ตอนที่ 397 ชีวิตที่มาพร้อมกับความวุ่นวาย

203 2-2 ถึง 204 1-2

                  ตอนที่ 397 ชีวิตที่มาพร้อมกับความวุ่นวาย

                 

                 

                  หมู่นี้หลินจิงซูยุ่งจนหัวหมุน นอกจากเรื่องทุนของมหาวิทยาลัยแล้ว ยังจะต้องเจียดเวลาไปดูงานที่โรงแรมอีก และนับเป็นเดือนๆกว่าที่เธอจะได้มีโอกาสกลับบ้านทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวสักครั้ง

                  ทันทีที่กลับถึงบ้าน เมื่อได้เห็นใบหน้าซูบผอมและสีหน้าอ่อนเพลียของลูกสาว ติงเสวี่ยเหม่ยก็รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

                  แม้สถานะครอบครัวในตอนนี้จะมีสภาพความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นมากชนิดผิดหูผิดตา มิหนำซ้ำตัวเธอเองยังได้เริ่มต้นชีวิตรักครั้งใหม่กับผู้ชายที่ดีมากด้วย แต่ถึงอย่างนั้น ภายในใจลึกๆของติงเสวี่ยเหม่ยกลับรู้สึกแย่ลงเล็กน้อย เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่มีได้ในปัจจุบัน ล้วนแล้วแต่เป็นเพราะลูกสาวของเธอเป็นคนหามาให้ทั้งสิ้น 

                  หรือตัวเองจะเป็นภาระที่ทำให้ลูกสาวต้องทำงานจนแทบไม่ได้กลับบ้านแบบนี้?

                  “ซูซู ยินดีต้อนรับกลับจ้ะ แม่ทำกับข้าวสองสามอย่างไว้ให้ที่โต๊ะน่ะ ลูกกินให้อิ่มท้องก่อนแล้วค่อยแวะไปโรงแรมนะ”

                  แวบเดียวที่เห็นหน้าอีกฝ่าย หลินจิงซูก็รู้ได้ทันทีว่าแม่ของเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เธอจึงยิ้มและตอบผู้เป็นแม่กลับไปว่า

                  “วันนี้มีคุณหลิวมาดูแลแทนแล้วค่ะ หนูก็เลยไม่ต้องไป ช่วงนี้งานยุ่งจนสายตัวแทบขาด ตั้งใจว่าจะขอลาพักร้อนหลายๆวันหน่อย จะได้อยู่ที่บ้านเป็นเพื่อนแม่บ้าง”

                  “จริงสิแม่! นี่มหาวิทยาลัยก็จะใกล้หยุดแล้วเหมือนกัน แม่สนใจอยากไปเที่ยวชมนกชมไม้ หรือหาอะไรสนุกๆทำกันบ้างมั้ยคะ?”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยส่ายหน้าปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด ในฐานะแม่คนหนึ่ง เธอไม่ใช่พวกที่ชอบเสพสุขสำราญไปกับความมั่งคั่งร่ำรวยใดๆ แต่สิ่งที่เธอต้องการจริงๆก็คือ การได้เห็นลูกสาวของตัวเองมีชีวิตที่สงบสุขปราศจากโรคภัยไข้เจ็บใดๆต่างหาก

                  นับวันเส้นทางอาชีพการงานของหลินจิงซูก็มีแต่จะประสบความสำเร็จมากขึ้นเรื่อยๆ แต่สิ่งที่ต้องแลกมาก็คือเวลาและชีวิตส่วนตัวของเธอที่ถูกแบ่งสรรไป ดังนั้นแล้ว หัวอกคนเป็นแม่จึงอยากให้ลูกสาวได้นอนหลับพักผ่อนมากกว่า

                  “ซูซู แทนที่จะพาแม่ไปเที่ยว สู้เอาเวลาไปพักผ่อนบ้างเถอะ แม่กับพ่อเฉินสบายดีไม่ต้องเป็นห่วง”

                  จังหวะเดียวกันนั้น หลินจิงซูก็รีบคุ้ยข้าวตักใส่ปากสองสามคำ จากนั้นก็รีบวิ่งตรงดิ่งไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว

