ตอนที่ 344 เข้าโรมแรมไปหาผู้ชาย?!

173 1-2

            ตอนที่ 344 เข้าโรมแรมไปหาผู้ชาย?!

            สำหรับเรื่องวาทศิลป์คำพูดคำจาที่หลินจิงซูแสดงออกมานั้น หลิวหมิงรู้สึกชื่นชมอย่างออกหน้าออกตา

            และทันทีที่หลินจิงซูขอตัวลากลับไป เลขาสาวข้างกายเขาก็รีบก้าวฉับเดินออกมาคัดค้านไม่เห็นด้วยอย่างรวดเร็ว

            “ท่านประธานคะ บริเวณโถงล็อบบี้นับว่าเป็นหน้าตาของโรงแรมเรา! จะปล่อยให้เด็กผู้หญิงคนนั้นมาทำอะไรตามใจชอบได้ยังไงกันคะ? เจ้าของธุรกิจเล็กๆแบบนั้น ไม่มีค่าพอให้เราต้องแยแสใส่ใจด้วยซ้ำ!”

            ได้ยินเช่นนั้น หลิวหมิงกลับรู้สึกไม่เห็นด้วยกับคำวิจารณ์ของเลขาสาวอย่างมาก จริงอยู่ที่ร้านชานมไข่มุกเป็นเพียงธุรกิจเล็กๆในฝูงปลาใหญ่ แต่สาวน้อยที่ชื่อหลินจิงซูนั่น กลับสามารถปั้นธุรกิจเล็กๆที่ว่าให้ทะยานสู่ความสำเร็จได้ และยิ่งตอกย้ำความสำเร็จไปอีกขั้นด้วยการขยายสาขาถึงห้าแห่งได้ภายในระยะเวลาอันสั้น!

            เท่านี้ก็นับเป็นเครื่องพิสูจน์ได้อย่างดีแล้วว่า ฝีไม้ลายมือทางด้านธุรกิจของเธอนั้นสูงส่งเพียงใด!

             และที่่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ เพียงแค่เธอย่างเท้าเข้ามาที่นี่ครั้งแรก เธอกลับมั่นใจอย่างยิ่งว่า จะสามารถพลิกโฉมยกระดับพื้นที่จัดเลี้ยงของทางโรงแรมให้สูงขึ้นไปอีกขั้นได้! จากนี้ไปไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น หลิวหมิงก็ได้ปฏิญาณกับตัวเองไว้แล้วว่า เขาจะไม่ยอมปล่อยสาวน้อยที่มากพรสวรรค์คนนี้ให้หลุดมือไปได้อย่างเด็ดขาด!

            หลินจิงซูกลับไปถึงบ้าน ก็เริ่มจับปากกาพร้อมกระดาษขึ้นมาเขียนสูตรทำเค้กชิฟฟ่อน และขนมตะวันตกอื่นๆอีกหลากหลายชนิดพร้อมวิธีการทำอย่างละเอียดทันที

                  ดั่งสุภาษิตที่ว่า ความรู้เปลี่ยนโชคชะตา เวลานี้ เธอจำต้องพึ่งพาทักษะความโดดเด่นในด้านนี้เพื่อยกระดับตัวเอง เพราะนี่คือบันไดขั้นแรกสู่การเป็นผู้ประกอบการที่ยิ่งใหญ่ในอนาคต

                  เมื่อติงเสวี่ยเหม่ยกลับถึงบ้าน เธอก็กวาดสายตามองมองแผ่นกระดาษหลายสิบใบที่วางกระจัดกระจายอยู่ทั่วทั้งสี่มุมห้อง เธอสุ่มหยิบหนึ่งใบขึ้นมาอ่านด้วยสีหน้างุนงงและใคร่รู้

                  “ซูซู นี่ลูกกำลังเขียนอะไรอยู่เหรอจ๊ะ?”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยกวาดสายตาอ่านเนื้อหาแล้ว พลันขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย

