ตอนที่ 396 พ่อแม่เห็นแก่ตัว

199 2-2

ตอนที่ 396 พ่อแม่เห็นแก่ตัว

            หลินจิงซูเปิดฉากปะทะกับบรรดาผู้ปกครองเบื้องหน้าอย่างสุดจะทนแล้วเหมือนกัน เธอจำต้องเร่งปรับเปลี่ยนทัศนคติที่ผิดเพี้ยนและโง่เขลาของคนเหล่านี้เป็นการด่วน เพื่อป้องกันไม่ให้นิสิตโชคร้ายเหล่านั้นต้องตกที่นั่งลำบาก มีชะตากรรมเลวร้ายเพียงเพราะพ่อแม่หัวโบราณครำครึเหล่านี้

            แต่ก็แน่นอนว่า ถูกเด็กเมื่อวานซืนที่ยังเป็นเพียงแค่นักศึกษาอย่างหลินจิงซูพูดตบหน้าเช่นนี้ มีหรือที่พวกเขาเหล่านั้นจะยอมฟัง

            “ปากเก่งจังนะแม่หนู คิดว่าตัวเองเป็นใครเก่งมาจากไหนกัน? ถึงได้กล้าพูดจาสั่งสอนพวกฉันแบบนี้? ลูกก็ลูกฉัน เธอต่างหากที่มีสิทธิ์อะไรมาบงการชีวิตของพวกเขา? กว่าจะเรียนต่อจนจบก็อีกตั้งสองสามปี ฉันไม่ต้องลำบากตรากตรำหาเงินให้โดยไม่ได้ประโยชน์อะไรหรอกเหรอ? จบออกมาแล้วจะหางานมั่นคงทำได้รึเปล่าก็ไม่รู้! เธอเองก็หัดใช้สมองคิดให้เยอะๆหน่อยนะ คิดว่าใบปริญญาอะไรนั่นมันประเสริฐนักรึไง? วันๆเอาแต่นั่งเรียนสบายๆอยู่ในห้อง ทำตัวเป็นภาระผลาญเงินพ่อแม่แบบนี้! เด็กเกียจคร้านอย่างเธอคงไม่มีวันเจริญหรอก!!”

            “นั่นน่ะสิ แม่หนูดูท่าเธอคงจะมาจากครอบครัวฐานะร่ำรวยสินะ? ไม่แปลกที่เธอจะสามารถนั่งเรียนในห้องพัดลมได้อย่างสบายๆ แต่อีกหลายคนไม่ได้โชคดีคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดแบบเธอนะ เธอคงไม่เคยเห็นภาพคนในครอบครัวต้องอดมื้อกินมื้อเพื่อส่งเงินให้ลูกเรียนสินะ เธอไม่มีวันเข้าใจหัวอกของพวกเราหรอก!”

“บอกว่าพวกเราทำลายอนาคตของลูกงั้นเหรอ? ตอนนี้ยังแทบไม่มีจะกินด้วยซ้ำ! แล้วกว่าพวกเขาจะเรียนจบออกมาทดแทนบุญคุณพ่อแม่ได้ พ่อแม่อย่างพวกฉันไม่ต้องอดตายอยู่ข้างถนนที่ไหนสักแห่งก่อนเหรอ!”

เสียงโวยวายต่อต้านคล้ายจะเกิดจลาจลของบรรดาพ่อแม่ผู้ปกครอง ถึงกับทำให้หลินจิงซูและอธิการบดีทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะหนึ่ง

“ก็เพราะสาเหตุนี้ยังไงล่ะคะ ดิฉันถึงได้เรียนเชิญพวกท่านทุกคนมาประชุมเพื่อประกาศเรื่องมอบทุนการศึกษาให้รู้! ที่ท่านอธิการบดีพูดไปทั้งหมดก่อนหน้านี้ ไม่เข้าหูพวกท่านเลยใช่มั้ยคะ? ทุนการศึกษาที่จะมอบในครั้งนี้ จะให้เฉพาะกับเด็กที่มีผลการเรียนดีเด่นเท่านั้น นอกจากจะรับผิดชอบเรื่องค่าเล่าเรียนและค่ากินอยู่ทั้งหมดให้แล้ว ดิฉันยังยินดีที่จะส่งลูกๆของพวกท่านให้ศึกษาต่อในระดับปริญญาโทและเอกต่อไปด้วย หากเล็งเห็นถึงพรสวรรค์ของพวกเขา!”

