ตอนที่ 361 เลขาสาวฟ่านชิง

181 2-2

            ตอนที่ 361  เลขาสาวฟ่านชิง

            “ใช่แล้วค่ะ พวกเราต้องขอบคุณท่านประธานกับหัวหน้าหลินมากเลยนะคะ โดยเฉพาะเครื่องดื่มที่หัวหน้าหลินผสมขึ้นมา มันอร่อยมากจริงๆค่ะ! เมื่อครู่ได้ชิมไปแค่นิดเดียว เสียดายที่แย่งกับคนอื่นไม่ทัน! คราวหน้าคงต้องมาขอลองชิมใหม่!”

            “ความจริงแล้วการที่โรงแรมของเราได้หัวหน้าหลินเข้ามาช่วยดูแลแบบนี้นับว่าเป็นเรื่องดี ถึงแม้พวกเราจะต้องทำงานหนักขึ้น แต่นับว่าโชคดีที่ได้ค่าล่วงเวลาเสริมเข้ามา แล้วยังมีโอกาสได้นำอาหารจานหรูกลับไปให้คนที่บ้านได้ลองลิ้มชิมรสอีกด้วย! ขอบคุณมากเลยนะครับ!”

            “ใช่แล้ว ใช่แล้ว เดิมทีพวกเราก็แอบใจหายอยู่เหมือนกัน คิดว่าต้องมาช่วยงานที่บาร์โดยไม่ได้รับค่าตอบแทนซะอีก ที่ไหนได้ล่ะ! ประธานหลิวเพิ่งจะแจ้งให้ทราบว่า หัวหน้าหลินอนุมัติจ่ายเงินค่าแรงพิเศษให้พวกเราอีกคนละ 200 หยวน ใครได้รับหน้าที่ทำงานกะดึกในเดือนนั้น ก็ไม่ต่างอะไรจากการถูกรางวัลใหญ่เลยล่ะ!”

            “….”

            ท่ามกลางเสียงแห่แหนสรรเสริญเยินยอหลินจิงซูที่ดังขึ้น เลขาสาวฟ่านชิงกลับยิ่งรู้สึกหงุดหงิดอย่างสุดที่จะทนไหว

            เธอรับตำแหน่งเลขาประสานงานต่างๆข้างกายหลิวหมิงมาตลาดหลายปี แต่ไม่ว่าฟ่านชิงจะพยายามเอ่ยปากเสนอความคิดอะไรออกไป เจ้านายของเธอกลับไม่สนใจแม้แต่จะฟังด้วยซ้ำ ตรงกันข้ามกับเด็กสาวคนนี้! แค่เธอปริปากพ่นออกมาคำเดียว เจ้านายของเธอก็รีบพยักหน้าเห็นดีเห็นงามคล้อยตามไปด้วยหมด!

            จากมุมนี้ก็เห็นได้ชัดเจนแล้วว่า เด็กสาวคนนี้คืออุปสรรค์ชิ้นใหญ่ที่สุดบนเส้นทางอาชีพของเธอ!

            แต่จะให้ทำอย่างไร ในเมื่อตอนนี้เจ้านายของเธอให้ความสำคัญกับนังเด็กนี่มากกว่าสิ่งอื่นใด เลขาสาวฟ่านชิงทำได้เพียงแค่กัดฟันเก็บงำความอาฆาตแค้นไว้ภายในใจ!

            ขณะเดียวกัน เมื่อเห็นว่างานใหญ่ในวันนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว หลินจิงซูเองก็ว่างไม่มีอะไรจะทำอีกแล้วเช่นกัน จึงเดินตรงเข้าไปในบาร์ แล้วเริ่มผสมเครื่องดื่มแจกจ่ายสร้างความบันเทิงให้แก่พนักงานโรงแรมทุกคน ในมุมมองของเธอ การเอาใจใส่ต่อบุคลากรก็นับเป็นเรื่องสำคัญไม่แพ้กัน เธอจึงไม่สามารถมองข้ามคนเหล่านี้ไปได้

