ตอนที่ 360 อีกหนึ่งแง่มุมของชนชั้นพนักงาน

181 1-2

            ตอนที่ 360 อีกหนึ่งแง่มุมของชนชั้นพนักงาน

            หลังจากพูดจบ จวิ๋นเฉียนก็วิ่งป่าราบเป็นหนูหนีแมวเช่นกัน ระหว่างทางได้วิ่งสะดุดขาตัวเองจนล้มลุกคลุกคลานอยู่หลายรอบ เรียกว่าพ่ายแพ้อย่างหมดสภาพเลยทีเดีว

            ทุกคนเฝ้ามองแผ่นหลังของจวิ๋นเฉียนที่วิ่งหนีตายออกไปจนลับสายตา และนั่นทำให้พวกเขาอดที่จะหัวเราะเย้ยหยันออกมาไม่ได้

            “เหมือนที่โบราณว่าไว้จริงๆ ชั้นนอกห่อทองชั้นในห่อขี้ชัดๆ ไม่น่าเชื่อเลยว่า จิตใจของชั่วช้าได้ขนาดนี้!”

            “ต่อให้จะโกรธจะเกลียดกันยังไง พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกันแท้ๆ อีกอย่าง พวกเราก็ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางส่วนตัวกับเธอมาก่อนด้วย แต่กลับเล่นงานลับหลังพวกเราแบบนี้ นี่มันน่าขยะแขยงจริงๆ!”

            “เอาล่ะ เอาล่ะ ตัวทำลายบรรยากาศก็หายหัวไปแล้ว ส่วนพวกเราก็นับว่าโชคดีที่ไม่ถูกจับโยนเข้ากรงขัง สนใจเรื่องตรงหน้านี้ก่อนดีกว่า แล้วนี่จะทำยังไงต่อดีล่ะ?”

            หลินจิงซูพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบห้องจัดเลี้ยง ที่เวลานี้เหลือเพียงความว่างเปล่า ไม่มีแขกหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่คนเดียว เธอมุ่นคิ้วขมวดเป็นปมราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

            หวู่ฮ่าวชิงตบเท้าก้าวขึ้นหน้าอย่างว่องไว เอ่ยถามแสดงความเป็นห่วงกังวล

            “ประธาน จะทำยังไงต่อกันดีล่ะ? แขกก็พากันหนีไปหมดแล้ว”

            ในเมื่อสถานการณ์ดำเนินมาถึงจุดนี้ หลินจิงซูทำได้เพียงแค่ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ พร้อมเอ่ยตอบคล้ายไม่แยแสใส่ใจ

            “ช่างมันเถอะ คำนวณจากยอดสมัครสมาชิกที่ได้ในวันนี้ ก็ถือว่าคุ้มทุนที่จ่ายไปพอดี”

            ทุกคนต่างยืนอึ้งกับคำตอบที่ได้ฟังจากปากหลินจิงซู ถึงแม้จะได้ค่าสมัครสมาชิกก็ตามทีเถิด แต่เห็นได้ชัดว่า จากนี้ต่อไปคงไม่มีใครกล้าเหยียบเข้ามาที่นี่อีกแล้ว

            แม้ตอนนี้จะได้เงิน แต่ต่อไปกลับไม่มีใครกล้ามาใช้บริการอีก นี่ไม่เท่ากับขาดทุนระยะยาวหรอกเหรอ?

            เพื่อนๆรอบตัวต่างไม่อาจคาดเดาได้จริงๆว่า หลินจิงซูกำลังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนถึงขั้นพูดจาไม่รู้เรื่อง หรือว่าเธอนั้นโง่จริงๆกันแน่

            “ไม่ได้สิประธาน แล้วถ้าไม่มีแขกกล้ามาที่นี่อีก นี่ไม่เท่ากับว่าร้านต้องขาดทุนครั้งใหญ่หรอกเหรอ?”

            “นั่นสิประธาน เพราะต่อให้วันหน้ามีคนกล้ามาใช้บริการจริงๆ อย่างมากพวกเขาก็แค่ถือบัตรสมาชิกเข้ามาเอาเครื่องดื่มไปฟรีๆแล้วก็จากไป นี่จะไม่ใช่แค่ประธานต้องเสียเงินทุนในวันนี้ไปโดยเปล่าประโยชน์อย่างเดียว แต่ยังต้องจ่ายค่าเครื่องดื่มให้สมาชิกฟรีทุกครั้งในอนาคตด้วย!”