ท่านอธิการบดีรีบเข้าสนับสนุนชี้แจ้งต่อให้ทราบโดยทั่วกันทันที

“เรียนพ่อแม่ผู้ปกครองทุกท่าน นักศึกษาที่อยู่ต่อหน้าทุกท่านในเวลานี้ชื่อว่าหลินจิงซู เธอเป็นผู้มีอุปการะคุณที่มอบทุนการศึกษาในครั้งนี้ให้ อีกทั้งปัจจุบัน เธอยังดำรงตำแหน่งประธานและผู้ถือหุ้นในเครือโรงแรมหลี่เจี่ยอีกด้วย ชื่อเสียงของเธอคงจะผ่านหูผ่านตาทุกท่านมาบ้างแล้ว”

ทันทีที่ตระหนักทราบถึงตัวตนที่แท้จริงของหลินจิงซู พ่อแม่ผู้ปกครองเบื้องล่างทั้งหมดก็ถึงกับต้องปิดปากเงียบเป็นเป่าสาก ก่อนที่ครู่ต่อมา ดวงตาของพวกเขาจะเป็นประกายแพรวพราวสว่างสดใสขึ้นทันควัน!

สิ่งที่จุดประกายความกระตือรือร้นของพวกเขาทั้งหมดได้นั้น ไม่ใช่เพราะเรื่องทุนการศึกษา แต่พวกเขาซึ่งเป็นเพียงชาวไร่ชาวนานั้นรู้เพียงแค่ว่า การผูกมิตรสานสัมพันธ์กับบุคคลที่มีฐานะสูงส่งทางสังคมได้นั้น จะสามารถช่วยสนับสนุนเรื่องหน้าที่การงานของลูกๆพวกเขาในอนาคตได้นั่นเอง!

“โอ้? ที่แท้ก็คือคุณจิงซูประธานใหญ่แห่งโรงแรมหลี่เจี่ยและในเครือเองเหรอนี่!? ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ! ไม่ทราบว่าพอจะรับลูกสาวของดิฉันเข้าทำงานที่โรงแรมของคุณได้รึเปล่าคะ? ถ้าได้ เดี๋ยวฉันจะให้ลาออกจากมหาวิทยาลัยเลย! งานเช็ดพื้นขัดส้วมหรืองานหนักลูกสาวดิฉันก็ไม่เกี่ยงค่ะ! ฤดูที่ผ่านมาแล้งมากเลย ผลผลิตที่เก็บเกี่ยวได้ก็เลยน้อย มิหนำซ้ำยังถูกกดราคาจนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน! ถือซะว่าเห็นแก่ที่ลูกสาวของฉันเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกับคุณก็แล้วกันนะคะ ได้โปรดช่วยรับลูกดิฉันเข้าทำงานที่นั่นด้วยเถอะค่ะ!”

“ภาคเรียนที่ผ่านมา ผลการเรียนของลูกชายผมนับว่าเข้านั้นดีเยี่ยมเลยทีเดียว! ผมเคยได้ยินว่าเงินเดือนบริกรในภัตตาคารบุฟเฟ่ต์อะไรนั่นค่อนข้างสูงทีเดียว ช่วยรับลูกชายของผมเข้าทำงานสักคนจะเป็นพระคุณอย่างมากครับคุณจิงซู!!”

ถูกพ่อแม่ผู้ปกครองเหล่านั้นถาโถมเข้าใส่ สีหน้าแววตาของแต่ละคนมีเพียงความละโมบเห็นแก่ตัว หลินจิงซูถึงกับต้องสบถออกมาด้วยความรู้สึกสมเพช ในสมองของคนเหล่านี้สนใจเพียงแค่ผลประโยชน์ของตรงหน้าเท่านั้น เหตุผลที่พวกเขาอยากให้ลูกๆลาออกจากมาหาวิทยาลัยมาทำงานนั้นเพราะอะไรกัน? หากไม่ใช่เพราะจะได้นำเงินที่ลูกๆหาได้มาให้พวกเขา?

ทัศนคติของพ่อแม่พวกนี้ช่างตื้นเขินสิ้นดี!

