ตอนที่ 393 ให้การดูแลเป็นพิเศษ

197 2-2

            ตอนที่ 393 ให้การดูแลเป็นพิเศษ

            “ถ้าฉันได้รับบรรจุเป็นพนักงานประจำ สภาพความเป็นอยู่ของคนในครอบครัวก็จะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน เพราะแต่ไหนแต่ไร จุดประสงค์ที่ผลักดันให้ฉันต้องจับตำราตั้งหน้าตั้งตาเรียนอย่างหนักนั้นก็เพื่อครอบครัวอยู่แล้ว ตอนนี้โอกาสปรากฏขึ้นตรงหน้า ไม่ว่ายังไงฉันก็จะต้องคว้ามันไว้ให้ได้ค่ะ! ไม่ต้องเห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยหรอกนะคะ ถือซะว่าทำบุญกับคนที่กำลังตกระกำลำบากก็ได้”

            พูดจบหลิงอวี๋ก็พนมมือไหว้ทั้งน้ำตา ทำเอาหลินจิงซูที่ยืนอยู่ตรงหน้าถึงกับหน้าชาด้วยความประหม่า

            แต่เชื่อเธอเถอะ จากประสบการณ์ของผู้ที่เคยใช้ชีวิตมาแล้วถึงสองชาติ ยุคต่อไปที่กำลังจะมาถึงนี้ ใบปริญญานับว่าสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด! ขนาดตัวเธอเองยังต้องกระเสือกกระสนสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ ทั้งที่สามารถใช้ประโยชน์จากการล่วงรู้อนาคตเพื่อสร้างตัวให้ร่ำรวยได้ด้วยหลากหลายวิธี!

            กระทั่งผู้ที่ล่วงรู้อนาคตอย่างเธอยังไม่กล้าเสี่ยงกับเรื่องนี้  แล้วหลิงอวี๋จะไปเหลืออะไร!

            ไม่ว่าอย่างไร หลินจิงซูก็จะไม่ยอมทนเห็นอนาคตของเด็กสาวคนนี้ ต้องถูกทำลายลงต่อหน้าต่อตาเธออย่างเด็ดขาด แน่นอน หากรู้ว่าเรื่องราวจะกลับตาลปัตรกลายเป็นเช่นนี้ตั้งแต่แรก เธอคงไม่รับอีกฝ่ายเข้าทำงานอย่างแน่นอน!

            ก่อนที่หลิงอวี๋จะได้งานนี้ ความสนใจและสมาธิทั้งหมดของเธอจดจ่ออยู่กับการเรียนเพียงอย่างเดียว และด้วยพรสวรรค์ของตัวเธอเอง จึงทำให้เธอก้าวขึ้นกลายเป็นอัจฉริยะระดับหัวกะทิที่ใครๆต่างก็ยกย่อง

            หากหลิงอวี๋ต้องลาออกจากมหาวิทยาลัยเพราะโอกาสที่เธอมอบให้จริงๆ เรื่องนี้คงต้องกลายมาเป็นตราบาปติดตัวหลินจิงซูไปจนชั่วชีวิตอย่างแน่นอน!

            หลังจากครุ่นคิดไตร่ตรองอยู่หลายตลบ ในที่สุดหลินจิงซูก็ได้ข้อสรุป

            “เอาแบบนี้ก็แล้วกันหลิงอวี๋ ขอเพียงเธอรับปากฉันว่า จากนี้ไปเธอจะตั้งหน้าตั้งตาเรียนให้หนัก ฉันจะยอมให้เธอเป็นเด็กฝึกงานแบบนี้ต่อไป ส่วนตารางการทำงานของเธอ ฉันจะจัดสรรให้ใหม่ทั้งหมด จะได้ตรงกับวันที่เธอไม่มีคาบเรียน ตกลงมั้ย?

            “ส่วนเรื่องเงินเดือนของเธอ ฉันจะจ่ายให้ในอัตราเดียวกันกับพนักงานประจำ แต่มีเงื่อนไขพิเศษก็คือ เธอจะต้องเรียนมหาวิทยาลัยต่อไปจนจบ! หลังจากนั้นก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคต เธอจะตัดสินใจทำงานที่นี่ต่อไป หรือจะลากออกไปทำที่อื่นก็สุดแล้วแต่ตัวเธอ”

            หลินจิงซูยังพูดทิ้งท้ายประโยคอีกว่า

            “ฉันไม่มีวันปล่อยให้นักศึกษาระดับหัวกะทิที่มีผลการเรียนยอดเยี่ยมอย่างเธอ ต้องมาหมดอนาคตง่ายๆอย่างแน่นอน!”

            หลิงอวี๋รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างที่สุดจนน้ำตาไหลริน ใครจะไปคาดคิดว่าหลินจิงซูจะคอยดูแลเอาใจใส่เธอในทุกๆด้านเช่นนี้!

มิน่าล่ะ เหตุใดพนักงานทุกคนในโรงแรมจึงได้รักใคร่และเคารพนับถือเธอนัก!