            หวู่ฮ่าวชิงที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ไม่ห่าง เมื่อเห็นหลินจิงซูที่ตอนนี้สามารถเข้ากันได้ดีกับเหล่าพนักงานที่เคยต่อต้านเธอมาก่อนเช่นนี้ เขาก็อดที่จะรู้สึกชื่นชมในความเป็นผู้ใหญ่เกินตัวของสาวน้อยคนนี้ไม่ได้

            ไม่น่าแปลกใจเลยสักนิดว่า เหตุใดหลินจิงซูจึงได้ประสบความสำเร็จในชีวิตถึงขั้นนี้ได้ตั้งแต่อายุยังน้อย ปรากฏว่าสิ่งนี้ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย แต่ล้วนเกิดจากความสามารถเฉพาะตัวของเธอเองทั้งนั้น

            ตลอดค่ำคืนนี้ หลินจิงซูก็วุ่นไม่มีว่างเว้น ไล่ตั้งแต่ชงเครื่องดื่มบริการให้กับทุกๆคน ไปจนถึงเก็บทำความสะอาดบาร์ด้วยตัวเองทั้งหมด จากนั้น จึงค่อยยืนส่งเพื่อนนักศึกษาที่ต่างก็แยกย้ายกลับกันไปทีละคนสองคน และเวลานี้ ก็เหลือเพียงแค่หวู่ฮ่าวชิงที่รั้งท้ายอยู่เท่านั้น

            ส่งเพื่อนร่วมชั้นคนสุดท้ายกลับไป หลินจิงซูจึงค่อยหันหลังไปโบกไม้โบกมือส่งสัญญาณให้หวู่ฮ่าวชิงว่า พรุ่งนี้มีคาบเรียนตั้งแต่เช้า ให้เขารีบกลับไปพักผ่อนได้แล้ว

            “ประธานเป็นผู้หญิงนะ ดึกๆดื่นๆแบบนี้จะให้กลับไปคนเดียวได้ยังไงกัน? พ่อบุญธรรมของประธานก็ไล่ตามจวิ๋นเฉียนไปถึงไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้! เดี๋ยวฉันไปส่งดีกว่า!”

            หลินจิงซูสบสายตาอีกฝ่ายที่ปั้นสีหน้าจริงจัง พร้อมส่งยิ้มให้และเอ่ยตอบเสียงเบาว่า

            “ฉันเองก็พอเป็นมวย ศิลปะการต่อสู้ที่มีติดตัวมาก็ใช่ว่าจะกระจอกๆนะ ต่อให้เป็นชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ ฉันเองก็เคยล้มมาหมดแล้ว แล้วถ้าเกิดเรื่องขึ้นระหว่างทางจริงๆ ระหว่างนายกับฉัน ยังไม่แน่ว่าใครจะปกป้องใครด้วยซ้ำ”

            หลินจิงซูยักไหล่พูดติดตลก

            หวู่ฮ่าวชิงถึงกับหัวเราะคิกคักออกมาอย่างสนุกสนาน ถึงจะ แม้จะได้ยินหลินจิงซูเอ่ยตอบเช่นนั้น แต่สุดท้าย เขาก็นั่งรอจนอีกฝ่ายเก็บของทุกอย่างเสร็จสรรพ 

            หลินจิงซูและหวู่ฮ่าวชิงเดินเคียงข้างกันไปบนท้องถนนในยามค่ำมืด ในมือของฝ่ายหญิงยังหิ้วขนมเค้กติดมาด้วยหนึ่งกล่อง เธอตั้งใจจะนำกลับไปให้แม่ของเธอได้ลิ้มลอง

            “ประธาน บอกตามตรงนะ ด้วยความสามารถที่ประธานมีอยู่ในตอนนี้ ฉันว่าประธานจะสามารถสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำเชียวล่ะ! อนาคต คำว่าเศรษฐีนีที่อายุน้อยที่สุดคงจะอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว!”