เพราะความโง่งมและเห็นแก่ตัวของคนเหล่านี้ หลินจิงซูจึงต้องเปลี่ยนมาใช้กลยุทธ์พูดสร้างแรงจูงใจให้กับพวกเขาแทน

“ดิฉันอยากให้ทุกท่านค่อยๆคิดตามดูนะคะ ถ้าให้ลูกๆของพวกท่านมาทำงานกับดิฉันในตอนนี้เลย อย่างมากก็เป็นได้แค่บริกรหรือแม่บ้านเท่านั้น แต่ถ้าอดทนอีกสักหน่อย ยอมกัดฟันสนับสนุนให้พวกเขาได้เรียนต่อจนจบมหาวิทยาลัยล่ะก็ ดีไม่ดีอาจได้ขึ้นเป็นหัวหน้าหรือผู้บริหารของโรงแรมได้ เงินเดือนที่จะได้รับนั้นบอกเลยว่า มากเสียจนทุกท่านคิดไม่ถึงอย่างแน่นอน! ทุกท่านจะยอมอดเปรี้ยวไว้กินหวานไม่ได้เชียวเหรอคะ?”

“ในฐานะที่ดิฉันเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยเดียวกัน ดิฉันเองก็ไม่อยากเห็นเพื่อนในวัยเดียวกันต้องทำงานหนักตรากตรำไปจนตายหรอกนะคะ เพราะเหตุนี้ ดิฉันจึงได้เสนอเรื่องทุนการศึกษานี้ขึ้นมา”

ซึ่งก็แน่นอนว่า ในนามของแม่มดสาวแห่งวงการธุรกิจผู้โด่งดังเวลานี้ ไม่ว่าจะหลินจิงซูจะพูดโน้มน้าวอะไรออกไป ทุกคนต่างก็รู้สึกคล้อยตามเห็นดีเห็นงามไปด้วยทั้งสิ้น ผู้ปกครองเหล่านั้นต่างหันไปพยักหน้าให้กัน และยินดีจะสู้ตายเพื่อหวังสร้างความประทับใจให้กับสาวน้อยผู้มากอิทธิพลในสังคมคนนี้

พึงทราบ จุดเด่นของทุนการศึกษาประเภทนี้หาใช่เงินสนับสนุนระหว่างเรียน แต่เป็นเส้นสายใหญ่โตในหน้าที่การงานหลังจากนั้นต่างหากเล่า!

ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า การมีบุคคลผู้ทรงอิทธิพลมาพูดเชิญชวนต่อหน้าเช่นนี้ ในมุมมองผู้ปกครองแล้ว ไม่ต่างอะไรจากการที่คนระดับผู้บริหารของโรงแรมได้ร่อนจดหมายรับสมัครงานมาให้ถึงที่!

“ถ้าลูกของฉันเกิดได้ทุนขึ้นมา นี่ไม่เท่ากับว่าได้จองเก้าอี้ตำแหน่งผู้บริหารโรงแรมหรูไว้แล้วเหรอ?! เอาก็เอา! ฉันจะเคี่ยวเข็นลูกให้เรียนหนักๆ จะได้มีผลการเรียนที่ดี! ไม่ว่ายังไงลูกของฉันก็จะต้องได้ทำงานที่นั่น!”

“ใช่แล้ว! พูดถูกเลย ฉันก็จะไม่ให้มันลาออกจากมหาวิทยาลัยแล้วเหมือนกัน! ถ้าลูกสาวฉันได้รับทุนนั่นขึ้นมาจริงๆ…ไม่อยากจะนึกเลยว่า อนาคตของลูกฉันจะสดใสขนาดไหน! ฉันกำลังจะรวยแล้ว!!”

ได้ฟังเสียงโห่ร้องดีใจของบรรดาผู้ปกครองหลายๆคน หลินจิงซูเองก็พลอยพยักหน้าตามด้วยความปีติสุขเช่นกัน

“เอาล่ะค่ะ ขอเพียงทุกท่านรับปากจะไม่บีบบังคับให้ลูกๆลาออก ดิฉันเองก็จะรักษาสัญญาที่ได้ให้ไว้เช่นกัน และจะทำการมอบทุนการศึกษาสนับสนุนให้กับลูกๆของพวกท่านที่มีผลการเรียนดีเด่น!”