คนฉลาดหัวไวอย่างหลิงอวี๋จะไม่รู้ได้อย่างไรว่า ใบปริญญานั้นสามารถเปลี่ยนชีวิตคนๆหนึ่งได้มากขนาดไหน? หากไม่ใช่เพราะแรงกดดันจากครอบครัว เธอย่อมไม่มีคิดที่จะลาออกจากมหาวิทยาลัยเช่นกัน

ภายใต้คำแนะนำและการสนับสนุนจากประธานหัวเรือใหญ่อย่างหลินจิงซู หลิงอวี๋จึงรีบพยักหน้าตอบรับอย่างมีความสุข

“ประธานหลินพูดจริงๆใช่มั้ยคะ?! ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณสำหรับบุญคุณในครั้งนี้มากๆค่ะ! สำหรับเงินเดือนจำนวนนี้ ไม่ใช่แค่พอค่าใช้จ่ายของฉัน แต่มันยังมากพอที่จะเกื้อกูลทุกคนในครอบครัวของฉันด้วย! พ่อแม่และคนอื่นๆ จะได้ไม่ต้องทนกินเศษข้าวบูดๆกันซะที!”

“ฉันยังมีทางเลือกอะไรอีกล่ะ? เธอเล่นจะลาออกจากมหาวิทยาลัยท่าเดียวแบบนี้ ใครจะทนเห็นเด็กอนาคตไกลอย่างเธอต้องมาเป็นบริกรไปชั่วชีวิตได้ล่ะ จริงมั้ย?”

ลึกลงไปในแววตาคู่นั้นของหลิงอวี๋ ใครเห็นต่างก็รู้ว่า เธอซาบซึ้งใจจริงๆ!

หลินจิงซูอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

นับตั้งแต่ได้รับโอกาสกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งในชาตินี้ หลินจิงซูเชื่อมาโดยตลอดว่า ตราบใดที่มีโอกาสและไม่ได้ทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อนจนเกินไป การช่วยใครสักคนให้สามารถปรับเปลี่ยนชะตากรรมจากเดิมที่เป็นอยู่ให้ดีขึ้นได้ กลับไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรเลย

เด็กสาวที่ชื่อหลิงอวี๋คนนี้มีความคล้ายคลึงกับเธอหลายส่วน ไม่ว่าจะเป็นชาตากรรมชีวิตที่ยากลำบาก รวมไปถึงใจที่สู้ไม่เคยคิดยอมแพ้ เพราะเช่นนี้กระมัง เธอถึงได้ใจอ่อนยอมช่วยอีกฝ่ายอย่างสุดกำลัง

หวู่ฮ่าวชิงที่เฝ้ามองเหตุการณ์จากด้านมุมหนึ่งอยู่ตลอด เมื่อพบว่าสถานการณ์กลับลงเอยเช่นนี้ เขาก็แอบขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะไม่พอใจที่หลินจิงซูลำเอียงกับหลิงอวี๋มากเป็นพิเศษ

ไม่ใช่เพราะตัวเขาอิจฉาที่เธอให้ความสำคัญกับหลิงอวี๋มากกว่าตน แต่การกระทำเช่นนี้ ที่ให้อีกฝ่ายทำงานเพียงเล็กน้อยแต่กลับรับเงินเดือนได้เต็มจำนวนเช่นนี้ คนที่เสียผลประโยชน์ที่สุดกลับเป็นตัวหลินจิงซูเองไม่ใช่หรือ?

“ประธาน ใจดีกับกรรมการนักศึกษาคนนั้นมากเกินไปรึเปล่า? ทีกับฉันไม่เห็นจะเอาใจใส่แบบนี้บ้างเลย?”

ได้ยินเช่นนั้น หลินจิงซูแทบจะระเบิดหัวเราะก๊ากออกมา ต่อให้หวู่ฮ่าวชิงจะลาออก..ไม่สิ ไม่สิ ต่อให้นอนอยู่บ้านไม่ต้องทำอะไรสักอย่าง เชื่อเถอะว่ายังไงเขาก็ยังมีกินมีใช้จนสิ้นอายุขัย! แล้วคุณชายผู้ร่ำรวยแบบนี้ยังจะคิดอิจฉาคนอื่นไปทำไม?

แต่ก็อย่างว่า คนที่เป็นถึงคุณชายฐานะร่ำรวย อยู่ในจุดสูงสุดของชนชั้นวรรณะในสังคมอย่างเขา จะไปเข้าใจความเหลื่อมล้ำระหว่างคนจนกับคนรวยได้อย่างไร?

“นายนี่เล่นมุกตลกได้เหมือนกันนะ พวกเราต่างก็เป็นเพื่อนกัน มีอะไรพอช่วยเหลือกันได้ก็ต้องช่วย จริงมั้ยล่ะ?”

            “อีกอย่าง เธอเองก็เป็นหนึ่งในคณะกรรมการนักศึกษา แล้วชีวิตของเธอลำบากแค่ไหนใช่ว่านายเองจะไม่รู้ไม่ใช่เหรอ? คิดว่าคนอย่างฉันจะทนนิ่งนอนใจได้เหรอ?”

            อย่างไรก็ตามแต่ ดูเหมือนเวลานี้หลินจิงซูจะมีแผนการครั้งยิ่งใหญ่ผุดปรากฏขึ้นกลางใจ

            เด็กนักศึกษาที่ฐานะทางบ้านไม่สู้จะดีนักอย่างหลิงอวี๋ ยังมีให้เห็นในรั้วมหาวิทยาลัยอีกมากจนเป็นเรื่องปกติ

            ปัจจุบัน เธอนับว่าเป็นหนึ่งในบุคคลที่ประสบความสำเร็จจนร่ำรวยระดับหนึ่งในชีวิตแล้ว อีกทั้งยังมีชื่อเสียงโด่งดังพอตัว ดังนั้น ถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องกลับไปที่มหาวิทยาลัย เพื่อเฟ้นหาบุคลากรผู้มีความสามารถมาทำงานให้กับเธอ!