ตอนที่ 345 เปิดคาเฟ่

                  173 2-2

                  ตอนที่ 345 เปิดคาเฟ่

                  เห็นทีท่าตื่นตูมอยู่ไม่เป็นสุขของติงเสวี่ยเหม่ย หลินจิงซูได้แต่ยิ้มพร้อมกับอธิบายให้คลายกังวล

                  “แม่อย่ากังวลใจไปเลยค่ะ หนูไม่ใช่สาวน้อยใสซื่อไร้เดียงสาอย่างที่แม่คิดซะหน่อย ประธานหลิวแค่อยากให้หนูไปรับตำแหน่งหัวหน้าพ่อครัวขนมหวานในโรงแรมของเขาก็เท่านั้นเอง แต่หนูตอบไปแล้วว่าไม่สะดวก แต่จะขายสูตรและสอนวิธีทำให้ก็เท่านั้น”

                  เฉินเฉวียนเย่ที่ได้ฟังถึงกับขมวดคิ้วแน่น

                  “เจ้าเด็กคนนี้ นับวันยิ่งทำตัวแปลกมากขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ รู้ตัวบ้างรึเปล่า? ตอนนั้นที่ชวนฉันให้ลงทุนในธุรกิจชานมไข่มุก ฉันก็ยังพอจะเชื่อบ้าง แต่นี่มันอะไรกัน? ขนมหวานงั้นเหรอ? เธอไปร่ำเรียนอะไรแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอสาวน้อย?”

                  ได้ยินคำถามประโยคนี้เข้าไป ติงเสวี่ยเหม่ยเองก็ถึงกับสะดุดใจเช่นกัน

                  “นั่นสิซูซู ครอบครัวเราไม่ยักจะเคยมีเตาอบสักเครื่องในบ้าน แล้วนี่ลูกสามารถเขียนสูตรการทำขนมพร้อมวิธีทำอย่างละเอียดแบบนี้ได้ยังไง? ระบุได้กระทั่งอุณหภูมิที่ต้องใช้อบในแต่ละอย่าง?”

                  เผชิญพบกับคำถามสารพัดจากคนทั้งคู่ เป็นอีกครั้งที่หลินจิงซูเริ่มแสดงอาการประหม่าออกมาให้เห็น

                  “ก็หนู…หนูเคยอ่านมาจากตำราทำขนมหวานของต่างประเทศน่ะค่ะแม่! หนูเองก็เคยหมายมั่นตั้งใจว่า อยากจะลองทำดูสักครั้ง แล้วพอมีโอกาสได้ลองจริงๆ หนูเองก็ไม่คิดว่ามันจะสำเร็จถึงขั้นนี้ ถึงขนาดที่ประธานใหญ่โรงแรมจะมองเห็นแววจนเอ่ยปากชักชวนให้ไปทำงานด้วยแบบนี้”

                  เฉินเฉวียนเย่และติงเสวี่ยเหม่ยหันขวับไปมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างแสดงร่องรอยงุนงงสับสนผ่านใบหน้าอย่างชัดเจน คล้ายว่ายากจะทำใจให้เชื่อได้

                   “แล้วเจ้าของโรงแรมคนนั้นให้เงินเธอเท่าไหร่ล่ะสาวน้อย?”

                  ได้ฟังคำถามนี้ หลินจิงซูจึงเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

                  “ถึงจะบอกว่าขายสูตรกับวิธีการทำ แต่สิ่งที่หนูต้องการแน่นอนว่าไม่ใช่เงินทอง ขอเพียงฝ่ายนั้นยอมยกพื้นที่ด้านหน้าโรงแรมส่วนหนึ่งให้ หนูเองก็เต็มใจสละเวลาไปสอนให้เช่นกัน”

                   “ซูซู ทำไมถึงเลือกแบบนั้นล่ะ? เอาเงินมาก่อนไม่ดีกว่าเหรอ?”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยยังคงกังวลใจไม่หาย เฉินเฉวียนเย่ตบไหล่ปลอบประโลม แล้วจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูโล่งใจมากกว่าเดิม

                  “จิงซูน่าจะมีแผนการตระเตรียมไว้ภายในใจแล้วล่ะ ในฐานะที่เป็นผู้ปกครองของเธอ แทนที่จะมานั่งบั่นทอนกำลังใจกัน ควรช่วยส่งเสริมไม่ดีกว่าเหรอ?”

