่เพราะความห่วงใยเอาใจใส่ที่เฉินเฉวียนเย่มีให้นั้น ทำให้หลินจิงซูแอบรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก กระแสความบอบอุ่นระลอกหนึ่งได้ไหลบ่าผ่านหัวใจดวงน้อยๆของเธอ

            ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ แม้หลินจิงซูจะมีพ่อแท้ๆที่ให้กำเนิดเธอมา แต่ตัวเธอเองกลับไม่เคยได้รับความรักหรือความอบอุ่นที่ว่าจากพ่อคนนั้นเลยแม้แต่น้อย กระนั้น ใครจะไปคาดคิดว่า ตัวเธอยังจะมีโอกาสได้รับสิ่งเหล่านี้อีกครั้งจากชายคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อแท้ๆเล่า

            แต่ถึงแม้จะไม่ใช่พ่อผู้ให้กำเนิด เธอกลับรู้สึกอบอุ่นมากจริงๆ!    

            “อ่อ ยังมีอีกเรื่อง ฉันอยากไปหาซื้อทีวีที่ตลาดหน่อยน่ะ วันๆแม่ของเธอต้องอยู่แต่บ้าน แค่นึกภาพตามฉันยังรู้สึกเบื่อแทนเลย!”

            เฉินเฉวียนเย่พูดขึ้นอีกครั้ง

            “โอ้? ดีเลยค่ะ! หนูเองก็อยากซื้อทีวีมาตั้งนานแล้ว วันนี้ประจวบเหมาะพอดี งั้นเราไปตลาดหาซื้อกันเลยดีมั้ยคะ?”

            หลินจิงซูหมายมั่นอยากจะซื้อทีวีสักเครื่องมาไว้ที่บ้านอยู่แล้ว แต่เพราะราคาแพงมาก จึงยังสองจิตสองใจ ไม่ต้องการจะควักเงินจ่ายออกไปโดยใช่เหตุ

            ทว่าตอนนี้ มีแรงสนับสนุนอีกทางจากเฉินเฉวียนเย่ จึงเพิ่มความหนักแน่นจนทำให้เธอตัดสินใจที่จะซื้อได้ในที่สุด

            สองพ่อลูกคู่ทูนหัวไม่รอช้า พุ่งตัวออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว โดยไม่เอ่ยถามความคิดเห็นจากติงเสวี่ยเหม่ยก่อนด้วยซ้ำไป หลังกระโดดขึ้นรถสามล้อมอเตอร์ได้ รถก็วิ่งฝุ่นตลบมุ่งหน้าสู่ตลาดทันที

            ทั้งสองเดินไปที่ร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าแห่งหนึ่ง

            “ไม่ทราบว่าลูกค้าทั้งสองสนใจสินค้าชิ้นไหนเป็นพิเศษครับ?”

            เจ้าของร้านรีบเร่งออกมาทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส

            บนพื้นและผนังทั้งสี่ด้าน ล้วนถูกประดับประดาไปด้วยเครื่องใช้ไฟฟ้าหลากหลายชนิดให้เลือกสรร

            “อยากได้ทีวีสักเครื่องน่ะ”

            เฉินเฉวียนเย่เอ่ยบอก

            “ถ้าเป็นทีวีก็จะอยู่ด้านนั้นเลยครับคุณลูกค้า! ตอนนี้ทางเราเพิ่งนำเข้าทีวีรุ่นพลาสม่าตัวใหม่มาจากต่างประเทศมาพอดี เชิญทางนี้เลยครับ!”

            เจ้าของร้านรีบแนะนำสินค้ารุ่นใหม่ให้ทันที

           

            เดินมาถึงชั้นตั้งโชว์ทีวีพลาสม่ารุ่นดังกล่าว เมื่อสายตาของหลินจิงซูเหลือบไปเห็นป้ายราคาเข้าเท่านั้น เธอก็ถึงกับหายใจไม่ทั่วท้องเลยทีเดียว

            แม้เธอจะตระหนักดีว่า ทีวีนับเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยอย่างยิ่งในยุคสมัยนี้ แต่ด้วยราคาค่าตัวของเจ้าทีวีรุ่นนี้ ก็ถึงกับทำให้เธออดที่จะประหลาดใจไม่ได้อยู่ดี

            นั่นเพราะราคาของมันสูงถึง30,000หยวน!

            แต่ภายหลังเมื่ออ่านข้อมูลบนฉลากสินค้าอย่างละเอียดแล้ว หลินจิงซูก็พอจะเข้าใจได้บ้างเช่นกัน ปรากฏว่า นี่เป็นทีวียี่ห้อSonyจากแดนปลาดิบ ประเทศที่ถูกสถาปนาว่าเป็นเจ้าแห่งเทคโนโลยีในช่วงยุค 90

            แม้กระทั่งยุคปัจจุบัน ทีวียี่ห้อนี้ก็ยังถือเป็นหนึ่งในสินค้าชั้นนำระดับโลก จึงไม่แปลกที่มันจะมีราคาสูงลิบลิ่วเพียงนี้

            ยกนิ้วคำนวณเงินในกระเป๋า หลินจิงซูจำต้องตัดใจแทบจะในทันที

            ตัวเลือกรองลงมาก็คือทีวีจอแก้วรุ่นเก่า ซึ่งจุดเด่นของมันก็คือเรื่องน้ำหนักที่มากราวกับแบกวัวเลยทีเดียว!

            แต่ถึงอย่างนั้น ราคาก็ใช่ว่าจะถูก

            หลังจากเดินดูสินค้าอยู่พักหนึ่ง หลินจิงซูก็ไปสะดุดตาเข้ากับทีวีจอแก้วรุ่นที่ถูกที่สุดซึ่งมีราคาอยู่ราว 7,000 หยวนปลายๆ

            เฉินเฉวียนเย่ยืนลูบปลายคางพร้อมกับครุ่นคิด เขาเองก็อยากฟังความคิดเห็นจากสาวน้อยเช่นกัน จึงได้หันไปเอ่ยถามว่า

            “สาวน้อย คิดว่ารุ่นไหนดีล่ะ?”