            “ทั้งหมดเป็นความผิดของจวิ๋นเฉียน เราควรลากเธอออกมารับผิดชอบในเรื่องนี้! อย่างน้อยที่สุดก็ควรให้เธอจ่ายเงินที่ประธานลงทุนไปทั้งหมดคืนมา!”

            ได้ฟังความคิดเห็นที่ใส่ซื่อบริสุทธิ์ของเพื่อนนักศึกษาด้วยกัน หลินจิงซูแทบอยากจะหัวเราะออกมา

            “ทุกคนใจเย็นก่อนนะ ธุรกิจมันไม่ใช่เรื่องตายตัวเหมือนสูตรคณิตศาสตร์ในตำราเรียน ของแบบนี้ไม่ใช่จะวัดกันด้วยเหตุและผลเพียงอย่างเดียว แต่ยังมีเรื่องอารมณ์ความรู้สึกเข้ามาเจือผสมอยู่ด้วย ที่สำคัญที่สุด ธรรมชาติของมนุษย์เราน่ะเป็นพวกลืมง่าย ถึงตอนนี้ยังไม่กล้ามา แต่อีกไม่กี่วันเดี๋ยวก็ต้องรู้สึกเสียดายค่าสมาชิก แล้วก็กลับมากันเองนั่นล่ะ ส่วนเรื่องจะเอาแต่ของฟรียิ่งไม่จำเป็นต้องกลัว เปิดเพลงเพราะๆสร้างบรรยากาศให้ชวนฝันซะหน่อย ขี้คร้านจะพากันเคลิบเคลิ้มตาม!”

            แม้หลินจิงซูจะให้คำตอบได้ฉะฉานชัดเจน แต่บรรดาเพื่อนๆต่างก็ยังคงปั้นสีหน้าไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดเธอจึงได้มั่นอกมั่นใจถึงเพียงนั้น?

            ทางด้านหลิวหมิงที่ในเวลานี้เพิ่งปรากฏตัว หลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นแล้ว เขาก็เดินเข้ามาพร้อมกับเสียงปรบมือด้วยความชื่นชม

            “คุณจิงซู ไม่คิดเลยว่าผลงานของคุณในคืนนี้ จะทำได้เหนือความคาดหมายของผมไปมาก!”

            เห็นทุกอย่างพังลงอย่างไม่เป็นท่า แต่ประธานใหญ่กลับยังยิ้มแย้มและปรบมือให้ หลินจิงซูได้แต่ส่งยิ้มเศร้าสร้อยกลับไป

            “ถ้าไม่ใช่เพราะตำรวจพวกนั้น หนูคงทำยอดรวมทั้งไตรมาสได้เกินสองเท่าภายในค่ำคืนเดียวแล้วล่ะ”

            คำพูดคำจาที่หลุดออกจากปากหลินจิงซูนั้น ฟังดูไม่ต่างอะไรจากคนขี้โม้โอ้อวด แม้แต่เลขาสาวฟ่านชิง พ่อครัว และพนักงานคนอื่นๆ ต่างพากันเบะปากคว่ำส่งสายตาค้อนใส่ แต่ทว่าหลิวหมิงกลับเป็นคนเดียวที่พยักหน้าเห็นพ้องตรงกัน

            “คุณจิงซูพูดได้ถูกต้อง แต่ก็อย่าลืมว่าพวกเราทำธุรกิจระยะยาว มีวันนี้ย่อมต้องมีวันพรุ่งนี้ เริ่มต้นใหม่ก็ยังไม่สาย”

            คำกล่าวที่ว่าตกปลาใหญ่ต้องใจเย็นนั้น ใช่ว่าคนอย่างหลิวหมิงจะไม่รู้ หลังเกิดเหตุการณ์โกลาหลครั้งนี้ เขาไม่เพียงแต่เห็นแววความสามารถด้านธุรกิจในตัวของหลินจิงซูที่นับวันก็ยิ่งเจิดจรัสมากขึ้นเท่านั้น แต่ยังเห็นถึงจิตใจแข็งแกร่งของเธอที่สามารถทนต่อแรงกดดันรอบตัวได้อย่างดีเยี่ยมอีกด้วย!

            เธอนับว่าเป็นเพชรน้ำหนึ่งแห่งวงการธุรกิจอย่างแท้จริง!