                  เดิมทีเธอคิดไปว่า หลินจิงซูน่าจะกำลังทำการบ้าน หรือไม่ก็พัฒนาสูตรชานมไข่มุกชนิดใหม่อยู่

                  แต่ที่ไหนได้ ข้อมูลทั้งหมดที่อยู่ในกระดาษ ล้วนแต่เป็นสูตรการอบขนมเค้กทั้งสิ้น แม้เธอจะไม่เคยเห็นสูตรหรือวิธีการทำขนมแบบนี้มาก่อน แต่ด้วยสัญชาตญาณของแม่ครัวที่มากประสบการณ์นานนับสิบปี ย่อมสามารถตอบได้ทันทีว่า ทั้งหมดคือขั้นตอนการทำขนมเค้กที่แสนอร่อยไม่ผิดแน่

                  ติงเสวี่ยเหม่ยย่อมรู้ดีว่า ในวันธรรมดาที่ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์นั้น ลูกสาวของเธอที่นอกจากจะต้องเรียนแล้ว ยังต้องดูแลร้านทั้งห้าสาขาด้วยนั้น จะต้องเหน็ดเหนื่อยเพียงใด

                  เหตุนี้เองเมื่อถึงวันหยุดพักผ่อน ติงเสวี่ยเหม่ยจึงไม่ต้องการรบกวนลูกสาวของเธอเท่าไหร่นัก

                  ทางด้านหลินจิงซูเองก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคนเป็นแม่ด้วยซ้ำ เธอเอ่ยตอบทั้งที่ยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนกระดาษตรงหน้า

                  “แม่คะ ไม่ต้องเป็นห่วงไปค่ะ นี่เป็นแผ่นกระดาษแห่งโชคชะตาของหนูเองค่ะ”

                  ได้ยินลูกสาวตัวน้อยพูดจาติดตลก ติงเสวี่ยเหม่ยก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

                  “อย่าโหมงานหนักเกินตัวนะลูก ธุรกิจชานมไข่มุกตอนนี้ก็กำลังไปได้สวย ที่เป็นอยู่ตอนนี้มันก็ดีมากแล้ว”

                  นี่ล่ะคือกรอบความคิดของคนเฒ่าคนแก่ในยุคก่อนๆ ที่หวังเพียงชามข้าวเหล็กมั่นคงซึ่งสามารถเกาะกินไปจนกระทั่งวันตาย

                  แต่หลินจิงซูผู้มีหัวคิดอย่างคนรุ่นใหม่ ย่อมไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน

                  มีคำกล่าวว่า ให้สร้างเขื่อนกั้นก่อนน้ำมา หากคนเราไม่รู้จักพัฒนาตัวเองขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง วันหนึ่ง ตัวเราเองก็จะถูกคลื่นแห่งกาลเวลากลืนหายไปจากโลกใบนี้โดยธรรมชาติ

                  ตราบใดที่หลินจิงซูสามารถก้าวขึ้นไปเป็นเจ้าอุตสาหกรรมในโลกธุรกิจได้ เมื่อถึงวันนั้น จึงค่อยเป็นเวลาพักผ่อนของเธอ

                  หลินจิงซูจดบันทึกสูตรและส่วนผสมนานาชนิดต่อไป ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มมีความสุขอย่างมาก อาจเป็นเพราะนี่คือครั้งแรกที่เธอได้ร่วมงานกับนักธุรกิจใหญ่อย่างหลิวหมิงก็เป็นได้

                  หากเธอสามารถช่วงชิงพื้นที่ส่วนหนึ่งของโรงแรมมาได้ สิ่งนี้ก็จะกลายมาเป็นจุดแข็งที่สุดของธุรกิจชานมไข่มุกของเธอ ขายสินค้าให้เหล่าคนร่ำรวยที่มาใช้บริการในโรงแรม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า เงินทองจะไหลมาเทมาขนาดไหน!

