ตอนที่ 392 หนึ่งชีวิตที่หลายคนต้องแบกรับ

197 1-2

            ตอนที่ 392 หนึ่งชีวิตที่หลายคนต้องแบกรับ

            นับตั้งแต่นั้นมา หลินจิงซูก็เสมือนมีเด็กข้างกายที่คอยติดตาม และรับฟังคำสั่งสอนจากเธอด้วยความจงรักภักดี

            ซึ่งเธอเองก็เพิ่งจะมารู้ทีหลังเช่นกันว่า เพื่อนนิสิตหญิงคนนี้เป็นถึงระดับหัวกะทิของคณะ อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในคณะกรรมการนักศึกษาด้วย แต่สิ่งที่ทำให้หลินจิงซูรู้สึกตกใจยิ่งกว่าก็คือ เธอคนนี้มีความคิดที่จะลาออกจากมหาวิทยาลัย เพราะรู้สึกว่าอาชีพการงานในปัจจุบันนั้น ไม่สามารถตอบสนองต่อความต้องการของเธอได้

            ต้องรู้ด้วยว่า แม้สังคมการทำงานในยุคสมัยนี้ จะมีบุคลากรที่จบจากมหาวิทยาลัยอยู่เพียงแค่หยิบมือ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า ใบปริญญาที่สู้อุตส่าห์ร่ำเรียนจนจบมา จะเปรียบเสมือนตั๋วทองเบิกทางสู่อนาคตที่สดใสเสมอไป

            แต่ถึงอย่างนั้น ในอนาคตข้างหน้าอีกไม่ไกลนัก บรรทัดฐานของสังคมการทำงานจะเปลี่ยนไปตลอดกาล ทุกคนต่างให้ค่ากับใบปริญญาเป็นสิ่งสำคัญ ส่วนคนที่เรียนไม่จบหรือมีวุฒิเพียงแค่ระดับมัธยมปลาย ก็จะอยู่ยากมากขึ้น

            และใช่ว่าทุกคนจะคาดเดาเรื่องนี้ไม่ได้ เพราะเหตุนี้ ทุกครอบครัวจึงได้พยายามหาเงินหาทองเพื่อมาใช้จ่ายเป็นค่าเล่าเรียนให้กับลูกๆของพวกเขา โดยหวังว่า สักวันหนึ่งหลังเรียนจบออกมา ลูกๆของพวกเขาจะมีการงานอาชีพที่มั่นคงเลี้ยงตัวเองได้

            ยิ่งในฐานะประธานกรรมการนักศึกษาด้วยแล้ว หลินจิงซูคงปล่อยให้เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นไม่ได้อย่างเด็ดขาด เธอรู้สึกว่า ตนจำเป็นจะต้องพูดคุยสื่อสารกับเพื่อนนิสิตสาวคนนี้ให้มากยิ่งขึ้น เพื่อโน้มน้าวให้เธอไม่ลาออกจากมหาวิทยาลัยไปเสียก่อน มิฉะนั้นแล้ว ต่อให้คุณจะเป็นอัจฉริยะระดับหัวกะทิอย่างไร สังคมการทำงานก็จะตีตราให้คุณเป็นบุคลากรคุณภาพต่ำ พรสวรรค์ที่ควรจะได้เฉิดฉายโดดเด่นออกมา ย่อมต้องถูกกลบฝังไปตามระเบียบ

            เพื่อนนิสิตสาวคนนี้มีชื่อว่า หลิงอวี๋ หากมองผิวเผินอาจเห็นว่า เธอได้ตัดสินใจเลือกเส้นทางคล้ายกับหวู่ฮ่าวชิง ที่ให้ความสำคัญกับงานพิเศษมากกว่าเรื่องการเรียน แต่ภูมิหลังครอบครัวของทั้งคู่กลับแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว ฐานะทางบ้านของหวู่ฮ่าวชิงทั้งมั่งคั่งและยังมีเส้นสายอีกมากมายด้วย ต่อให้เขาจะตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยไปในตอนนี้ แต่เจ้าตัวก็ยังมีทุนรอนและโอกาสอีกมากมายรออยู่ ทั้งการเรียนต่อในต่างประเทศ หรือกระทั่งเปิดธุรกิจสักอย่างเป็นของตัวเอง

            และจากที่หลินจิงซูรู้มา ภูมิหลังทางบ้านของหลิงอวี๋น่าจะคล้ายคลึงกับเพื่อนนิสิตส่วนใหญ่ของเธอ ซึ่งหนีไม่พ้นครอบครัวชาวนายากไร้ที่ยึดอาชีพนี้มาหลายชั่วอายุคนแล้ว

            นักศึกษากลุ่มนี้ล้วนหอบเสื่อผืนหมอนใบมาผจญในตัวเมืองใหญ่ เพื่อการศึกษาเอาใบปริญญา และสิ่งที่ตามมาก็คือค่าใช้จ่ายต่อเดือนที่ค่อนข้างสูง

            หลังจากทราบข้อมูลส่วนตัวของหลิงอวี๋คนนี้ ก็เป็นเหมือนที่หลินจิงซูสันนิษฐานไว้ไม่ผิดจริงๆ เธอเป็นเด็กสาวที่มาจากครอบครัวฐานะยากจนมาก มักจะใช้เวลาว่างไปกับการรับจ้างทำงานในสถานที่ต่างๆ เพื่อหาเงินส่งกลับไปให้พ่อแม่และน้องๆ

