ตอนที่ 359 เหนือตำรวจยังมีหวู่ฮ่าวชิง

180 2-2

            ตอนที่ 359 เหนือตำรวจยังมีหวู่ฮ่าวชิง

            ได้เห็นพฤติกรรมโผงผางและได้ยินคำพูดใส่ร้ายน่ารังเกียจของจวิ๋นเฉียน เพื่อนนักศึกษาต่างก็หันขวับจับจ้องไปทางเธอด้วยความตกใจ

            หากพวกเขาถูกตำรวจจับโยนเข้าตารางขึ้นมาจริงๆ มีหวังเรื่องได้ถึงหูผู้ปกครองของทุกคนอย่างแน่นอน ครอบครัวไหนแค่ด่าว่าตักเตือนก็นับว่าโชคดีไป แต่ยังมีอีกหลายคนที่อาจจะโดนหนักถึงขั้นถูกคนในครอบครัวทุบตีสั่นสอนจนตายไปข้าง!

            หลินจิงซูเฝ้ามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยคู่คิ้วที่ขมวดแน่น

            นั่นมันเพื่อนนักศึกษาที่ชื่อจวิ๋นเฉียน ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมา ดูไม่ค่อยจะเป็นมิตรกับเธอสักเท่าไหร่ หลินจิงซูคิดไม่ถึงเช่นกันว่า เห็นเงียบๆแบบนี้ แท้จริงแล้วกลับร้ายกาจยิ่งกว่าศัตรูทุกคนที่เธอเคยพบเจอมาเสียอีก!

            มองปราดเดียวเธอก็สามารถอ่านแผนการของจวิ๋นเฉียนได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ผู้หญิงคนนี้วางแผนไว้สองชั้น หากแผนการตลาดเมื่อครู่ของหลินจิงซูล้มเหลว ผู้หญิงคนนี้ก็จะปล่อยให้เธอจมอยู่กับความผิดพลาดและเสียงครหาจากผู้คนรอบด้าน ตรงกันข้าม หากทุกอย่างประสบความสำเร็จอย่างสวยงาม ผู้หญิงคนนี้ก็จะเทียบเชิญตำรวจให้บุกเข้ามาทำลายงานเลี้ยงในคืนนี้ ทั้งหมดก็เพื่อขัดขวางทำลายธุรกิจของเธอให้พังยับเยินอย่างไม่เป็นท่านั่นเอง

            “เข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะคุณตำรวจ ทางโรงแรมของเราไม่อนุญาตให้เด็กที่อายุต่ำกว่า 20 ปีดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในสถานที่นี้ได้อยู่แล้ว พวกเขาเป็นแค่เพื่อนนักศึกษาในมหาวิทยาลัยที่มาช่วยงานหนูเท่านั้น หนูก็เลยพาพวกเขามาทานอาหารที่นี่เป็นการตอบแทน โดยอาหารและเครื่องดื่มที่จัดให้ ไม่มีแอลกอฮอลเป็นส่วนผสมเลยแม้แต่น้อย คุณตำรวจสามารถนำตัวพวกเขาไปเป่าวัดระดับค่าแอลกอฮออล์ได้เลยค่ะ”

            นับว่าโชคยังดี ที่วาทศิลป์คำพูดของหลินจิงซูยังพอน่าเชื่อถือได้บ้าง ไม่เช่นนั้นแล้ว เพื่อนนักศึกษาของเธอสักกี่คนจะสามารถทนต่อแรงกดดันภายใต้สถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้ได้ไหว?

            แต่ทางด้านจวิ๋นเฉียนเอง ก็ไม่คิดที่จะปล่อยเธอให้ลอยนวลไปได้โดยง่ายเช่นกัน

            “คุณลุงคะอย่าไปฟังคำแก้ตัวของเธอ! ผู้หญิงคนนี้กำลังโกหกค่ะ!”