                  ในมุมมองของติงเสวี่ยเหม่ย เธอรู้สึกสงสารลูกสาวตัวเองยิ่งกว่าอะไรดี เพราะเพียงแค่กินให้อิ่มนอนให้หลับยังทำไม่ได้ ภายในใจของลูกสาวเธอคงเห็นงานบริหารโรงแรมสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของตนเองและครอบครัวกระมัง

                  อีกด้าน หลินจิงซูมั่นใจอย่างยิ่งว่า ทั้งแม่ของเธอและเฉินเฉวียนเย่ต่างไม่มีใครกล้าใช้เงินที่เธอได้มาจากการปันผลโรงแรมในครั้งนี้อย่างแน่นอน เธอจึงตั้งใจจะรีบสะสางงานที่โรงแรมให้เสร็จ จากนั้นก็จะได้มีเวลาเที่ยวด้วยกันแบบครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูก

                  แม้เธอจะมีตำแหน่งสูงเป็นถึงประธานโรงแรมแล้วก็ตามที แต่เธอก็ยังจำเป็นต้องเข้าโรงแรมทุกวันเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย

                  ประการแรก หลินจิงซูจำเป็นต้องมั่นใจเสียก่อนว่า วิสัยทัศน์ที่ตนแสดงออกมานั้น ได้สร้างภาพสะท้อนที่ถูกต้องต่อตัวพนักงานทุกคนจริงๆ และสอง เธอรู้สึกว่าการปรากฏตัวของเธอในแต่ละครั้ง สามารถสร้างคุณประโยชน์ต่อธุรกิจได้เสมอ

…….

                 

                  “ประธานหลิน! มาสักทีนะครับ! พวกวัยรุ่นอันธพาลของคุณเอาแต่นั่งซดไวน์นอกดีๆของเราไปไม่รู้กี่ขวดแล้ว! ขืนยังปล่อยให้ดื่มกันแบบนี้ต่อไป พวกเราคงต้องปิดบาร์แลัวล่ะมั้งครับ?”

                  “ก่อนหน้านี้ผมเองก็เคยเตือนแล้ว เด็กอันธพาลพวกนี้มันไว้ใจได้ที่ไหนกัน! จุดประสงค์ที่พวกมันมาทำงานที่นี่ก็เพื่ออยากหาความสุขใส่ตัวเฉยๆ! เหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้ไง!”

                  หลินจิงซูเพิ่งจะก้าวผ่านประตูโรงแรมมาได้ไม่ทันไร ก็มีพ่อครัวกลุ่มใหญ่วิ่งตรงเข้ามาขวางเธอไว้ แต่ละต่างก็พากันอ้าปากเล่าถึงวีรกรรมต่างๆ ที่เหล่าวัยรุ่นกำลังสร้างเรื่องอยู่

                  ทว่าหลินจิงซูกลับเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย ถึงแม้โจเหลียงและผองพี่น้องของเขาจะเคยเป็นอันธพาลมาก่อน แต่ปัจจุบันพวกเขาได้เปลี่ยนไปหมดแล้ว

                  หลังจากรู้จักกันมากว่าหลายเดือน หลินจิงซูก็เชื่อใจพวกเขาเสมอมา ท่ามกลางความโกรธเกรี้ยวของผู้คนรอบตัว หลินจิงซูเดินเชิดหน้าตรงเข้าไปยังโซนจัดเลี้ยงทันที และผลักประตูเปิดเข้าไปอย่างเชื่อมั่น

                  ภาพฉากเดียวที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าของเธอก็คือ โจเหลียงและคนอื่นๆที่กำลังเมามายหนักได้ที่ กำลังนอนระเกะระกะเกลื่อนพื้นและบนโซฟา เนื่องจากพวกเขาเหล่านี้ได้รับอภิสิทธิ์ให้สามารถเปิดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ฟรีได้ เพื่อจะได้สามารถทดลองผสมค็อกเทลในสูตรใหม่ๆ ดังนั้น ต่างคนต่างก็ใช้โอกาสนี้เปิดเหล้าไวน์และสุราหลากหลายดื่มกันอย่างสำราญใจ

