ตอนที่ 391 ความเหลื่อมล้ำทางสังคม

            196 2-2

            ตอนที่ 391 ความเหลื่อมล้ำทางสังคม

            ภายใต้คำเชิญชวนของหลินจิงซูที่เป็นถึงประธานใหญ่ ทุกคนต่างพากันตื่นเต้นใจสั่นจนแทบอดใจรอไม่ไหว! ลองคิดดูสิ ตลอดอาชีพการทำงานหลังจากนี้ หากมีหัวเรือใหญ่อย่างหลินจิงซูคอยเป็นสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง ใครหน้าไหนจะกล้าตำหนิพวกเขาแม้ในวันที่ทำผิดพลาด? นี่เสมือนสูตรโกงชีวิตชัดๆ

           

            เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น เพื่อนนิสิตของหลินจิงซูต่างมายืนรอกันอยู่ที่หน้าประตูโรงแรมกันพร้อมหน้าตามที่ได้นัดหมายไว้

            หลังจากพาชมสถานที่ต่างๆภายในโรงแรมหรูหราแห่งนี้จนครบทุกภาคส่วนแล้ว ไม่ว่าจะเป็นตัวล็อบบี้ ห้องพัก โซนพักผ่อนหรือแม้กระทั่งโซนบาร์เครื่องดื่มอันเลื่องชื่อ ทุกคนต่างก็ยิ่งถวิลหาปรารถนาจะทำงานที่โรงแรมแห่งนี้เสียเหลือเกิน!

            แต่ถึงกระนั้น เมื่อได้ยินคำพูดต่อจากนี้ของหลินจิงซู ทุกคนก็ราวถูกดับฝันในพริบตา

            “ถึงแม้ฉันจะได้ชื่อว่าเป็นประธานของโรงแรมหลี่เจี่ย แต่ก็ยังถือสิทธิ์การเป็นเจ้าของเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ดังนั้น หากใครสนใจที่จะเข้าทำงานที่นี่จริงๆ ก็ต้องเริ่มจากศูนย์ทุกคน”

            “หากไม่รังเกียจ นับตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ทุกคนสามารถเข้ามาฝึกงานด้านบริกรและแม่บ้านของที่นี่ร่วมกับพนักงานคนอื่นๆได้ ไม่ต้องห่วงว่าจะทำอะไรไม่ถูก เพราะพวกเขาจะคอยช่วยสอนงานทุกอย่างให้ตั้งแต่นับหนึ่งทีเดียว ส่วนเรื่องค่าจ้าง ฉันจะจ่ายให้เต็มจำนวนไม่ต้องห่วง”

            ภายหลังได้ยินเช่นนี้ บรรดาเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยทุกคน ต่างก็แทบจะเลิกล้มความคิดที่จะทำงานกับหลินจิงซูทันที ทั้งหมดล้วนคิดเพียงแค่ว่า ด้วยเส้นสายความสัมพันธ์ที่พวกเขามีต่อหลินจิงซูนั้น งานแรกที่จะได้ทำ อย่างน้อยก็ควรเป็นตำแหน่งรองผู้จัดการแผนกใดแผนกหนึ่ง หรือไม่ก็เลขาส่วนตัวของเธอ เป็นต้น

            แต่กลับไม่คาดคิดว่า เธอจะอยากได้บริกรกับแม่บ้านโรงแรมเพิ่ม!

            “จิงซู! นี่ไม่ใช่อย่างที่พวกเราต้องการเลยนะ!”

            “พวกเราทุกคนอุตส่าห์ขอร้องเธอแทบตาย แต่นี่อะไร ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ! นี่เธอจะให้พวกเราก้มหน้าก้มตาเสิร์ฟอาหารกับขัดห้องน้ำนี่นะ?! ส่วนตัวเองก็นั่งสบายใจเฉิบอยู่บนเก้าอี้ประธาน!”

            “จริงด้วยจิงซู พวกเราอุตส่าห์ตั้งความหวังกันไว้ซะสูง! กับพวกเดนสังคมแบบนั้นเธอยังให้โอกาส แล้วทำไมกับเพื่อนอย่างพวกเรา เธอถึงจะให้ยืนเสิร์ฟอาหารแบบนี้ล่ะ? นี่ไม่ดูถูกกันเกินไปหน่อยเหรอ?!”

            ได้ยินเสียงบ่นตำหนิไม่หยุดปากจากบรรดาเพื่อนนิสิตด้วยกัน หลินจิงซูก็อดที่จะกรอกตามองค้อนด้วยความเหนื่อยหน่ายไม่ได้ บุคคลากรที่เธอกำลังเสาะหาอยู่นั้น ต้องไม่ขี้เกียจสันหลังยาวเหมือนคนเหล่านี้ คนที่วันๆไม่คิดจะลงมือทำอะไรสักอย่างแบบนี้ จะสามารถสร้างประโยชน์ให้แก่เธอได้อย่างไรกัน?

            เคยมีอาหารฟรีบนโลกใบนี้ที่ไหนล่ะ? คนพวกนี้คิดง่ายกันเกินไปรึเปล่า?