            สำหรับความมั่นคั่งร่ำรวยในอุดมคติของหลินจิงซูนั้น เธอยังไม่เคยเปิดเผยให้ใครได้รับรู้แม้แต่คนเดียว ซึ่งสิ่งๆนั้นก็ไม่ได้ตรงกับคำพูดของหวู่ฮ่าวชิงเช่นกัน เธอจึงส่ายหน้ายิ้มๆและตอบกลับไปว่า

            “ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่า สำหรับนายแล้วความร่ำรวยมันหมายถึงอะไรกันแน่? แต่ในความคิดของฉัน ถึงแม้จะมีเงินทองมากมาย แต่กลับไม่สามารถมีเวลาเป็นของตัวเองได้ นั่นไม่ได้เรียกว่าร่ำรวยหรอก ได้ชื่อว่าเป็นเศรษฐีนีงั้นเหรอ? แค่ได้ยินฉันก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมาแล้วล่ะ”

            สิ่งที่พ่วงหลังตามคนเหล่านั้นมา กลับเป็นภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ซึ่งคนธรรมดาทั่วไปไม่มีวันเข้าใจได้

            หวู่ฮ่าวชิงรู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้ฟังประโยคคำพูดเชิงปรัชญาชีวิตเล็กๆออกจากปากของหลินจิงซู

            “ประธาน เคยมีใครบอกบ้างมั้ยว่า ประธานเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมากจริงๆ!”

            นึกย้อนไปถึงประสบการณ์เลวร้ายนับไม่ถ้วนที่เคยประสบพบเจอมาในชีวิตก่อนหน้า หลินจิงซูก็ได้แต่พยักหน้ายอมรับคำชมนี้จากใจจริง

            ใช่แล้วล่ะ หลินจิงซู…เธอมันเข้มแข็งมากจริงๆ

            “ต้องมีอยู่แล้ว ก็ตัวฉันเองยังไงล่ะ!”

            หลินจิงซูรู้สึกขอบคุณตัวเธอเองอย่างมาก ที่ดิ้นรนผลักดันจนตัวเองสามารถมายืนอยู่ตรงจุดนี้ได้สำเร็จ ตัวเธอในปัจจุบันนี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเรียนหรือเรื่องอาชีพการงาน ก็ล้วนแล้วแต่ลงตัวได้อย่างสมบูรณ์ จะติดปัญหาอยู่เพียงแค่อย่างเดียวก็คือ พ่อแท้ๆของเธอที่เป็นดั่งสัมภเวสีที่ไม่สามารถสลัดได้หลุดเสียที

            ก็แค่วางแผนกำจัดหลินชิงอี้ไปให้พ้นๆทางไม่ใช่เหรอ? พูดน่ะมันง่าย แต่ในภาคปฎิบัติกลับยากกว่าที่คิดไว้มาก!

            บ้านเมืองมีขื่อมีแป คิดจะลงมือดับลมหายใจกันง่ายๆ นั่นมันเรื่องเพ้อฝันชัดๆ

           

            ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ชื่อเสียงของบาร์เครื่องดื่มในโรงแรมหลี่เจี่ยก็เริ่มกลายเป็นที่พูดถึงของผู้คนมากขึ้น ทั้งยังโด่งดังไปเข้าหูของหลินชิงอี้ผู้เสพติดสุราอย่างหนักในเวลานี้ด้วย

            ขอแค่…ขอแค่ได้โอกาสกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันกับบุตรสาวและอดีตภรรยาอีกครั้ง เขาก็จะสามารถเสพสุขอยู่ในบาร์ของโรงแรมหลี่เจี่ยอันเลื่องชื่อได้ตามแต่ใจต้องการ! เพียงนึกฝันจินตนาการได้เช่นนั้น หลินชิงอี้ก็ดีใจจนเนื้อเต้น รู้สึกเปรี้ยวปากจนแทบอดใจรอไม่ไหว เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็รีบตรงดิ่งไปยังมหาวิทยาลัยที่หลินจิงซูเรียนอยู่ทันที…