            หวู่ฮ่าวชิงที่เห็นว่าท่าไม่ดี เขาจึงรีบวิ่งปรี่ลงมาจากเวทีและตรงเข้าแทรกกลาง ใช้ตัวเองเข้าปกป้องหลินจิงซูอย่างองอาจห้าวหาญ

            แต่ไม่ทราบเช่นกันว่าเพราะเหตุใด เมื่อตำรวจกลุ่มนี้เห็นหวู่ฮ่าวชิงเข้า แต่ละคนต่างก็ถึงกับหน้าถอดสีซีดเซียวลงอย่างมาก

            “อ้าว พวกคุณเองหรอกเหรอ? นี่ล้อเล่นกันหรือเปล่าครับ? ทุกคนก็น่าจะรู้กันดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าครอบครัวของผมรับราชการตำรวจกันทั้งบ้าน ไล่ตั้งแต่ตำแหน่งเล็กๆอย่างผู้กำกับไปจนไปถึงผู้บัญชาการภาค คนที่ต้องเป็นแบบอย่างให้กับประชาชนอย่างผม จะมาทำตัวผิดกฎหมายซะเองได้ยังไงกัน จริงมั้ยล่ะครับ? ถ้ามีการมั่วสุมกันขึ้นที่นี่จริงๆ ผมนี่ล่ะที่จะแจ้งความจับเอง พวกคุณกลับไปเถอะครับ”

            “นะ-นั่นสินะครับ เพราะเท่าที่ดู…พวกเราก็ไม่เห็นว่าจะมีการมั่วสุมของหนุ่มสาววัยรุ่นเลย…. ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกผมขอตัวกลับก่อนนะครับ!”

            สิ้นเสียงพูดเท่านั้น เหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจทุกนายต่างก็ยืนตรงทำความเคารพให้หวู่ฮ่าวชิงอย่างพร้อมเพียงกัน แล้วเร่งเดินแถวออกไปอย่างรวดเร็ว

            จวิ๋นเฉียนเองก็รู้ดีตั้งแต่แรกแล้วว่า ครอบครัวของหวู่ฮ่าวชิงรับราชการเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจกันแทบทุกคน แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ อีกฝ่ายจะถึงกับออกหน้าปกป้องหลินจิงซูแบบนี้! และสำหรับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไปเมื่อครู่ กระทั่งเธอเองก็ยังไม่มั่นใจเช่นกันว่า…เรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อเส้นทางอาชีพของลุงเธอหรือไม่…

            ทันทีที่เห็นสถานการณ์พลิกผันกลับตาลปัตรเช่นนี้ จวิ๋นเฉียนก็ได้แต่ยืนกำมือแน่นท่ามกลางความอัปยศอดสูที่พรั่งพรูอยู่ภายในใจ! แต่ถึงอย่างนั้น ตัวเธอเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากต้องเก็บงำความอาฆาตแค้นไว้ข้างในแบบนั้น!

            หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจจากไปแล้ว แขกภายในโรงแรมต่างก็เริ่มหน้าเสีย สีหน้าบ่งบอกถึงความกังวลใจอยู่ลึกๆ

            หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนต่างก็ทยอยหนีออกไปทางประตูด้านขาง ธุรกิจที่ควรจะดำเนินไปได้อย่างสวยงามกลับพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า!

            หลินจิงซูในตอนนี้ใช่ว่าจะอารมณ์ดีนัก เธอจ้องหน้าจวิ๋นเฉียนด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาทั้งคู่ราวกับมีเปลวไฟลุกโชน

            “ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง? พวกเราต่างก็เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยไม่ใช่เหรอ? กะจะเล่นงานกันให้ตายเลยรึไง?”

            เวลานี้ จวิ๋นเฉียนได้ตกเป็นเป้าวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนโดยสมบูรณ์

            “นั่นสิ! จวิ๋นเฉียน จิตใจของเธอทำด้วยอะไร? ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้ด้วย?! ยังมีความเป็นคนอยู่รึเปล่า??”

            “นิสัยใจคอชั่วช้าแบบนี้ นี่มันไม่ใช่คนแล้ว!”

            “เหอะ เหอะ น่าสมเพชชะมัด! ผู้หญิงจิตใจสกปรกโสมมอย่างเธอ ผู้ชายคนไหนได้ไปเป็นเมียคงซวยไปทั้งชาติ! ขนาดเพื่อนฝูงกันแท้ๆ ยังทำกันได้ขนาดนี้ ทำไมไม่ลองไปกระโดดน้ำตายดูบ้างล่ะ? เผื่อว่าแผ่นดินจะได้สูงขึ้นมาบ้าง!”         