                  ทันทีที่ได้พบเห็นภาพฉากตรงหน้า หลินจิงซูก็ถึงกับโมโหเป็นอย่างมาก แต่เพราะรอบข้างมีเหล่าพ่อครัวอยู่ด้วยเต็มไปหมด เธอจึงจำต้องเก็บอารมณ์เดือดดาลเอาไว้ และสั่งให้ทุกคนแยกย้ายกันไปช่วยเก็บกวาดทำความสะอาดก่อนที่จะถึงเวลาเปิดโซนบาร์

                  “ช่วยพาพวกเขาขึ้นไปนอนพักที่ด้านบนก่อน ปล่อยให้นอนจนกว่าจะสร่างเมานั่นล่ะ หลังจากพวกเขาได้สติแล้ว ฉันจะสอบสวนเองว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่ ขืนคุยตอนนี้ก็คงไม่ได้ความอะไร จับได้คาหนังคาเขาแบบนี้คงต้องคุยกันยาว”

                  “แล้วทุกคนก็ไม่ต้องกังวลใจไป ฉันไม่ลำเอียงเข้าข้างใครแน่ๆ ใครทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ ฉันไม่มีทางปล่อยให้ใครหน้าไหนมาทำให้ภาพลักษณ์ของโรงแรมเราต้องเสียหายแน่!”

                  ภายใต้คำสั่งที่เด็ดขาดของหลินจิงซู ทุกคนล้วนต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดโดยปราศจากข้อโต้แย้งใดๆ

                  หลังจากที่ช่วยกันอุ้มโจเหลียงและคนอื่นๆขึ้นไปพักที่ด้านบนของโรงแรมเสร็จแล้ว หลินจิงซูและพนักงานที่เหลือต่างก็ลงมาชั้นล่าง เพื่อทำการเปิดโซนบาร์ให้ดำเนินไปตามปกติ

                  เวลาล่วงเลยผ่านไป โจเหลียงและคนอื่นๆที่อยู่ในห้องพักต่างก็เริ่มฟื้นคืนสติ ทั้งหมดกวาดสายตามองแวบแรก ล้วนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศหรูหราสวยงามดุจสรวงสวรรค์และความสะดวกสบายเกินพรรณนา แต่ในที่สุดก็ตระหนักได้ว่า ที่นี่เป็นห้องสวีทของโรงแรมที่พวกเขาทำงานอยู่นั่นเอง ชั่วชีวิตของพวกเขา มีหรือที่จะเคยได้นอนบนเตียงใหญ่โตแบบนี้มาก่อน?

                  ตื่นมาในสภาพแวดล้อมที่แปลกหูแปลกตาเช่นนี้ ความคิดหนึ่งก็ได้โฉบแล่นเข้ามาในหัวสมองของโจเหลียงทันที เขาตระหนักดีว่า คนที่สามารถพาพวกเขาขึ้นมานอนบนสถานที่ดุจสรวงสวรรค์เช่นนี้ได้ มีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นซึ่งก็คือหลินจิงซู

                  คิดได้เช่นนี้ อกด้านซ้ายของโจเหลียงก็พลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างอธิบายไม่ได้ แต่ชั่วอึดใจเดียวกันนั้น เมื่อนึกย้อนกลับไปได้ว่า ก่อนหน้านี้เกิดความวินาศสันตะโรอะไรขึ้นในบาร์บ้าง เขาก็ถึงกับหน้าถอดสีซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวสุดขีดทันที

                  กว่าที่เด็กชายขอบอย่างพวกเขาจะได้รับโอกาสดีๆในชีวิตสักครั้งนั้น นับเป็นเรื่องที่สุดแสนจะยากยิ่งแล้ว แต่เวลานี้ พวกเขาทั้งหมดกำลังจะตกงานเพียงเพราะความหลงผิดชั่วขณะของตนเอง โอกาสที่เฝ้ารอมาทั้งชีวิต กลับเป็นพวกเขาเองที่ทำให้มันหลุดมือไป!