            ในสายตาของคนนอก อาจเห็นหลินจิงซูนั่งสบายใจเฉิบอยู่บนเก้าอี้ประธาน ทว่าเบื้องหลังนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้มาล้วนมีเรื่องราว และต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อทั้งสิ้น

            เมื่อเห็นถึงทัศนคติของเพื่อนนิสิตทุกคน หลินจิงซูก็อดที่จะหงุดหงิดขึ้นมาไม่ได้จริงๆ

            “เอาล่ะ ถ้าไม่พอใจก็กลับไปตั้งใจเรียนเหมือนเดิมเถอะนะ ขยันทำงานหาเงินให้ได้เยอะๆ เผื่อว่าสักวันจะได้เป็นคนใหญ่คนโตอย่างที่ใฝ่ฝันกันไว้! ถึงตอนนั้น เดี๋ยวพวกเธอก็จะรู้เองว่า สังคมการทำงานมันไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิดไว้เลย!”

            ในมุมมองของทุกคนตอนนี้ คำสั่งสอนของหลินจิงซูกลับไม่ต่างอะไรจากเสียงผายลม

            ก็ใช่น่ะสิ ตอนนี้เธอจะพูดอะไรก็ได้! มีทั้งเงินทองและอำนาจ ใครจะไปสนใจเด็กนักศึกษาต่ำต้อยอย่างพวกเรากัน?

            ทัศนคติของทุกคนที่มีต่อหลินจิงซูเปลี่ยนเป็นเลวร้ายขึ้นมาก ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่คิดจะเอ่ยปากร่ำลาเธอด้วยซ้ำ ทุกคนต่างเชิดหน้าแล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่ใยดี

            โจเหลียงที่เฝ้ามองภาพเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้นจนจบ เขาอดรู้สึกผิดต่อหลินจิงซูไม่ได้เช่นกัน และก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากพูดอะไรออกไป กลับเป็นฝ่ายสาวน้อยที่ชิงบ่นขึ้นเสียก่อน

            “เด็กขี้เกียจสันหลังยาวพวกนี้คิดแต่อะไรตื้นๆ! งานการมันหาง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ?” 

            ได้ฟังคำพูดประโยคนี้ โจเหลียงเองก็อดที่จะถอนหายใจอีกคนไม่ได้

            “พูดอีกก็ถูกอีกครับลูกพี่จิงซู อุตส่าห์หยิบยื่นโอกาสให้ เรียกได้ว่าแทบจะป้อนเข้าปากให้แล้วแท้ๆ ก็ยังคิดจะเอาแต่ได้ ฝันลมๆแร้งๆว่าสักวันโชคก้อนโตจะหล่นมาจากฝันมั้งครับ”

            “ขอบอกตรงๆเลยนะ พวกนายที่เคยมีประวัติเป็นอันธพาลมาก่อน ยังดูมีอนาคตกว่าเด็กนักศึกษาพวกนี้ไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่!”

            “อันธพาลอย่างพวกเราไม่มีโอกาสมากมายหรอกครับลูกพี่จิงซู อะไรที่ทำแล้วได้เงินก็ต้องฉวยไว้ก่อน ต่อให้ไม่ใช่งานถูกกฎหมายก็ตามที ไม่เหมือนเด็กจบปริญญาพวกนี้ที่มีโอกาสมากองให้ตรงหน้า จะเลือกทำหรือไม่ก็ย่อมได้”

            ได้ยินโจเหลียงเปิดประเด็นพูดถึงเรื่องความเหลื่อมล้ำทางสังคมเช่นนี้ คำพูดเหล่านั้นกลับไม่ส่งผลดีต่ออารมณ์ของหลินจิงซูเท่าไหร่นัก

            “พวกนายไม่ต้องห่วง ตราบใดที่ยังมีฉันอยู่ ทุกคนจะต้องไม่ลำบากเหมือนก่อนแน่นอน! ส่วนเด็กพวกนั้นน่ะเหรอ ก็ปล่อยไปตามยถากรรมเถอะ เดี๋ยวสังคมในวัยทำงานก็สั่งสอนพวกเขาเองล่ะ”

            หลินจิงซูไม่คิดจะห้ามปรามเพื่อนนิสิตร่วมมหาวิทยาลัยเหล่านั้นอยู่แล้ว และต่อให้จากนี้ ทุกคนจะนำเธอไปนินทาว่าร้ายในรั้วมหาวิทยาลัยอย่างไร หลินจิงซูก็ไม่คิดจะใส่ใจเช่นกัน

            ขณะที่เพื่อนนิสิตคนอื่นๆต่างก็พากันแยกย้ายกลับไปแล้ว แต่ก็มีหนึ่งคนยังคงยืนนิ่งด้วยสีหน้ามั่นคงไม่คิดไปไหน เธอเงยหน้าขึ้นพูดกับหลินจิงซูด้วยความแน่วแน่ว่า

            “ฉันยินดีทำงานทุกอย่างที่นี่ ไม่ว่าจะขัดห้องน้ำหรือเสิร์ฟอาหาร ฉันก็ยินดีที่จะทำอย่างสุดความสามารถ! ขอเพียงเธอยอมมอบโอกาสนั้นให้ก็พอ เพราะฉันเชื่อว่า ด้วยความสามารถในตัวฉันที่มี ฉันจะไม่มีทางเป็นแค่เด็กเสิร์ฟหรือแม่บ้านไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน!”

            ความประทับใจแรกที่หลินจิงซูมีต่อหญิงสาวผู้นี้ก็คือ ไฟแห่งความมุ่นมั่นอันแรงกล้าที่มาพร้อมกับความมั่นใจในตัวเองอย่างน่าเหลือเชื่อ เธอพยักหน้าต้อนรับอีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล

            “พูดได้ดี! งั้นพรุ่งนี้มาเริ่มงานได้เลย!”