            ขอเพียงสามารถเก็บเธอไว้ข้างกายให้ได้ยาวนานที่สุด ไม่ว่าราคาที่ต้องจ่ายจะเป็นสิ่งใด  เขาก็พร้อมยอมแลกทั้งนั้น!

            หลินจิงซูพยักหน้ารับคำเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปยืนมองอาหารเลิศรสมากมายที่ยังไม่ได้เสิร์ฟให้กับแขก รวมไปถึงเครื่องดื่มอีกหลายแก้วที่ยังไม่มีใครกิน

            “ในเมื่ออาหารเหลือตั้งมากมายขนาดนี้ ทำไมเราไม่แจกจ่ายให้พนักงานทุกคนนำกลับไปกินต่อที่บ้านล่ะคะประธานหลิว?”

            ได้ยินหลินจิงซูออกปากเช่นนั้น ดวงตาของบรรดาพนักงานและพ่อครัวต่างเป็นประกายระยิบระยับขึ้นมาทันที!

            จากประสบการณ์การทำงานมาหลายสิบปีของทุกคน ต่างก็รู้ดีว่าวัตถุดิบหรืออาหารที่เหลือภายในโรงแรมนั้น ไม่สามารถนำกลับไปทานส่วนตัวได้ นี่ถือเป็นกฎเหล็กที่หัวเรือใหญ่อย่างหลิวหมิงตั้งเอาไว้

            เพราะเขากลัวว่า จะมีพนักงานหัวใสบางคน นำสิ่งเหล่านี้ออกไปขายต่อและตัดราคากัน จนทำให้เกิดความเสียหายกับทางโรงแรมได้

            ส่วนอาหารบุปเฟ่ต์ภายในพื้นที่จัดเลี้ยงแห่งนี้ จะเน้นหนักไปทางอาหารทะเลเป็นหลัก ไม่ว่าจะเป็นล็อบสเตอร์หรือหอยเป๋าฮื้อ ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นวัตถุดิบล้ำค่าดั่งทองคำที่ชนชั้นสามัญทั่วไปไม่มีปัญญาจะเอื้อมถึง!

            หลินจิงซูออกหน้าเสนอเองเช่นนี้ ต่อให้เป็นหลิวหมิงก็ยังไม่กล้าปฏิเสธทันที เขายืนกอดอกครุ่นคิดอยู่นานสองนาน

            “ที่พูดมาก็มีเหตุผลอยู่นะ โรงแรมของเราถือคติว่า อาหารจะต้องสดใหม่ทำแบบวันต่อวัน เพื่อรสชาติที่ดีและความปลอดภัยของแขกทุกคน จะให้เก็บวัตถุดิบที่เหลือกลับคืนก็คงทำไม่ได้ แถมกว่าครึ่งก็ถูกปรุงเสร็จแล้วด้วยสิ ทิ้งไปทั้งแบบนี้ก็มีแต่จะสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ ถ้าอย่างนั้น…วันนี้ผมจะอนุญาตให้พนักงานทุกคนนำกลับบ้านไปทานได้เป็นกรณีพิเศษ”

            หลังจากลุ้นจนตัวโก่งกันอยู่นาน ทันทีที่พนักงานได้ยินคำตอบเช่นนั้น ทุกคนต่างก็พากันเฮลั่นและรีบวิ่งกรูกันเข้าไปในพื้นที่จัดเลี้ยงทันที ต่างฝ่ายต่างฟาดฟันแย่งชิงอาหารและขนมเค้กที่ตัวเองต้องการ 

            ถึงคำที่ใช้จะดูรุนแรงไปหน่อย แต่ทุกคนที่หอบข้าวของกลับออกมา ล้วนแต่เผยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขกันทั้งนั้น

            “ว้าว! ดูนี่สิดูนี่! ล็อบสเตอร์ย่างตัวโต! ขอบคุณประธานหลิวกับหัวหน้าหลินมากเลยนะครับ ที่อนุเคราะห์พวกเราถึงขนาดนี้ ผมอยากนำอาหารทะเลพวกนี้กลับไปให้ลูกๆกับภรรยาที่บ้านได้ลิ้มลองสักครั้งในชีวิตน่ะครับ!”

            พ่อครัวหนึ่งในนั้นตรงเข้ามาโค้งคำนับต่อหน้าหลิวหมิงและหลินจิงซู เขารู้สึกดีใจอย่างสุดซึ้งที่ได้รับโอกาสดีๆเช่นนี้