            ภายใต้เสียงก่นด่าสาปแช่งจากเพื่อนนักศึกษารอบข้างที่ดังขึ้นไม่หยุดหย่อน จวิ๋นเฉียนได้แต่กรีดร้องดังลั่นเพราะโกรธจนแทบเป็นบ้า! เธอยกมือขึ้นชี้หน้าหลินจิงซูพร้อมตวาดลั่นด้วยวความโกรธแค้นว่า

            “นี่ฉันกำลังทำเพื่อพวกแกอยู่นะ ไอ้พวกหน้าโง่! จะดวงตามืดบอดกันไปถึงไหนกันห๊ะ? นังนี่แค่แจกชานมไข่มุกให้กินฟรีไม่กี่แก้ว ก็สามารถซื้อใจพวกแกได้แล้วเหรอ? แต่ช่างเถอะ! ฉันไม่อยากจะเปลืองน้ำลายพูดกับพวกปัญญาอ่อนแล้ว!”

            จวิ๋นเฉียนโกรธจัดจนลืมตัว เที่ยวพ่นน้ำลายชี้หน้าก่นด่าคนไปทั่วราวกับหญิงเสียสติ ภาพลักษณ์สาวงามอันดับสองของคณะที่ผู้คนต่างเคยวาดฝันถึงในอดีต ยามนี้กลับถูกทำลายย่อยยับลงจนไม่เหลือชิ้นดี

            และนี่ยังเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่พิสูจน์ให้เห็นว่า คิดจะเล่นงานหลินจิงซูนั้นไม่ง่ายอย่างที่คิด

            เพราะนอกเหนือจากทักษะความสามารถเฉพาะตัวของเธอแล้ว ผู้คนรอบตัวที่คอยปกป้องเธอก็หาใช่ชนชั้นกินเจทั่วไป!

            “รปภ.อยู่ไหนคะ? ใครก็ได้ช่วยเรียก รปภ. มาลากตัวผู้หญิงคนนี้ออกไปที! และนับจากนี้ไป ชื่อของเธอจะถูกบันทึกไว้ในบัญชีดำของโรงแรมหลี่เจี่ย เธอจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะย่างเท้าเข้ามาเหยียบที่นี่อีกต่อไป!”

            คำประกาศกร้าวดุดันที่หลุดออกมาจากปากของหลินจิงซูนี้ ทำเอาเลขาสาวฟ่านชิงถึงกับต้องก้มศีรษะหลบตาด้วยความอับอายทันที

            ต่อให้หลินจิงซูจะพิสูจน์ตัวเองแล้วว่า เธอมีศักยภาพมากเพียงพอที่จะนำพาธุรกิจนี้ไปสู่จุดมุ่งหมายแห่งความสำเร็จได้ แต่ทางโรงแรมก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องสร้างความบาดหมางกับลูกค้าเช่นกัน

            แม้ว่าจวิ๋นเฉียนจะจงใจก่อปัญหาขึ้นจริงๆ แต่พนักงานทุกคนในโรงแรมก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปไล่แขกเช่นกัน ดังคติที่ว่า ต้องให้ความสำคัญกับลูกค้ามาเป็นอันดับหนึ่ง

            อย่างไรก็ตาม เห็นชัดว่าสิ่งที่หลินจิงซูกำลังกระทำอยู่ในขณะนี้ กำลังขัดต่อกฎเกณฑ์ของทางโรงแรมอย่างชัดเจน

            เมื่อเห็นว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่มีทีท่าที่จะเคลื่อนไหวใดๆ หลินจิงซูจึงจำต้องออกหน้าดำเนินการด้วยตัวเอง

            “ได้! ถ้าไม่มีใครทำ งั้นฉันทำเอง!”

            แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบดี พลันปรากฏเสียงคำรามทายทักดังลั่นมาจากด้านนอกประตู และกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

            “ไอ้บัดซบที่ไหนมันกล้ามาสร้างปัญหาที่นี่! พวกแกอยากจะแขนขาพิการกันนักรึไง?!!”

            เฉินเฉวียนเย่มาแล้ว!

            เหลียวหลังกลับไปมอง พบว่าเป็นพ่อทูนหัวของเธอที่เพิ่งมาถึงนั่นเอง!

            “พ่อเฉิน! มาทันเวลาพอดี!”

            ต้องเผชิญหน้ากับชายฉกรรจ์ร่างใหญ่น่าสะพรึงเช่นนี้ จวิ๋นเฉียนและเพื่อนๆของเธอถึงกับแข้งขาสั่นพั่บๆราวกับลูกนกแรกเกิด ด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด ต่างคนต่างก็ขวัญผวาจนต้องวิ่งหายหัวกันไปคนละทิศละทาง!

            “ไสหัวไปเดี๋ยวนี้! ลุง…ลุงของฉันเป็นตำรวจนะ!!”