                  สิ้นคำพูดประโยคนี้ เฉินเฉวียนเย่ก็แอบยกแขนขึ้นโอบเอวติงเสวี่ยเหม่ยแบบเนียนๆ

                  แอบเห็นคนตีเนียนฉวยโอกาส หลินจิงซูถึงกับหันขวับจ้องมองไปที่มือข้างนั้นของเฉินเฉวียนเย่ พร้อมส่งสายตาจับผิด

                  “รู้แล้ว รู้แล้ว่ารักกัน ทั้งสองคนน่ะช่วยเลิกหวานสักวินาทีเถอะค่ะ! เมตตาคนโสดอย่างหนูบ้าง! ดูท่าวันข้างหน้าทะเลาะกันขึ้นมา หนูคงได้กินอาหารหมาแน่นอน!”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยจ้องมองท่าทียักไหล่ของหลินจิงซู และอดที่จะขมวดคิ้วถามเสียงดุไม่ได้

                  “พูดจาอะไรแบบนั้นล่ะซูซู! ทำไมแม่จะต้องปล่อยให้ลูกกินอาหารหมาด้วย?”

                  ดูท่าศัพท์วัยรุ่นที่แปลกใหม่เกินไป ผู้คนในยุคนี้คงจะไม่เข้าใจจริงๆ

                  “ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นค่ะแม่ คือหนูแค่อยากจะบอกว่า ทั้งสองคนดูรักใคร่กันมากจริงๆ”

                  ได้ฟังประโยคท้ายหลังจากปากของหลินจิงซู ทั้งติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ต่างก็เขินจนตัวบิดเลยทีเดียว

                  อายุของสองคนนี้รวมกันก็เกือบครึ่งร้อยแล้ว แต่ยังหน้าแดงทำตัวสะดีดสะดิ้งตีแขนกันไปมาราวกับคู่รักวัยรุ่นไปได้

                  เห็นเช่นนั้น หลินจิงซูก็ได้แต่ถอนหายใจ ปรากฏว่าความรักของชายหญิงในวัยกลางคนยังคงสวยงามและสดใสเสมอสินะ

                  “สาวน้อย ล้อแม่ของเธออยู่ได้!”

                  เห็นโลกใบกลมเต็มไปด้วยสีชมพูของทั้งคู่ก่อกำเนิด หลินจิงซูเองก็ไม่คิดเป็นก้างขวางคอเช่นกัน เธอจึงรีบขอตัวไปนอนทันที

                   ถึงแม้ในตอนนี้จะยังไม่แน่ใจว่า หลิวหมิงจะยอมรับข้อเสนอของเธอหรือไม่ แต่หนึ่งสิ่งที่เธอมั่นใจอย่างยิ่งก็คือ ตัวเธอในเวลานี้มีศักยภาพเพียงพอที่จะเปิดร้านขายขนมหวานตะวันตกเพื่อหาเงินแล้ว!

                  สุดท้ายนี้ หลินจิงซูตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่า จะนำเงิน 8,000 หยวนในมือไปซื้อวัตถุดิบและอุปกรณ์ทำขนมเค้กก่อน เธอต้องการจะทดลองทำขายควบคู่ไปกับร้านชานมไข่มุกเพื่อลองตลาดสักระยะก่อน

                  ส่วนเรื่องค่าตกแต่งร้านใหม่นั้น หลังจากคำนวณการทุกอย่างแล้ว ปรากฏว่างบในส่วนนี้ไม่น่าบานปลายอย่างที่คิดไว้

                  โครงสร้างธุรกิจที่ขายทั้งเครื่องดื่มและขนมหวานคู่เคียงกันเช่นนี้ กำลังเป็นกระแสนิยมอย่างมากในชาติก่อนหน้าของเธอ ทุกคนต่างเรียกร้านค้าประเภทนี้ว่า ‘คาเฟ่’

                  และหลินจิงซูเองก็ค่อนข้างมั่นใจ ‘คาเฟ่’ จะต้องกลายมาเป็นที่นิยมเป็นพลุแตกในยุคสมัยนี้เช่นกัน!

                  อย่างไรก็ตาม นอกเหนือจากพื้นที่หน้าโรงแรมแล้ว ยังจะมีสถานที่ไหนเหมาะสมไปกว่านั้นอีกนะ?

                  “โอ้? ประธาน มาทำอะไรแถวนี้เหรอ?”

                  หลินจิงซูที่กำลังเดินไร้จุดหมายอยู่บนถนนท่ามกลางผู้คน อึดใจเดียวกันก็ได้ยินเสียงร้องทักทายดังขึ้น เธอจึงเงยหน้ามองและพบว่าเป็นหวู่ฮ่าวชิงนั่นเอง