                  เป็นเวลาเดียวกันกับที่เฉินเฉวียนเย่กลับถึงบ้านเช่นกัน ทันทีที่เห็นหลินจิงซูอยู่ด้วยกันตรงนี้พอดิบพอดี เขาจึงเร่งเดินขึ้นหน้าพร้อมกับร้องถามอย่างเป็นกังวล

                  “สาวน้อย ฉันไปถามพนักงานในร้านมาหมดแล้วนะ วันนี้เธอเข้าโรมแรมไปหาผู้ชายที่อ้างตัวเป็นเจ้าของโรงแรมหลี่เจี่ยใช่มั้ย? เธออย่าถูกมันหลอกเด็ดขาดเชียวนะ!”

                  เรื่องที่เฉินเฉวียนเย่กังวลเกี่ยวกับสาวน้อยในวัยสาวสะพรั่งคนนี้มากที่สุดก็คือ การเข้าสังคมในอนาคต เพราะด้วยหน้าตาที่สะสวยมีเสน่ห์เฉพาะตัวของเธอ อาจตกเป็นเป้าของพวกนักต้มตุ๋นชั่วช้าได้ เขาเองก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน มีหรือจะมองไม่ออกว่าคนพวกนั้นกำลังคิดหรือหวังอะไรในตัวผู้หญิง?

                  “เข้าโรงแรมอะไร? ซูซู นี่ลูกไปสถานที่แบบนั้นได้ยังไงกัน? แล้วผู้ชายที่ว่านั่นเป็นใครกัน?”

                  “แฟนของลูกเหรอ? นี่ลูกมีแฟนแล้วเหรอ??”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยร้อนรุ่มใจวิตกจริตขึ้นทันใด ข่าวเรื่องลูกสาวที่รักของเธอแอบเข้าโรงแรมกับผู้ชายสองต่อสองแบบนี้ จะไม่ใช่เรื่องใหญ่โตได้ยังไง?

                  หลินจิงซูรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธทันควัน เพื่อยับยั้งไม่ให้ติงเสวี่ยเหม่ยคิดเตลิดไปไกลมากกว่านี้

                  “เดี๋ยวค่ะ เดี๋ยว อย่าเพิ่งเข้าใจผิดไปค่ะ อย่างแรกเลย ผู้ชายคนนั้นเป็นเจ้าของโรงแรมหลี่เจี่ยจริงๆ แล้วหนูก็ไม่ได้เข้าโรมแรมไปหาเขาเพราะเรื่องอย่างว่าด้วย แต่หนูเข้าไปเจรจาหารือเรื่องการร่วมมือทางธุรกิจต่างหากล่ะ”

                  การร่วมมือทางธุรกิจ?

                  นี่หมายความว่ายังไง?

                  เจ้าของโรมแรมระดับยักษ์ใหญ่แบบนั้น อยากจะร่วมมือทางธุรกิจกับเด็กสาวตัวเล็กๆอย่างลูกสาวของเธอนี่นะ?

มันจะเป็นไปได้ยังไง?

                  ยิ่งไปกว่านั้น ระดับชั้นธุรกิจระหว่างร้านชานมไข่มุกกับโรงแรมห้าดาว มันแตกต่างกันลิบลับราวฟ้ากับเหว และด้วยเหตุผลต่างๆเหล่านี้เอง จึงไม่แปลกที่ติงเสวี่ยเหม่ยจะรู้สึกตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้ยินว่า ตนกำลังถูกลูกสาวหลอก

                  “ซูซู ลูกน่ะไร้เดียงสาเกินไป! สังคมสมัยนี้มีคนไม่ดีอยู่ถมเถ ยิ่งเป็นสาวๆสวยๆอย่างลูกด้วยแล้ว ยิ่งตกเป็นเป้าสายตาของคนชั่วพวกนี้!”