            ในวันธรรมดาทั่วไป หลังจากเลิกเรียนแล้ว หลิงอวี๋ก็จะหน้าที่เป็นแม่บ้านทำความสะอาดห้องเรียนและห้องน้ำของมหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นหนึ่งในการหาเงินใช้ทุนการศึกษาที่กู้มา

            อย่างไรก็ตามแต่ ทันทีที่หลิงอวี๋ได้เข้ามาทำงานให้กับหลินจิงซูในโรงแรมหลี่เจี่ยแห่งนี้ จู่ๆเธอก็ตัดสินใจที่จะลาออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อมาทำงานแบบเต็มเวลา

            ด้วยประวัติการใช้ชีวิตที่ค่อนข้างคล้ายคลึงกัน ส่งผลให้หลิงอวี๋เข้ากับกลุ่มวัยรุ่นอันธพาลได้เป็นอย่างดี พวกเขาถึงขั้นใจดีสอนสูตรการผสมค็อกเทลให้ก็มี จนมีบางครั้งเธอยังแอบคิดกับตัวเองว่า หากได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำ และสามารถทำงานร่วมกับทุกคนไปตลอดก็คงจะดีไม่น้อย!

            เพราะสุดท้ายแล้ว ไม่เพียงเงินเดือนของที่นี่จะสูงกว่ามาตรฐานทั่วไปเท่านั้น แต่ยังมีค่าคอมมิชชั่นพิเศษให้ทุกเดือนอีกด้วย! สถานที่ทำงานเลอเลิศแบบนี้ หลิงอวี๋ยอมอุทิศให้ได้แม้แต่อนาคตของตัวเธอเอง!

            “ประธานหลิน! ขอร้องเถอะนะคะ! ได้โปรดรับดิฉันเข้าบรรจุเป็นพนักงานประจำอีกสักคนเถอะค่ะ! หรือถ้ากังวลว่าความลับทางการค้าจะรั่วไหล ดิฉันสามารถเซ็นสัญญาผูกขาดตัวเองกับที่นี่ไปจนเกษียณอายุก็ยังได้! ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะยังไม่เก่งเท่ากับรุ่นพี่กลุ่มนั้น แต่ฉันรับปากว่าจะพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้นในทุกๆวันอย่างแน่นอน!”

            หลินจิงซูยืนกอดอกขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ฟังเช่นนั้น ก่อนหลินอวี๋จะทันได้ปริปากพูดโน้มน้าวอะไรต่อ เธอก็ตอบปฏิเสธสวนกลับไปทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด

            “ไม่ได้ เธอแตกต่างจากพวกเขา แม้ตอนนี้พวกเขาจะดูเหมือนมีชีวิตที่ก้าวหน้าเพียงใด แต่ระยะยาวแล้ว ตัวเธอหลังจากเรียนจบย่อมได้เปรียบกว่าไม่รู้เท่าไหร่ แค่ผลประโยชน์เล็กน้อยตรงหน้า เธอถึงกับยอมทิ้งอนาคตที่สดใสของตัวเองไปเลยงั้นเหรอ? หลิงอวี๋ เธอต้องคิดไตร่ตรองให้ดีกว่านี้นะ”

            แม้หลิงอวี๋จะตระหนักดีว่า คำพูดของผู้เป็นนายจะมีเหตุผลมากเพียงใด แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์การเงินที่เข้าขั้นวิกฤตของทางบ้าน ซึ่งครอบครัวของเธอกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ หลิงอวี๋กลับเลือกที่จะส่ายหน้าปฏิเสธ

            อนาคตจากนี้สดใสแล้วยังไงล่ะ? ในเมื่อคนที่เธอรักตรงหน้ากำลังจะอดตาย!

            ความเป็นจริงก็ปรากฏให้เห็นอยู่ตำตา หากเธอยังฝืนที่จะเรียนต่อไป ทั้งพ่อแม่และน้องๆก็จะยิ่งต้องทำงานหนักจนเรียกว่าสายตัวแทบขาด เพื่อหาเงินมาส่งเสียเธอ

            แต่ด้วยงานบริกรในโรงแรมตอนนี้ที่หลินจิงซูหยิบยื่นโอกาสให้ เธอเชื่อมั่นเป็นอย่างยิ่งว่า สิ่งนี้จะช่วยนำพาครอบครัวของเธอให้รอดพ้นจากความอดตายได้!

            “ขอบอกตามตรงนะคะประธานหลิน ทั้งค่าหอพัก ค่ากินรายเดือนที่ฉันต้องจ่าย เงินส่วนนี้ล้วนได้มาจากค่าเก็บขยะที่พี่ชายกับน้องสาวของฉันช่วยกันหามาให้”

            “ครอบครัวของเรามีอาชีพทำนา ไม่ใช่แค่ต้องดำนาสู้แดดแรงในแต่ละวันเท่านั้น แต่ในช่วงบ่ายไปจนถึงมืดค่ำ ทั้งพี่ชายกับน้องสาวของฉันยังต้องไปหารื้อขยะตามบ้าน เพื่อหาขวดพลาสติกกับเศษลังกระดาษไปชั่งกิโลขาย แต่ตอนนี้ฉันมีโอกาสได้ทำงานในโรงแรมเพื่อหาเงินส่งกลับไปให้พวกเขาแล้ว ช่วยตอบฉันหน่อยสิคะว่า ทำไมฉันยังจะต้องกลับไปเรียนเพื่อทำให้คนอื่นๆในครอบครัวต้องลำบากอีก?”