                  โจเหลียงฟื้นคืนสติขึ้นมาพร้อมกับความโมโหตัวเอง เขาเขย่าร่างพี่น้องทั้งหมดที่อยู่รอบตัวให้ตื่นขึ้นทีละคน พร้อมทั้งย้ำด้วยว่า ถ้ายังอยากจะทำงานที่โรงแรมแห่งนี้ต่อไป ก็ควรสำนึกต่อความผิดพลาดในครั้งนี้ แล้วรีบไปขอขมาลาโทษเสีย

                  หลังจากตระเตรียมวางแผนกันเสร็จสรรพ พวกเขาทั้งหมดก็ได้ทยอยเดินลงบันไดมุ่งหน้าสู่โซนบาร์ที่อยู่ชั้นหนึ่ง และบังเอิญเห็นหลินจิงซูกำลังนั่งอยู่ในบริเวณนั้นพอดี คิ้วทั้งคู่ขมวดเข้าหากัน สีหน้าบ่งบอกว่ากำลังใช้ความคิด ทำให้ทุกคนต่างก็นึกสงสัยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

                  โจเหลียงที่เสมือนมีตราบาปใหญ่อยู่ในใจ เพราะตระหนักดีว่าตนเพิ่งจะทำความผิดครั้งมหันต์ลงไป จึงตัดสินใจเดินเข้าไปคุกเข่าและโขกศรีษะลงกับพื้นอย่างแรง ปากก็ร้องตะโกนขอโทษเสียงดังต่อหน้าแขกเหรื่อมากมายในโรงแรม

                  “ลูกพี่หลิน ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเราเอง! ขอโทษครับ! ได้โปรด…ได้โปรดให้โอกาสพวกเราแก้ตัวสักครั้งเถอะนะครับ! พวกเราขอสาบานด้วยเกียรติทั้งหมดที่มี พวกเราจะไม่ทำเรื่องผิดพลาดเช่นนี้ซ้ำสองอีกอย่างแน่นอน! ได้โปรดอภัยให้พวกเราด้วยเถอะนะครับ!”

                  หลินจิงซูถือคติข้อหนึ่งเสมอมา ปราศจากกฎเกณฑ์ย่อมไร้สิ่งที่สมบูรณ์แบบ และเรื่องที่คนเหล่านี้เพิ่งกระทำลงไปก็นับเป็นความผิดที่ยากเกินกว่าจะให้อภัยได้!

                  และนี่จึงเป็นเหตุผลสำคัญที่ว่า เหตุใดเธอยังต้องคอยแวะเวียนเข้ามาตรวจดูความเรียบร้อยภายในโรงแรมทุกๆวัน หากวันใดวันหนึ่งที่เธอไม่เข้ามา แล้วเกิดเหตุการณ์อย่างเช่นที่วัยรุ่นกลุ่มนี้ทำ เรื่องนี้จะสร้างความเสียหายให้แก่ภาพลักษณ์ของโรงแรมขนาดไหนกัน?

                  หลินจิงซูนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน ปรายหางตามองโจเหลียงที่กำลังนั่งคุกเข่าตัวสั่น พร้อมกับเปล่งน้ำเสียงเย็นชาอย่างไม่แยแสใดๆว่า

                  “ดูเหมือนฉันจะเคยให้โอกาสพวกนายไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่ก็ไม่จดจำ ยังกล้าทำผิดซ้ำสองอีก คิดว่าครั้งนี้ฉันจะต้องคอยตามแก้ปัญหาให้เหมือนก่อนรึไง?”

                  “พวกนายรู้บ้างรึเปล่าว่า ไอ้ที่ดื่มเข้าไปกันนั่นน่ะมีราคาเท่าไหร่? เงินเดือนที่ฉันให้ก็ถือว่าสูงแล้วนะ แต่ค่าเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้สูงกว่ามาก ต่อให้พวกนายจะก้มหน้าก้มตาตั้งใจทำงานหนักแค่ไหน อีกสิบปีก็น่าจะยังชดใช้ไม่หมด!”